Το δεύτερο εξάμηνο του 2011 αποτέλεσε μια δύσκολη περίοδο. Η εργασία ήταν εξαιρετικά αγχωτική, ενώ μια σχέση που φάνταζε να εξελιχθεί σε μια μεγάλη καλοκαιρινή περιπέτεια, είχε σταδιακά και επώδυνα ξεθωριάσει. Η μητέρα μου αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας, και εγώ βίωνα έντονη νοσταλγία για τον πατέρα μου, ο οποίος είχε φύγει από τη ζωή λίγα χρόνια νωρίτερα. Ήταν μια τέλεια, ανεπιθύμητη καταιγίδα.
Σε προηγούμενες δυσκολίες, κατάφερνα να επανέλθω σχετικά γρήγορα. Όχι όμως αυτή τη φορά. Ξαφνικά, βρέθηκα να ζω σε μια κατάσταση υψηλού άγχους. Συνέχιζα κανονικά τις δραστηριότητές μου – πήγαινα στη δουλειά, έβγαινα – αλλά το άγχος είχε αναλάβει τον πλήρη έλεγχο. Ακόμη και η λήψη της παραμικρής απόφασης με έφερνε σε πανικό.
Τα συνηθισμένα μου εργαλεία αντιμετώπισης – η απασχόληση, η οργάνωση ενός ταξιδιού, οι μεγάλες βόλτες – δεν είχαν πλέον κανένα αποτέλεσμα. Καταλάβαινα ότι χρειαζόμουν την βοήθεια ενός θεραπευτή για να κατανοήσω τι συνέβαινε, αλλά και αυτό αποτελούσε μια επιπλέον απόφαση. Αφού δοκίμασα μερικούς θεραπευτές που δεν μου ταίριαζαν, μια φίλη μου πρότεινε κάποια που πιστεύει ότι θα ήταν κατάλληλη για εμένα.
Η θεραπεύτριά μου ήταν Νορβηγίδα, και το συμβουλευτικό της δωμάτιο – γεμάτο με Delft blues, κρεμ αποχρώσεις και γήινους τόνους – εξέπεμπε μια αύρα γαλήνης και «hygge». Την πρώτη φορά που μπήκα, ένιωσα μια αίσθηση ανακούφισης.
Της εξήγησα πώς ένιωθα και εκείνη μου είπε ότι μπορούσα να βρω μια διέξοδο. Δεν την πίστευα. Τις επόμενες εβδομάδες, η ευγενική, σταθερή και πρακτική προσέγγισή της μου προσέφερε παρηγοριά. Ένιωθα υποστήριξη. Ωστόσο, το άγχος μου εξακολουθούσε να κορυφώνεται.
Σε μια συνεδρία, καθώς ήμουν εγκλωβισμένη σε έναν ιδιαίτερα αρνητικό κύκλο υπερβολικής σκέψης, μου είπε: «Απόψε μετά τις 6:30 μ.μ. είναι ο ‘Χρόνος Χωρίς Ανησυχία’». «Τι εννοείς;» ρώτησα. «Ακριβώς αυτό», απάντησε. «Από τις 6:30 μ.μ. μέχρι να ξυπνήσεις την επόμενη μέρα, δεν επιτρέπεται να ανησυχείς». «Πώς θα βοηθήσει αυτό;» ρώτησα. «Δίνοντας ένα διάλειμμα στον εγκέφαλό σου, και επιτρέποντας σε άλλα μέρη του εαυτού σου που δεν καθοδηγούνται από το άγχος να επανέλθουν», μου εξήγησε. Μου είπε ότι το άγχος είναι ένας εκφοβιστής, και όπως όλοι οι εκφοβιστές, χρειάζεται να μπει στη θέση του.
Φυσικά, δεν πίστευα ότι αυτή η στρατηγική θα λειτουργούσε. Θεωρούσα ότι ο μόνος τρόπος να ξεπεράσω την αίσθηση αυτή ήταν να “σπάσω” τις ανησυχίες μου και να τις σκέφτομαι κάθε ξύπνια στιγμή μέχρι να τις “λύσω”. Σίγουρα, η αναστολή τους, έστω και για λίγες ώρες, θα τις έκανε χειρότερες; Σε αυτό, μου απάντησε: «Οι ανησυχίες σου θα είναι εκεί και αύριο το πρωί αν θέλεις να τις ξαναπιάσεις». Για κάποιο λόγο, αυτό με παρηγόρησε.
Αν και διστακτικά και απρόθυμα, δοκίμασα τον κανόνα της. Την πρώτη νύχτα κατάφερα να παραμερίσω τις αγχωτικές σκέψεις μέχρι τις 8 μ.μ., πριν τις αφήσω να κατακλύσουν ξανά τη σκέψη μου. Μια μικρή νίκη, αλλά ήταν αρκετή για εκείνη τη στιγμή.
Λίγες εβδομάδες αργότερα, η θεραπεύτριά μου ρώτησε πώς τα πήγαινα. Της είπα ότι είχα επεκτείνει τον χρόνο χωρίς ανησυχία μέχρι τις 10:30 μ.μ., αλλά εξακολουθούσα να μην πιστεύω ότι η στρατηγική της βοηθούσε ουσιαστικά. Μου είπε να συνεχίσω. Έτσι κι έκανα.
Χρειάστηκε λίγος χρόνος, αλλά τελικά επέκτεινα τον κανόνα του “χωρίς ανησυχία” μέχρι το επόμενο πρωί. Σύντομα μετά, κάτι άλλαξε. Ένιωθα πιο ανάλαφρη, δεν ταλαντευόμουν πλέον σε μια θάλασσα άγχους, και άρχισα να αισθάνομαι ξανά χαρούμενη και αισιόδοξη. Είπα στην θεραπεύτριά μου ότι λειτουργούσε.
Μετά από 18 μήνες, ένιωσα έτοιμη να τα καταφέρω μόνη μου. Φυσικά, δεν ήταν μόνο ο κανόνας του “χωρίς ανησυχία” που έφερε το αποτέλεσμα. Ήταν ο συνδυασμός της ψυχοθεραπείας και πρακτικών συμβουλών – καλή διατροφή, επαρκής ύπνος, άσκηση, αποφυγή βιαστικών κινήσεων – που βοήθησαν. Ωστόσο, δεν θα υποτιμήσω ποτέ πόσο ισχυρό ήταν το να παραμερίζω τις ανησυχίες μου κατά τη διάρκεια της νύχτας.
Πέρυσι, όταν ταξίδευα στην Μπανγκόκ, είδα μια πινακίδα σε ένα μπαρ που έγραφε “Ζώνη χωρίς ανησυχία”. Μου άρεσε πολύ. Ήταν μια υπενθύμιση ότι μπορούσα να κάνω τη ζωή μου μια ζώνη χωρίς ανησυχία, και ότι δεν χρειάζεται να είσαι όμηρος του άγχους – μερικές φορές μπορείς να καθορίζεις εσύ τους κανόνες.
