Ένα ζευγάρι στα πρώτα του 30, με επαγγελματικές φιλοδοξίες, αντιμετωπίζει σοβαρές δυσκολίες στη σχέση του μετά από τρία χρόνια σχέσης εξ αποστάσεως. Παρόλο που έχουν επιστρέψει να ζουν μαζί, οι απαιτητικοί επαγγελματικοί τους ρυθμοί και οι δυσκολίες που αντιμετώπισαν κατά την περίοδο της απόστασης, όπως η αντιμετώπιση σημαντικών εξετάσεων και η ανέλιξη στην καριέρα, έχουν δημιουργήσει ένα χάσμα. Η σχέση τους έχει γίνει τεταμένη, με το ζευγάρι να νιώθει σαν να έχει απομακρυνθεί, φτάνοντας στο σημείο να αισθάνονται ξένοι μεταξύ τους, παρά το γεγονός ότι μοιράζονται την ίδια στέγη.
Η έλλειψη κοινού χρόνου, λόγω των διαφορετικών ωραρίων εργασίας, επιδεινώνει την κατάσταση, με αποτέλεσμα να βλέπονται ελάχιστα. Παρόλο που και οι δύο επιθυμούν να βρουν λύσεις και να διατηρήσουν τη σχέση τους, η οποία κατά τις καλές της στιγμές περιγράφεται ως «φαινομενική», αισθάνονται αβεβαιότητα για το πώς να προχωρήσουν. Η απουσία της «εύκολης συντροφικότητας, της αγάπης και της αίσθησης περιπέτειας» τους προβληματίζει.
Σύμφωνα με την ψυχαναλύτρια και ειδική στις σχέσεις, Susanna Abse, οι μακροχρόνιες σχέσεις εξ αποστάσεως είναι εξαιρετικά δύσκολες. Η Abse εξηγεί ότι οι αποχωρισμοί, εκτός από περιπτώσεις που οι άνθρωποι έχουν έντονη ανάγκη για αυτονομία, συνήθως βιώνονται ως επώδυνοι και διαταρακτικοί, οδηγώντας με τον καιρό σε εξασθένιση του δεσμού.
Η ειδικός αναφέρει ότι, όπως και τα παιδιά αντιδρούν έντονα στους αποχωρισμούς από τους γονείς τους, έτσι και τα ζευγάρια βιώνουν παρόμοιες αντιδράσεις. Οι πολυαναμενόμενες επανενώσεις συχνά καταλήγουν σε καυγάδες, επειδή το άτομο που έμεινε πίσω ενδέχεται να μην είναι συναισθηματικά έτοιμο για επανασύνδεση, ενώ το άτομο που έφυγε απογοητεύεται όταν δεν λαμβάνει «ανόθευτη χαρά». Αν και οι καυγάδες μπορούν να είναι δύσκολοι, προσφέρουν την ευκαιρία επεξεργασίας συναισθημάτων. Ωστόσο, κάποια ζευγάρια επιλέγουν την καταπίεση συναισθημάτων και την απομόνωση.
Η Abse υποθέτει ότι το συγκεκριμένο ζευγάρι ενδέχεται να ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Για να επανέλθει η επαφή, απαιτείται η δέσμευση εκ νέου στη σχέση, η αναγνώριση της σημασίας της και η διερεύνηση των συναισθημάτων που προκάλεσαν οι αποχωρισμοί. Ίσως και οι δύο σύντροφοι να έχουν χρησιμοποιήσει την εργασία ως καταφύγιο, κάτι που δεν ευνοεί μια στενή και αφοσιωμένη σχέση.
Επισημαίνεται η ανάγκη για σταθερότητα, ανεξαρτήτως της σχέσης, προκειμένου να προσαρμοστούν στην παρούσα κατάσταση. Επίσης, τίθεται το ερώτημα για την ισορροπία της σχέσης κατά τη διάρκεια της συγκατοίκησης, του αποχωρισμού και της τωρινής περιόδου. Ερωτάται εάν υπάρχουν στιγμές που τα πηγαίνουν καλύτερα και πού αυτές συμβαίνουν.
Η Abse προτείνει ένα κοινό διάλειμμα, ένα ταξίδι, ως μέσο για να «δουν πώς αισθάνονται εάν κάνουν χώρο για αυτή τη σχέση». Μέσω αυτού, θα μπορούσαν να ανακαλύψουν τι κρύβεται πίσω από τις «ανέκφραστες ‘αποφάσεις’ να μην δώσουν προτεραιότητα στη σχέση τους».
Μια περίοδος διακοπών, ή έστω χρόνος σε ουδέτερο έδαφος, θα βοηθούσε να διαπιστωθεί τι έχει απομείνει από τη σχέση και τι αξίζει να σωθεί. Η εικόνα είναι δύο επαγγελματικά δραστήρια άτομα που προσωπικά κινούνται σε αντίθετες κατευθύνσεις. Η συμβουλευτική ζευγαριών (couples therapy) θα μπορούσε να βοηθήσει στην αποσαφήνιση των πραγματικών επιθυμιών και εάν αυτές περιλαμβάνουν ο ένας τον άλλον.
