Δεν συγκαταλέγομαι σε εκείνους που ενοχλούνται από τους νέους οι οποίοι αναζητούν διέξοδο στα τοπικά ποτάμια κατά τη διάρκεια του καύσωνα. Η πρόσφατη συζήτηση στο Hampstead Heath αφορά πολλά περισσότερα από μερικούς απρόσεκτους κολυμβητές. Προσωπικά, δεν βρίσκω καθόλου ενοχλητική την αυξανόμενη τάση για κολύμπι στη φύση.

Ο Roger Deakin, συγγραφέας του Waterlog και παλιός καθηγητής μου στα Αγγλικά, είχε συμβάλει τα μέγιστα στη διάδοση αυτής της δραστηριότητας. Η άποψή του ήταν πως, όταν συναντάς μια πινακίδα που γράφει «Απαγορεύεται η κολύμβηση», το πιθανότερο είναι πως οι ντόπιοι κολυμπούσαν εκεί για αιώνες. Υποστήριζε επίσης ότι, σε μια εποχή υπερβολικής εμμονής με την ασφάλεια, οι αρχές τοποθετούν τέτοιες πινακίδες για να αποποιηθούν την ευθύνη ή το κόστος παροχής εξοπλισμού ασφαλείας. Ο ίδιος είχε δηλώσει παιγνιωδώς ότι η παρουσία ενός σωσιβίου αποτελεί μάλλον ένδειξη ενός ελκυστικού σημείου για κολύμπι, παρά τεκμήριο επικινδυνότητας.

Φυσικά, ο Deakin δεν πρότεινε στους νέους να αγνοούν τις επίσημες προειδοποιήσεις, ούτε ενέκρινε την καταστροφή φωλιών πουλιών. Ωστόσο, κάθε άτομο οφείλει να κάνει τη δική του αξιολόγηση κινδύνου, ακριβώς όπως κάνει όταν επιλέγει να κάνει σκι, αναρρίχηση ή ποδήλατο μέσα στην κίνηση. Υπάρχουν κίνδυνοι, αλλά ας μην σπεύδουμε να καταδικάσουμε. Ή μήπως θα έπρεπε οι νέοι μας να παραμένουν προσκολλημένοι στα έξυπνα κινητά τους, παρακολουθώντας απαθείς τις γεμάτες ζωντάνια ζωές των άλλων;