Η απόφαση να διακόψετε απότομα την επικοινωνία με έναν φίλο που σας προκαλεί διαρκή ανασφάλεια –μια πρακτική που σήμερα αποκαλούμε «ghosting»– συχνά συνοδεύεται από έντονα συναισθήματα ενοχής. Ωστόσο, η ειδικός Annalisa Barbieri υπογραμμίζει πως συχνά η λέξη αυτή χρησιμοποιείται για να μετατοπίσει την ευθύνη από την προβληματική συμπεριφορά του ενός στην επιλογή του άλλου να προστατευτεί.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η περίπτωση ενός ατόμου που ένιωθε διαρκώς σε εγρήγορση δίπλα σε έναν φίλο με ιστορικό παιδικού τραύματος και ψυχικών δυσκολιών. Αν και προσπάθησε να επιδείξει κατανόηση, η σχέση κατέληξε να γίνεται ένα «μη βιώσιμο ρόλο φροντιστή», όπου το άτομο έπρεπε να παραμελεί τις δικές του προτεραιότητες για να διατηρήσει την ισορροπία του άλλου.

Ο ψυχοθεραπευτής Noel Bell, διαπιστευμένος από τον οργανισμό UKCP, επισημαίνει ότι η διαίσθησή μας, που μας προειδοποιεί να απομακρυνθούμε, είναι μια πολύτιμη ένδειξη. «Οι συμπονετικοί άνθρωποι συχνά μπερδεύουν την υγιή ανησυχία με την ανοχή σε τοξικές συμπεριφορές», εξηγεί ο Bell. Προσθέτει δε ότι, αν και το τραύμα είναι ένα σοβαρό ζήτημα, δεν αποτελεί «πάσο» για την κακομεταχείριση των γύρω μας.

Όταν το άτομο αποφάσισε να θέσει τα όριά του μετά από μια άδικη επίθεση, συνειδητοποίησε πως η απομάκρυνση ήταν η μόνη λύση όταν η κατανόηση απέτυχε. «Ο θυμός είναι ένα υγιές συναίσθημα», τονίζει ο Bell. «Είναι η φωνή της αυτοεκτίμησής σας που αναγνωρίζει ότι σας φέρθηκαν άδικα και σας υπενθυμίζει ότι αξίζετε κάτι καλύτερο».

Καταλήγοντας, ο ειδικός τονίζει πως η επιλογή της ψυχικής σας γαλήνης πάνω από τις απαιτήσεις κάποιου άλλου δεν είναι εγωισμός, αλλά μια απαραίτητη πράξη αυτοφροντίδας. Αν αναρωτιέστε τι άλλο θα μπορούσατε να είχατε κάνει, η απάντηση είναι απλή: τίποτα, χωρίς να θυσιάσετε την ίδια σας την ψυχική υγεία.