Η αγωνία είναι ένας καλά τεκμηριωμένος παράγοντας που επηρεάζει την υγεία του ανοσοποιητικού συστήματος, όπως αναφέρει ο Daniel M Davis, επικεφαλής των επιστημών ζωής στο Imperial College London. Ωστόσο, η αγωνία είναι ένα ευρύ φαινόμενο. Μπορείτε να νιώθετε άγχος παρακολουθώντας μια ταινία τρόμου, ή να βιώνετε μακροχρόνια αγωνία, όπως κατά τη διάρκεια ενός διαζυγίου.

Η βραχυπρόθεσμη αγωνία μπορεί να επηρεάσει προσωρινά το ανοσοποιητικό σας σύστημα. «Ο αριθμός των κυττάρων του ανοσοποιητικού στο αίμα αλλάζει», λέει ο Davis. «Όμως, επιστρέφει στο φυσιολογικό εντός περίπου μιας ώρας, οπότε είναι απίθανο να έχει οποιαδήποτε σοβαρή επίπτωση».

Η μακροχρόνια αγωνία είναι μια διαφορετική ιστορία. Όταν το σώμα σας αντιλαμβάνεται μια απειλή, οι επινεφρίδιοι αδένες απελευθερώνουν ορμόνες όπως η αδρεναλίνη και η κορτιζόλη. Αυτές προετοιμάζουν το σώμα για απόκριση «μάχης ή φυγής» – αυξάνοντας την αρτηριακή σας πίεση και τον καρδιακό σας ρυθμό, αλλά ταυτόχρονα καταστέλλοντας το ανοσοποιητικό σύστημα.

«Μπορούμε να το δούμε αυτό ακόμη και σε μοριακό επίπεδο», εξηγεί ο Davis, συγγραφέας του “Self Defence: A Myth-Busting Guide to Immune Health”. «Αν πάρουμε κύτταρα του ανοσοποιητικού και τα εκθέσουμε σε ασθενή κύτταρα, όπως καρκινικά, τα κύτταρα του ανοσοποιητικού συνήθως τα καταστρέφουν. Όμως, αν προσθέσουμε κορτιζόλη, γίνονται πολύ λιγότερο αποτελεσματικά». Αν αυτή η έκθεση σε ορμόνες άγχους διαρκεί εβδομάδες ή μήνες, το ανοσοποιητικό μας σύστημα θα αποδυναμωθεί.

Πρακτικές όπως η ενσυνειδητότητα (mindfulness), το tai chi και άλλες στρατηγικές μείωσης της αγωνίας έχουν αποδειχθεί ότι μειώνουν τα επίπεδα κορτιζόλης, γεγονός που θα ωφελήσει την ανοσία. Ωστόσο, η απόδειξη αυτού είναι δύσκολη, λέει ο Davis. Δεν μπορεί κανείς ηθικά να εκθέσει μεγάλο αριθμό ανθρώπων σε μια ασθένεια για να δοκιμάσει την ανοσολογική τους απόκριση, και η μέτρηση της «ανοσολογικής υγείας» σε πραγματικές συνθήκες είναι περίπλοκη. «Είναι επίσης δύσκολο, γιατί δεν μπορείς να αποφύγεις την αγωνία», προσθέτει. «Κάθε αλλαγή στη ζωή μας θα έχει κάποια αγωνία που συνδέεται με αυτήν, και πολλές αλλαγές είναι θετικές».

Παρόλα αυτά, αν ανησυχείτε για τη μακροχρόνια αγωνία, ο Davis συνιστά να επικοινωνήσετε με τον γιατρό σας.