Η Victoria Wood δεν ήταν απλώς μια χαρισματική κωμικός, αλλά μια προσωπικότητα που άφησε ανεξίτηλο το στίγμα της στον χώρο του θεάματος. Μέσα από τις διηγήσεις των ανθρώπων που βρέθηκαν στο πλευρό της, σκιαγραφείται το πορτρέτο μιας καλλιτέχνιδας που συνδύαζε την απόλυτη τελειομανία με μια βαθιά, συχνά αθέατη, ευαισθησία.

Ο Duncan Preston, στενός συνεργάτης της από τα χρόνια της Granada, θυμάται τη δυναμική της στις πρόβες: «Ήταν ιδιοφυΐα, αλλά όχι ο πιο εύκολος άνθρωπος στη συνεργασία, καθώς απαιτούσε την απόλυτη ακρίβεια στο κείμενο». Η αφοσίωσή της στη λεπτομέρεια ήταν παροιμιώδης, όπως επιβεβαιώνει και η Sally Ann Triplett, η οποία θυμάται τη Victoria Wood να δίνει σκηνοθετικές οδηγίες ακόμη και λίγα δευτερόλεπτα πριν την έναρξη της παράστασης *Acorn Antiques: The Musical!*.

Για πολλούς, όπως η Joanna Scanlan, η Wood υπήρξε μια ηρωίδα που επαναπροσδιόρισε τη γυναικεία φύση στην κωμωδία, παρουσιάζοντας μια εικόνα ευάλωτη αλλά και αυθεντικά μοντέρνα. Πέρα από τα φώτα της δημοσιότητας, ωστόσο, η Victoria ήταν μια ιδιαίτερα ντροπαλή γυναίκα, με βαθιά αγάπη για τη μουσική. Το πιάνο στο σπίτι της δεν ήταν ένα απλό έπιπλο, αλλά το καταφύγιό της, όπου κατέφευγε για να επεξεργαστεί τις ιδέες της.

Ακόμη και στις πιο καθημερινές στιγμές, η ικανότητά της να παρατηρεί τις ανθρώπινες σχέσεις και τα κοινωνικά στερεότυπα –συχνά με δόσεις χιούμορ που «τσιμπούσαν» τις άβολες αλήθειες– ήταν αυτή που τη διαφοροποιούσε. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά η Shobna Gulati, η Victoria διέθετε μια σπάνια ικανότητα να αναγνωρίζει το ταλέντο στους ανθρώπους και να τους δίνει ευκαιρίες, παραμένοντας ταυτόχρονα μια πιστή φίλη και μέντορας. Η κληρονομιά της παραμένει ζωντανή, όχι μόνο μέσα από το έργο της, αλλά και από τον τρόπο με τον οποίο ενέπνευσε όσους είχαν την τύχη να μοιραστούν μαζί της τη σκηνή και τη ζωή.