Στην πρώτη ματιά, μοιάζουν με συνηθισμένα κτίρια, φωτογραφημένα με έναν απλό τρόπο. Κάθε κτίριο αποτυπώνεται επίσημα από την απέναντι πλευρά του δρόμου, πλαισιωμένο από παχιές μαύρες γραμμές ηλεκτρικών καλωδίων και στύλους, συρματοπλέγματα, γκράφιτι και αφίσες που χαράζουν οριζόντια και κάθετα επίπεδα, με ματιές στον κυανόκαυτο ουρανό της Καλιφόρνια και τους Αρκαδικούς φοίνικες από πέρα. Είναι η πόλη, αλλά δεν διακρίνεται κανείς και οι δρόμοι είναι καθαροί από σκουπίδια και βρωμιά, εκτός από μερικές κηλίδες πετρελαίου που έχουν απομείνει σε ένα πάρκινγκ. Οι φωτογραφίες είναι παράξενα σιωπηλές.
Κανένα από αυτά τα κτίρια δεν έχει παράθυρα – αν έχουν, είναι σφραγισμένα, κλεισμένα, σκοτεινιασμένα. Σε μία μόνο φωτογραφία, η πόρτα έχει μείνει αινιγματικά ανοιχτή – μέσα, διακρίνω μετά βίας μια πόρτα ασφαλείας, σιδερένια κάγκελα, και πίσω της ένα φωτεινό βέλος που υποδεικνύει την είσοδο. Αυτές είναι φωτογραφίες που προκαλούν τις βαθύτερες βουλιμικές σας επιθυμίες. Μόνο οι τίτλοι σας καθοδηγούν για το τι συμβαίνει μέσα σε αυτούς τους χώρους – “12 θέσεις, 1 δερμάτινο κρεβάτι, εξωτερικός κήπος, 1 σιντριβάνι, 1 κουρείος, πλατφόρμα glory-hole, κινέζικη διακόσμηση” αναφέρει ένας.
Ο Αμερικανός καλλιτέχνης Dean Sameshima τράβηξε αυτές τις φωτογραφίες, μέρος μιας σειράς με τίτλο Wonderland, μεταξύ 1995 και 1997. Απεικονίζουν τα queer σεξ κλαμπ και λουτρά του Silver Lake, παράνομες ασφαλείς ζώνες κρυμμένες φανερά, όπου η κοινότητα μπορούσε να συναντηθεί και να συνευρεθεί. Ο Sameshima ήταν στα πρώτα του 20α, όταν τράβηξε τις φωτογραφίες, και η πανδημία του AIDS είχε ήδη καταστρέψει την queer κοινότητα του Silver Lake. Οι εικόνες του φαίνεται να διαμορφώνονται από μια οξεία αίσθηση επισφάλειας και νοσταλγίας, μια προοπτική ότι αυτά τα κτίρια θα εξαλειφθούν, θα εξαφανιστούν όπως τα σώματα που κάποτε τα κατοικούσαν. Οι τίτλοι μας λένε ότι τουλάχιστον τρία από αυτά τα κλαμπ έκλεισαν το 1995. Τις φωτογραφίζει για να μετριάσει τον θρήνο και την απώλεια.
Στο φως της ημέρας, αυτοί οι χώροι παράνομων νυχτερινών δραστηριοτήτων – αποθήκες, βιομηχανικοί χώροι και καταστήματα – είναι αρκετά αδιάφοροι και επιφανειακοί. Μια πινακίδα αρτοποιείου υψώνεται πίσω από ένα από αυτά. Το κλαμπ που βρισκόταν στην Hyperion 1800 βρίσκεται δίπλα σε κατοικίες. Γνώριζαν οι γείτονες; Ένα είναι βαμμένο σε θαμπό γκρι, χωρίς καμία πινακίδα ή σήμανση. Θα μπορούσατε εύκολα να τα προσπεράσετε, όπως προσπερνάτε κάποιον στον δρόμο – εκτός αν ήσασταν εκεί, όπως ο ίδιος ο Sameshima, ένας αφοσιωμένος παρατηρητής-συμμετέχων. Αυτές οι φωτογραφίες είναι αφιερωτικά ντοκουμέντα, συνδεδεμένα με έναν συγκεκριμένο χρόνο και τόπο, αλλά αντιστέκονται επίσης στα περίεργα βλέμματα των εξωτερικών παρατηρητών, στο ντροπιαστικό βλέμμα της ετεροκανονικής κοινωνίας. Αυτοί οι χώροι έχουν επίσης υποστεί παρακολούθηση και αστυνομικές επιδρομές – μια υπενθύμιση ότι μερικές φορές η ορατότητα είναι επικίνδυνη, ότι η ανωνυμία μπορεί να είναι μια στρατηγική επιβίωσης.
Υπάρχουν επτά φωτογραφίες από σεξ κλαμπ σε έκθεση. Είναι κρεμασμένες με διαστήματα, με μεγάλες παύσεις μεταξύ τους κατά μήκος των λευκών τοίχων – μια διάταξη που θυμίζει την αίσθηση της εισόδου και εξόδου από ένα αυτοκίνητο και της οδήγησης στην επόμενη τοποθεσία σε μια απλωμένη πόλη όπως το Λος Άντζελες – οι εκτυπώσεις (όλα πρωτότυπα της δεκαετίας του ’90) εκτείνονται επίσης οριζόντια, προσφέροντας ένα ευρύ, πανοραμικό θέαμα, την εντύπωση της θέας από το παράθυρο ενός αυτοκινήτου. Δημιουργούν μια σειρά από κενά διαστήματα, παρενθέσεις στο αστικό τοπίο, ένα μέρος της αρχιτεκτονικής και της ιστορίας της πόλης κρυμμένο και απομονωμένο από ανάγκη.
Κρυμμένο στη γωνία βρίσκεται μια σειρά από φωτογραφίες που τεκμηριώνουν διάσημα σημεία για cruising μετά το σκοτάδι σε δύο δημόσια πάρκα (Griffith Park και Harbor City Recreational Park). Υιοθετούν μια μη-εντυπωσιακή, πεζή προσέγγιση, σε αντίθεση με τις διάσημες φωτογραφίες κοντινών επαφών του Kohei Yoshiyuki από τα δημόσια πάρκα του Τόκιο, τραβηγμένες τη νύχτα της δεκαετίας του ’70. Ο Sameshima είναι τόσο λίγο δραματικός όσο μια υγρή σακούλα τσαγιού. Φωτογραφημένες ξανά στην ζεστή ηλιόλουστη μέρα, δεν υπάρχουν άνθρωποι στις φωτογραφίες του πάρκου. Αντί για ειδυλλιακό σεξ, είναι η ήσυχη, φυσική παρηγοριά αυτών των μικρών ανοιχτών χώρων, που καλύπτονται από θάμνους και το διάστικτο φως που πέφτει μέσα από τα δέντρα, που παρατηρείτε. Θα μπορούσαν ακόμη και να είναι ένα καλό σημείο για πικ-νικ, και εσείς δεν θα είχατε ιδέα. Αλλά πάλι, σφύζουν από ένταση, ανάμεσα στο να γίνεσαι ορατός και στο να είσαι ασφαλής, στο να σε πιάνουν και στο να κρύβεσαι, ανάμεσα στην δημόσια ζωή και το ιδιωτικό πάθος. Αφαιρώντας το σεξ από το cruising, αυτά τα σημεία απλώς υπάρχουν, ενσωματωμένα στην καθημερινότητα. Και μετά, στο έδαφος σε μια φωτογραφία, ανάμεσα στις πέτρες, διακρίνω μια μικροσκοπική λεπτομέρεια – ένα πεταμένο περιτύλιγμα από μπλε προφυλακτικό.
Το Wonderland προσφέρει μια βαθύτερη αίσθηση της αργής, ανεπιτήδευτης προσέγγισης του Sameshima στην τεκμηρίωση και την αναπαράσταση κοινοτήτων, εστιάζοντας στη σημασία των κοινοτικών χώρων ως νησιών ελευθερίας και αυτονομίας. Η προσέγγισή του είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακή σε σύγκριση με την Catherine Opie – η οποία άρχισε να φωτογραφίζει την queer κοινότητα της Καλιφόρνια την ίδια περίοδο, και εκθέτει αυτή τη στιγμή στην National Portrait Gallery. Τα πορτρέτα της Opie είναι τολμηρά, δυνατά και περήφανα, αδιαπραγμάτευτα και συχνά μη κολακευτικά – ο Sameshima ασχολείται με λεπτές αποχρώσεις και σκιές, βρίσκει δύναμη στο αόρατο, και λυπημένη ποίηση σε ένα περιτύλιγμα προφυλακτικού. Είναι μια πιο πολυεπίπεδη, ανοιχτή εικόνα της queerness, της παρουσίας και του ανήκειν, ένας εορτασμός της φευγαλέας, ριζοσπαστικής φύσης της ευχαρίστησης. Ακόμη και όταν συμβαίνει στα θάμνους.
