Ο Μάρκους Μάμφορντ, 39 ετών, γεννημένος στην Καλιφόρνια, ίδρυσε το συγκρότημα Mumford & Sons το 2007. Δύο χρόνια αργότερα, κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο άλμπουμ τους “Sigh No More”, το οποίο κέρδισε βραβείο Brit και περιείχε το τραγούδι “Little Lion Man”. Το 2013, το “Babel” κέρδισε το βραβείο Άλμπουμ της Χρονιάς στα Grammy, ενώ το 2015 το συγκρότημα είχε το τρίτο του άλμπουμ στο Νο1, το “Rushmere”. Η τελευταία τους κυκλοφορία είναι το “Prizefighter” και στις 4 Ιουλίου θα εμφανιστούν στο BST Hyde Park του Λονδίνου. Το 2022, ο Μάμφορντ κυκλοφόρησε ένα σόλο άλμπουμ, το “Self-Titled”. Είναι παντρεμένος με την ηθοποιό Κέρι Μάλιγκαν, έχει τρία παιδιά και ζει στη Δυτική Αγγλία.
Σε μια σπάνια στιγμή αυτοκριτικής, ο Μάμφορντ παραδέχεται ότι η σύζυγός του είναι το άτομο που θαυμάζει περισσότερο, χαρακτηρίζοντάς την “θρύλο”. Αντίθετα, η υπερηφάνεια είναι το χαρακτηριστικό που απεχθάνεται περισσότερο, τόσο στον εαυτό του όσο και στους άλλους. Μια από τις πιο ντροπιαστικές στιγμές της καριέρας του ήταν κατά την πρώτη εμφάνιση του συγκροτήματος στην Αμερική, στην εκπομπή του Craig Ferguson, όπου ξέχασε τους στίχους του “Little Lion Man” και έσπασε δύο χορδές.
Περιγράφοντας τον εαυτό του με τρεις λέξεις, επιλέγει “Προσπαθώ πολύ”, ενώ δηλώνει αδιάφορος για την εξωτερική του εμφάνιση. Ως μια ενοχλητική συνήθεια αναφέρει το μάσημα τσίχλας. Αν η ζωή του γινόταν ταινία, θα ήθελε τον Άλεκ Μπάλντουιν να τον υποδυθεί. Δυσάρεστες στιγμές στη ζωή του περιλαμβάνουν άσχημες κριτικές, όπως το “Είναι από πολύ καλή πηγή, η γνώμη ότι είναι ένας απόλυτος μαλάκας”.
Ως υπερδύναμη θα επέλεγε την πτήση, αν και ομολογεί ότι η ανικανότητα να πετάει τον κάνει δυστυχισμένο. Η αγάπη, για εκείνον, ισοδυναμεί με ελευθερία. Στην ερώτηση αν έχει πει ποτέ “Σ’ αγαπώ” χωρίς να το εννοεί, η απάντηση παραμένει αινιγματική. Ένας κανόνας στο σπίτι του είναι να μην χρησιμοποιούν τη λέξη “μισώ”.
Η χειρότερη δουλειά που έχει κάνει ήταν στα 18 του, σε αγροτικές εργασίες στο Σόμερσετ, όπου, παρά τις δυσκολίες, όπως το τάισμα κοτών μέσα σε παγωμένη βροχή, θεωρεί ότι οι εμπειρίες αυτές τον διαμόρφωσαν. Τα δάκρυά του χθες το πρωί ήταν αποτέλεσμα μιας όμορφης συζήτησης με τον πατέρα του. Θα ήθελε να αφήσει στα παιδιά του ένα πνεύμα γενναιοδωρίας.
Έχει βρεθεί κοντά στον θάνατο όταν έκανε τούμπες με ένα τετράτροχο όχημα. Η βελτίωση της ποιότητας ζωής του θα προερχόταν από την απουσία των τραυματισμών που έχει υποστεί σε ώμους, γόνατα και αστραγάλους, αποτέλεσμα της συμμετοχής του σε αθλήματα επαφής ως παιδί. Η μεγαλύτερη κατάκτησή του, ωστόσο, είναι ο τίτλος “Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς” στην 4η ομάδα του 2002.
Αυτό που τον κρατά ξύπνιο τη νύχτα είναι η έννοια του απείρου, την οποία αδυνατεί να συλλάβει πλήρως. Δεν τον απασχολεί ιδιαίτερα η κληρονομιά του, παρά μόνο στο οικογενειακό πλαίσιο. Το πιο σημαντικό μάθημα ζωής είναι να γνωρίζεις τι είναι υπό την ευθύνη σου και τι όχι. Τέλος, για το τι συμβαίνει μετά τον θάνατο, δίνει μια αισιόδοξη απάντηση: “Disneyland επί ένα εκατομμύριο”.
