Το 1954, ο δικηγόρος Λόρδος Χέιλσαμ, μιλώντας στο BBC, δήλωσε ότι “Όλοι οι ομοφυλόφιλοι που γνώρισα υπήρξαν εξαιρετικά πρόθυμοι, σαν αλκοολικοί, να διαδώσουν την ασθένεια από την οποία υποφέρουν”. Άλλοι συμμετέχοντες στην πρώτη ραδιοφωνική εκπομπή του BBC για την ανδρική ομοφυλοφιλία συμφώνησαν σε μεγάλο βαθμό. Ένας ηθικολόγος της Εκκλησίας της Αγγλίας προειδοποίησε κάθε “εκκεντρικό” που ίσως άκουγε για “παροδικές προσκολλήσεις, απογοήτευση και μοναξιά στα γεράματα”. Ο εκπαιδευτικός Τζον Γουλφέντεν συνέστησε ένα “υγιές και φυσιολογικό” οικογενειακό περιβάλλον ως “το καλύτερο είδος προφύλαξης ενάντια σε όλα τα είδη τέτοιων προβλημάτων”.
Το θέμα της ομοφυλοφιλίας, που τότε αποτελούσε ποινικό αδίκημα, ήταν τόσο ταμπού που η τελική ραδιοφωνική εκπομπή “πάγωσε” και μόνο μια εκδοχή με εκτεταμένες περικοπές μεταδόθηκε στο Home Service τρία χρόνια αργότερα. Στη συνέχεια, ξεχάστηκε, μέχρις ότου το αρχικό σενάριο ανακαλύφθηκε ξανά από τον ιστορικό Μάρκους Κόλινς. Το σενάριο ζωντανεύει σε ένα νέο θεατρικό έργο με τίτλο “The BBC’s First Homosexual”, το οποίο θα περιοδεύσει στην Αγγλία τον Φεβρουάριο, στο πλαίσιο του LGBT+ History Month. Το έργο αφηγείται την ιστορία της ραδιοφωνικής εκπομπής, φωτίζει την εμπειρία των ομοφυλόφιλων ανδρών της δεκαετίας του 1950 και εξερευνά θέματα που εξακολουθούν να αντηχούν σήμερα, συμπεριλαμβανομένων των λεγόμενων πρακτικών μεταστροφής.
Ο Κόλινς, καθηγητής σύγχρονης ιστορίας στο Loughborough University, δήλωσε ότι υπήρχαν αρκετά “σκάνδαλα” ομοφυλοφίλων τη δεκαετία του 1950 που έκαναν πρωτοσέλιδα και οδήγησαν σε συζητήσεις σχετικά με την ανάγκη επιβολής περιορισμών στην “ανηθικότητα” ή την αποποινικοποίηση. “Το BBC παρακολούθησε αυτή τη φασαρία και σκέφτηκε ότι, ως φωνή της ισορροπίας και της εξουσίας, έπρεπε να πει κάτι οριστικό για την ομοφυλοφιλία”, ανέφερε ο Κόλινς.
Ο θεατρικός συγγραφέας Στίβεν Μ. Χόρνμπι είχε πρόσβαση στο σενάριο και σε άλλα αρχειακά υλικά, συμπεριλαμβανομένων εσωτερικών μνημονίων του BBC και επιστολών από το κοινό μετά την κομμένη μετάδοση του 1957. “Το συντριπτικό μήνυμα που πήρα από την ανάγνωση [του αρχικού σεναρίου] ήταν είτε η γυμνή, αφρισμένη ομοφοβία ανθρώπων σαν τον Λόρδο Χέιλσαμ. Είτε οι πιο φιλελεύθερες φωνές που λένε ότι η θεραπεία μεταστροφής λειτουργεί, θα πρέπει τουλάχιστον να της δώσετε μια ευκαιρία – και αν όχι, μπορείτε να ζήσετε μια ήσυχη ζωή αποχής και να μην κάνετε τίποτα που να τρομάζει τα άλογα”, είπε ο Χόρνμπι.
Η εκπομπή παρουσιάστηκε από τον CR Hewitt, μετέπειτα πρόεδρο της Homosexual Law Reform Society, ο οποίος στην εκπομπή περιέγραψε την ομοφυλοφιλία ως “ένα είδος ναρκισσισμού” και “μια κατάσταση καθυστερημένης ανάπτυξης”. Ο Γουλφέντεν, ένας από τους συμμετέχοντες, αργότερα έγραψε μια έκθεση που συνιστούσε την αποποινικοποίηση. Η μόνη σχετικά ομοφυλόφιλη φωνή στην εκπομπή, με τίτλο “The Homosexual Condition”, ήταν ένας ανώνυμος “αναμορφωμένος ομοφυλόφιλος” που πίστευε στην αξία της “απλής δύναμης θέλησης” για να τακτοποιήσει τους ανθρώπους.
Ο Κόλινς ανακάλυψε επίσης ότι οι παραγωγοί προσπάθησαν να εμπλέξουν τον συγγραφέα ενός μεγάλου, αν και ανώνυμου, άρθρου στην Sunday Times για το θέμα. Η συγγραφέας του άρθρου περιγράφηκε ως “η σύζυγος ενός επιχειρηματία από τα Midlands και μητέρα τριών γιων”. Ήταν στην πραγματικότητα η Μαίρη Γουάιτχαους, η οποία έγραψε: “Μπορεί να φαίνεται παράξενο που μια γυναίκα γράφει για την ομοφυλοφιλία. Αλλά πιστεύω ότι πολλές μητέρες υποφέρουν από τον φόβο ότι, χωρίς δική τους υπαιτιότητα, τα αγόρια τους μπορεί να δελεαστούν ή να διαστρεβλωθούν”.
Η Γουάιτχαους, η οποία αργότερα έγινε διάσημη για τους σταυροφορίες της ενάντια στη “βρωμιά”, δεν συμμετείχε. Όμως, θα εμφανιστεί ως χαρακτήρας στο έργο, το οποίο αφηγείται την ιστορία του Τομ, ενός 19χρονου που εργάζεται ως ράφτης στην Burton’s στο Μάντσεστερ. Ο γενικός διευθυντής του BBC αποφάσισε να μην μεταδοθεί η εκπομπή μετά από εσωτερικές συζητήσεις, συμπεριλαμβανομένου του ερωτήματος εάν θα μπορούσε να αυξήσει την ομοφοβία. Ένα άλλο επιχείρημα, σύμφωνα με τον Κόλινς, ήταν απλώς “ότι το BBC δεν μιλάει για σεξ”.
Όταν η εκδοχή με τις περικοπές μεταδόθηκε το 1957, η αντίδραση ήταν τέτοια που τα αφεντικά αποφάσισαν ότι δεν θα υπήρχαν άλλες εκπομπές για το θέμα “εκτός από ειδικούς σκοπούς και ειδικές περιστάσεις”, δήλωσε ο Κόλινς. “Λένε ότι καλύψαμε την έκθεση Wolfenden, αυτό είναι το τέλος της συζήτησης για την ομοφυλοφιλία… δεν υπάρχει τίποτα άλλο να πούμε.”
Το έργο θα κάνει πρεμιέρα στο Salford πριν από την περιοδεία του. Το σχέδιο είναι να γίνουν συνεδρίες ερωταπαντήσεων μετά τις παραστάσεις. Είναι μια ιστορία από 70 χρόνια πριν, αλλά το κοινό μπορεί να δει σύγχρονες αντιστοιχίες, συμπεριλαμβανομένου του θέματος των πρακτικών μεταστροφής, το οποίο, έστω και έμμεσα, βρίσκεται ξανά στο BBC με τη συμμετοχή του Matthew Hyndman στο The Traitors. Ο Hyndman το βίωσε και βοήθησε στη δημιουργία μιας ομάδας που αγωνίζεται για την απαγόρευση των πρακτικών μεταστροφής.
Ο Χόρνμπι δήλωσε: “Ελπίζουμε να έχουμε κάποιες πραγματικά ενδιαφέρουσες συζητήσεις με το κοινό μας για τη θεραπεία μεταστροφής και γιατί κάθε κυβέρνηση μετά από κυβέρνηση έχει ανακοινώσει ότι θα την απαγορεύσει. Και κανείς δεν το έχει κάνει.” Η νέα παράσταση ήταν εξέλιξη ενός “μικροσκοπικού σεναρίου σε μορφή hand proof of concept 30 λεπτών” που έγινε πριν από τρία χρόνια, δήλωσε ο Χόρνμπι. Θα κάνει πρεμιέρα στο θέατρο New Adelphi στο University of Salford στις 4 Φεβρουαρίου πριν από μια περιοδεία σε Birmingham, Brighton, London, Liverpool και Loughborough.
