Η επιθυμία να περνάμε περισσότερο χρόνο με το παιδί μας, όταν εκείνο έχει πλέον ενηλικιωθεί και χτίζει τη δική του ζωή, είναι ένα συνηθισμένο αλλά και ευαίσθητο ζήτημα. Όπως επισημαίνει η αρθρογράφος Annalisa Barbieri, συχνά οι γονείς αναζητούν υποσυνείδητα από τα παιδιά τους να επουλώσουν δικά τους παλιά τραύματα ή κενά, μια ευθύνη που δεν αναλογεί στα παιδιά.

Σε μια προσπάθεια να αναλυθεί το ζήτημα, ο κλινικός ψυχολόγος και ψυχαναλυτής Dr Stephen Blumenthal εξηγεί ότι, όταν ένας γονέας νιώθει ενοχές για παλαιότερα αρνητικά συναισθήματα —όπως η αρχική απροθυμία για απόκτηση παιδιών—, μπορεί να οδηγηθεί σε μια υπερβολική αφοσίωση ως αντιστάθμισμα. Αυτό, με τη σειρά του, δημιουργεί στο παιδί την αίσθηση ότι είναι υπεύθυνο για την ευτυχία των γονιών του.

Για να αλλάξει η δυναμική αυτή, ο ειδικός προτείνει μια διαφορετική προσέγγιση: ο καλύτερος τρόπος για να θέλει το παιδί να περνά χρόνο μαζί σας, είναι να του αποδείξετε ότι δεν τον έχετε ανάγκη για να είστε ευτυχισμένοι. Αυτό δεν σημαίνει απομάκρυνση ή αδιαφορία, αλλά την καλλιέργεια μιας δικής σας ζωής, με ενδιαφέροντα και προσωπικές επιδιώξεις, ανεξάρτητα από τον ρόλο του γονέα. Όταν οι γονείς δείχνουν πως είναι «δυνατοί» και αυτόνομοι, η πίεση που νιώθει το ενήλικο παιδί υποχωρεί, επιτρέποντας στη σχέση να αναπτυχθεί με όρους σεβασμού και αυθεντικότητας.