Ο κινηματογράφος έχει ως πρωταρχικό σκοπό να μας χειραγωγεί συναισθηματικά. Όταν παρακολουθούμε μια ταινία και ένας χαρακτήρας βρίσκει τη λύτρωση, νιώθουμε και εμείς καλά. Με αυτή τη λογική, θα περιμέναμε οι ταινίες τρόμου να μας κάνουν να αισθανόμαστε άσχημα. Γιατί λοιπόν το «The Blair Witch Project», η ταινία του 1999 όπου τρεις φοιτητές κινηματογράφου καταδιώκονται και εξοντώνονται από μια αόρατη οντότητα στα δάση του Maryland, σημείωσε εισπράξεις της τάξης των 250 εκατομμυρίων δολαρίων;

Όσοι παρακολούθησαν το κλειστοφοβικό «found-footage» δημιούργημα των Eduardo Sánchez και Daniel Myrick, σίγουρα δεν πήγαν στο σινεμά με την προσδοκία να καταστραφεί η ημέρα τους. Αν και η ταινία στερείται των γραφικών σκηνών βίας που χαρακτήριζαν άλλες ταινίες της εποχής, όπως το «Hellraiser» ή το «Nightmare on Elm Street», διαθέτει μια πρωτόγνωρη αίσθηση διαπεραστικού τρόμου. Το γεγονός ότι η μάγισσα παραμένει αόρατη σε όλη τη διάρκεια, ενεργοποιεί τη φαντασία με τρόπο πολύ πιο τρομακτικό από κάθε άλλη κινηματογραφική απειλή.

Η ιστορία ακολουθεί τη Heather και τους δύο συνοδοιπόρους της, οι οποίοι χάνονται στην άγρια φύση του Maryland προσπαθώντας να καταγράψουν έναν θρύλο. Η ταινία, με το ρεαλιστικό, κουνημένο πλάνο της, καταφέρνει να απορροφήσει πλήρως τον θεατή, διαγράφοντας κάθε πραγματικό άγχος της καθημερινότητας. Για πολλούς ανθρώπους που υποφέρουν από άγχος, το «The Blair Witch Project» λειτουργεί ως ένα είδος «φαρμακευτικού τρόμου». Παρατηρώντας τους χαρακτήρες να βιώνουν τον δικό τους εφιάλτη, ο θεατής νιώθει μια παράδοξη ανακούφιση, παρόμοια με την αίσθηση ασφάλειας που νιώθει κανείς παρακολουθώντας μια καταιγίδα από τον καναπέ του σπιτιού του. Αν και δεν θα δούμε σύντομα τους γιατρούς να συνταγογραφούν ταινίες τρόμου, για πολλούς το «The Blair Witch Project» παραμένει ένα μέσο χαλάρωσης πολύ πιο αποτελεσματικό από τις παραδοσιακές μεθόδους.