Σε ηλικία 17 ετών, πολλοί έφηβοι νιώθουν πως ξεχωρίζουν από τους συνομηλίκους τους, όχι πάντα με τον τρόπο που θα ήθελαν. Ένας αναγνώστης, μιλώντας για την προσωπική του εμπειρία, εξομολογείται πως η αποστροφή του προς οτιδήποτε «ενήλικο» —όπως το αλκοόλ, οι σχέσεις ή οι ταινίες με σκληρό περιεχόμενο— τον κάνει να αναρωτιέται για το επίπεδο της ωριμότητάς του.

Όπως επισημαίνει η Eleanor, η σύμβουλος που απαντά στο ερώτημα, το λάθος ξεκινά συχνά από την ταύτιση εντελώς διαφορετικών εννοιών. Η αποφυγή της βίας στην οθόνη δεν πρέπει να μπαίνει στο ίδιο «καλάθι» με τη σεξουαλική ζωή ή την κατανάλωση ουσιών. «Είναι απολύτως φυσιολογικό να μη νιώθεις έτοιμος για ορισμένα πράγματα», τονίζει η ίδια, εξηγώντας πως η ωριμότητα δεν ορίζεται από το τι αντέχουμε να βλέπουμε ή να κάνουμε, αλλά από το πώς μαθαίνουμε να είμαστε ο εαυτός μας με ειλικρίνεια και ευγένεια προς τους άλλους.

Το πρόβλημα προκύπτει όταν προσπαθούμε να «ναρκώσουμε» τα συναισθήματά μας για να ταιριάξουμε με τους γύρω μας, κάτι που οδηγεί σε εσωτερικές συγκρούσεις και υπεραναπλήρωση. Η Eleanor προτείνει μια πιο ισορροπημένη στάση: αντί να χαρακτηρίζουμε τον εαυτό μας ως ανώριμο ή να κρίνουμε τους άλλους ως επιπόλαιους, ας είμαστε περίεργοι για τα συναισθήματά μας. Η ωριμότητα έρχεται μέσα από την αποδοχή του εαυτού μας και την κατανόηση ότι ο καθένας μας αντιλαμβάνεται τον κόσμο με διαφορετικό τρόπο, χωρίς να χρειάζεται να πιέζουμε τα όριά μας για να αποδείξουμε κάτι που δεν έχει ουσία.