Το Splatoon αποτελεί μία από τις πιο ευρηματικές δημιουργίες της Nintendo την τελευταία δεκαετία, καταφέρνοντας να ανατρέψει τα στερεότυπα των παιχνιδιών βολών, όπου η ικανότητα στο «βάψιμο» του χάρτη είναι συχνά πολυτιμότερη από την ακρίβεια στα πυρά. Δυστυχώς, το Splatoon Raiders, ο πρώτος single-player προσανατολισμού τίτλος της σειράς που κυκλοφορεί στις 23 Ιουλίου με τιμή 41,99 λίρες, δυσκολεύει τον παίκτη να θυμηθεί τους λόγους που το καθιέρωσαν.

Αν και το παιχνίδι μπορεί να ολοκληρωθεί από έναν παίκτη, είναι σαφές ότι η εμπειρία απογειώνεται μόνο μέσω της συνεργατικής λειτουργίας με έως και τρεις φίλους ή αγνώστους. Ξεκινώντας από ένα πλοίο-κρησφύγετο, οι παίκτες αναβαθμίζουν τον εξοπλισμό τους και παραμετροποιούν το στυλ παιχνιδιού τους πριν ριχτούν σε επαναλαμβανόμενες αποστολές. Ωστόσο, η solo εμπειρία φαντάζει φτωχή, καθώς οι πίστες είναι σχεδιασμένες αποκλειστικά για ομαδική δράση, στερούμενες την ευρηματικότητα και το βάθος που χαρακτηρίζουν τα κύρια παιχνίδια της σειράς.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα του Splatoon Raiders είναι η αίσθηση του «συμβιβασμού». Η Nintendo φαίνεται να προσπάθησε να κάνει μία από τις πιο ιδιόρρυθμες δημιουργίες της να μοιάζει πιο «φυσιολογική», καταλήγοντας σε ένα αποτέλεσμα που στερείται χαρακτήρα. Η ιστορία, με πρωταγωνιστή έναν μηχανικό που ξεμένει σε ένα αρχιπέλαγος με το συγκρότημα Deep Cut από το Splatoon 3, είναι αδιάφορη και δεν προσφέρει τις κλασικές αποκαλύψεις για τον μετα-αποκαλυπτικό κόσμο του παιχνιδιού. Αν έχετε παίξει έστω και ένα σύγχρονο παιχνίδι συνεργατικής δράσης, το Splatoon Raiders δεν θα σας προσφέρει κάτι καινοτόμο. Παρά τα έξυπνα όπλα και το καλαίσθητο design, το τελικό αποτέλεσμα είναι μάλλον πεζό και απογοητευτικό.