Ο Harold Price, 82 ετών, λάτρευε την αίσθηση του ανέμου στα μαλλιά του, αλλά η ζωή του άλλαξε δραματικά μετά από ένα τροχαίο ατύχημα. Ο συνταξιούχος μηχανικός από το Griffithstown της Ουαλίας, που παλαιότερα διένυε περίπου 95 μίλια την εβδομάδα με το ποδήλατό του, βρέθηκε αντιμέτωπος με την ακινησία. Τον Ιούνιο του 2021, ενώ επέβαινε σε μια από τις αποκατεστημένες μηχανές του μαζί με έναν φίλο, κινούνταν με χαμηλή ταχύτητα σε στενό δρόμο όταν ο φίλος του παραλίγο να τον εμβολίσει. «Δεν είχα πού να πάω», περιγράφει ο Price, θυμούμενος μόνο το απότομο τράνταγμα του κεφαλιού του πριν χάσει τις αισθήσεις του.
Μετά από μήνες νοσηλείας, ο Price είχε υποστεί κατάγματα στην πέμπτη αυχενική σπονδυλική στήλη, οδηγώντας σε συμπίεση του νωτιαίου μυελού. Οι γιατροί του είπαν ότι δεν θα ξαναπερπατούσε. «Ήταν μεγάλη απογοήτευση, προφανώς», αναφέρει. Ωστόσο, η θέλησή του να αποδείξει το αντίθετο ήταν ισχυρή. «Το μυαλό μου μου έλεγε ότι μπορούσα να σηκωθώ και να φύγω περπατώντας. Αλλά όταν το προσπάθησα, κατέρρευσα».
Επιστρέφοντας στο σπίτι, ένας φίλος του σχεδίασε ένα τροχήλατο πλαίσιο ανύψωσης για να τον βοηθήσει να σταθεί και να περπατήσει. Παρά τις προσπάθειες, ο Price έπεφτε συχνά. «Πέφτω συνέχεια. Πρέπει να έχω γερό «τικερ» (καρδιά), γιατί φαίνεται να αντέχει», λέει με χιούμορ.
Το 2022, κατά τη διάρκεια εργασιών στο σπίτι του για να γίνει πιο προσβάσιμο, ένας μηχανικός πρότεινε την Morrello Clinic, ένα κέντρο φυσικοθεραπείας. Εκεί, ο Harold Price γνώρισε τη φυσικοθεραπεύτρια Sam Miggins. Αφού αξιολόγησε τη δύναμη και την κίνηση στα πόδια του, η Miggins του είπε: «Θα σε κάνω να περπατήσεις». «Μπορείτε να φανταστείτε πώς ένιωσα», λέει ο Price, «αφού για μήνες μου έλεγαν ότι δεν μπορούσα!»
Ξεκίνησε τις συνεδρίες δύο φορές την εβδομάδα. Γυμνάζεται σε ένα ενεργητικό-παθητικό ποδήλατο, το οποίο διαθέτει μοτέρ που βοηθά στην κίνηση των ποδιών, αλλά απαιτεί και δική του προσπάθεια. Η θεραπεία περιλαμβάνει ασκήσεις αντίστασης, διατάσεις για τη βελτίωση της κίνησης στους γοφούς και τον κορμό, και περπάτημα με διάφορα επίπεδα υποστήριξης.
Η πρόοδος είναι αργή και η διατήρηση της αποφασιστικότητας αποτελεί πρόκληση. «Πηγαίνω για ύπνο το βράδυ και μερικές φορές σκέφτομαι ότι δεν θέλω να ξυπνήσω. Μετά το πρωί σκέφτομαι, ωχ, θα ξαναπερπατήσω. Πρέπει να γίνω καλύτερος από αυτό», εξομολογείται.
Χρειάστηκαν έξι μήνες για να ανακτήσει αρκετή δύναμη ώστε να χρησιμοποιήσει ένα όρθιο βοηθητικό περπατητή. Η πρώτη φορά ήταν «υπέροχη», περιγράφει ο Price, παρόλο που πονούσε. Τώρα, μαζί με τη Miggins, περπατούν 400 μέτρα πάνω-κάτω στον δρόμο έξω από την κλινική με ένα Zimmer. «Αν υπάρχουν άλλοι ασθενείς εκεί, λέμε ‘Ω, πάμε βόλτα για μια μπύρα;’», αστειεύεται. Μετά τις ασκήσεις, είναι εξαντλημένος, «αλλά ψυχικά είμαι πολύ καλύτερα».
Πλέον, ο Price μπορεί να περπατήσει μικρές αποστάσεις στο σπίτι με τη σύζυγό του, χρησιμοποιώντας ένα όρθιο βοηθητικό πλαίσιο. Δεν χρειάζονται πλέον φροντιστές για να τον βοηθήσουν στο ντύσιμο ή στο να ξαπλώσει. Στην κλινική, έχει προχωρήσει στο περπάτημα με ένα τετράποδο μπαστούνι για σταθερότητα και με μόνο ένα άτομο να τον υποστηρίζει. Πριν, υπέφερε από σοβαρούς σπασμούς: «Τα πόδια μου σηκώνονταν σε ορθή γωνία». Τώρα, αυτοί έχουν σταματήσει.
Επισκέπτεται το νοσοκομείο μία φορά τον χρόνο για επανεξέταση της φαρμακευτικής αγωγής του. Θυμάται την πρώτη φορά που επέστρεψε μετά την εκμάθηση του ξαναπερπατήματος. «Ο γιατρός είπε: «Λοιπόν, κύριε Price, μας αποδείξατε ότι κάναμε λάθος». Εγώ είπα: «Οφείλεται στη Sam» και ο γιατρός απάντησε: «Δεν οφείλεται στη Sam, οφείλεται σε εσάς».»
