Μια 37χρονη γυναίκα, παντρεμένη και μητέρα δύο παιδιών, βρέθηκε αντιμέτωπη με ένα σοβαρό δίλημμα: να αποκτήσει τρίτο παιδί ή όχι, καθώς η αγωνία της για την κλιματική κρίση και τις επιπτώσεις της στο μέλλον των παιδιών της την οδηγούσαν σε αδιέξοδο. Παρόλο που αμέσως μετά τον γάμο της, στα τέλη της δεκαετίας των 20, απέκτησε δύο παιδιά και τα λάτρεψε, παραδέχεται ότι δεν ήταν συναισθηματικά ή πρακτικά έτοιμη, κάτι που οδήγησε στην εμφάνιση μεταγεννητικού άγχους.
Η βαθιά της ευαισθησία στην κλιματική κρίση, η οποία υπήρχε από παλαιότερα, ενισχύθηκε σημαντικά μετά τη γέννηση των παιδιών της. Η συνειδητοποίηση ότι η κλιματική αλλαγή θα επηρεάσει τη ζωή τους περισσότερο από τη δική της, έγινε ισχυρό κίνητρο για αλλαγές στον τρόπο ζωής τους, υιοθετώντας μια ιδιαίτερα “πράσινη” προσέγγιση.
Ενώ αναγνωρίζει την ευτυχία της που έχει δύο υγιή παιδιά, η επιθυμία για ένα τρίτο ήταν έντονη. Ωστόσο, οι φόβοι για το μέλλον και τις επιπτώσεις στον πλανήτη την κατέκλυσαν, οδηγώντας την σε αναποφασιστικότητα. Αφού πέρασε από ψυχοθεραπεία, που την βοήθησε, και παρά την αρχική επιφύλαξη του συζύγου της, που ήταν ευχαριστημένος με δύο παιδιά, αποφάσισαν να προσπαθήσουν για το τρίτο.
Κατά την πρώτη εγκυμοσύνη, μέσα σε μία εβδομάδα, την κατέλαβε έντονος φόβος για το μέλλον και τις συνέπειες της κλιματικής κρίσης. Μετά από συζητήσεις με φίλους και τον σύζυγό της, κατέληξε σε μια άμβλωση. Αρχικά ένιωσε ανακούφιση, η οποία όμως γρήγορα διαδέχθηκε η συντριβή για την απόφασή της. Με τη βοήθεια αντικαταθλιπτικών και ψυχοθεραπείας, άρχισε να βρίσκει μια ισορροπία, αν και ποτέ δεν ένιωσε πλήρη γαλήνη. Ένα χρόνο μετά, η θλίψη και η μεταμέλεια παραμένουν.
Στη δεύτερη εγκυμοσύνη, το σενάριο επαναλήφθηκε. Σαν να άνοιξε ένας διακόπτης, ένιωσε έντονο άγχος και αδυναμία να διακρίνει ένα θετικό μέλλον. Τελικά, υπέστη αποβολή.
Από τότε, εργάζεται σκληρά για να βρει την ικανοποίηση με την υπέροχη οικογένεια των τεσσάρων ατόμων. Αναρωτιέται πώς μπορεί να κατανοήσει τι έχει συμβεί και να αποδεχθεί τις πράξεις της.
Η δρ Jo Stubley, συμβουλευτική ιατρική ψυχοθεραπεύτρια και ψυχαναλύτρια, σχολίασε: «Με ενδιέφερε ιδιαίτερα τι σήμαινε για εσάς η μητρότητα. Διέκρινα μια μοναξιά στο γράμμα σας, καθώς και άγχος.» Σημείωσε μια αίσθηση “αδυναμίας να πάρει ανάσα” και “μεταπήδησης από το ένα στο άλλο”. Ρώτησε για την παρουσία της μητέρας της, του πατέρα της, των αδελφών της και αν υπήρχε η ιδέα ότι τρία παιδιά ήταν ο ιδανικός αριθμός.
«Υπήρχαν πολλά από εσάς που κάνατε πράγματα αντί να αφιερώσετε χρόνο για να σκεφτείτε», δήλωσε η Stubley. «Αυτό που χάθηκε είναι ο χώρος για το πένθος, διότι μοιάζει να ήταν το ένα μετά το άλλο. Τι όμως σας ωθούσε να θέλετε τρίτο παιδί; Ανησυχούσατε μήπως γεράσετε; Νιώθατε ότι δεν τα πήγατε καλά την πρώτη φορά; Αυτές είναι συνηθισμένες αντιδράσεις στη γέννηση ενός μωρού, αλλά μετά χτυπάει το κλιματικό άγχος και αυτό είναι που είναι πραγματικά ενδιαφέρον, διότι κατά κάποιο τρόπο όλοι μας θα έπρεπε να έχουμε κλιματικό άγχος. Ωστόσο, όλοι γύρω μας κινούμαστε με αποκήρυξη, αποσύνδεση και άρνηση για να μην δούμε πόσο τρομακτικό είναι.»
Η Stubley πρότεινε να επανεξεταστεί η διαδικασία που οδήγησε από την ιδέα του τρίτου παιδιού στην πραγματικότητα, τονίζοντας ότι ίσως υπήρχε η ζωή μιας «ιδέας» μέχρι να μείνει έγκυος. Για να προχωρήσει, η γυναίκα πρέπει να καθίσει και να σκεφτεί τι σημαίνει αυτό στο πλαίσιο της ιστορίας της ζωής της, τι σημαίνει να είναι γυναίκα, μητέρα δύο έναντι τριών, και τι σημαίνει να μεγαλώνει. «Μπορεί να χρειαστεί να δουλέψετε μέσα από το πένθος σας, την άμβλωση, την αποβολή [ακόμα και το πένθος για τα παιδιά σας που μεγαλώνουν]. Σκάψτε βαθιά για να βρείτε τι πραγματικά συμβαίνει, γιατί όλοι μπορούμε να βρούμε αγκίστρια για το άγχος.»
Συστήνεται η επανέναρξη της ψυχοθεραπείας. Η αποδοχή έρχεται με τον χρόνο και την ικανότητα να αντιμετωπίσει κανείς ό,τι έχει συμβεί. Για να επιτευχθεί αυτό, χρειάζεται ηρεμία για να μπορέσουν να γίνουν ορατά και να γίνουν αισθητά τα πιο δύσκολα συναισθήματα.
