Ο Christopher Anderson δεν εξεπλάγη όταν το όνομά του εμφανίστηκε στα αρχεία του Τζέφρι Έπσταϊν. Το 2015, είχε αναλάβει από το περιοδικό New York να φωτογραφίσει τον Αμερικανό χρηματιστή για ένα προγραμματισμένο αφιέρωμα από τον Αμερικανό δημοσιογράφο Michael Wolff. «Δεν ήξερα καθόλου ποιος ήταν ο Τζέφρι Έπσταϊν», δηλώνει ο Anderson. Παραδέχεται ότι συχνά δεν ερευνούσε τα άτομα που φωτογράφιζε, αγνοώντας ότι ο Έπσταϊν ήταν παιδόφιλος και είχε καταδικαστεί το 2008 για κατάχρηση ανηλίκου, εκτίοντας 13 μήνες σε φυλακή της κομητείας Palm Beach στην Florida. «Αυτό που ήξερα ήταν ότι αυτός ο τύπος ήταν ένας πλούσιος και ισχυρός άνδρας, συνδεδεμένος με πλούσιους και ισχυρούς άνδρες».
Ο Έπσταϊν απαίτησε μια προκαταρκτική συνάντηση, πιστεύει ο Anderson, «για να με αξιολογήσει» και για να διαπραγματευτεί την αγορά των δικαιωμάτων των φωτογραφιών έναντι 20.000 δολαρίων. Ο Anderson θυμάται «ένα αρκετά ανατριχιαστικό άτομο. Έπαιζε με τα θεατρικά τρικ της εκφοβισμού. Ήθελε να μου επιβάλει ότι ήταν κάποιος ισχυρός που δεν θα ήθελα να τον προκαλέσω».
Η φωτογράφιση έλαβε χώρα στην έπαυλη του Έπσταϊν στη Νέα Υόρκη, όπου ένα δωμάτιο περιείχε μια βαλσαμωμένη τίγρη. «Ο Έπσταϊν ήταν ένας παράξενος τύπος με ένα ιδιαίτερο γούστο στη διακόσμηση, κάτι σαν του Donald Trump», αναφέρει ο Anderson. Άλλα πράγματα που παρατήρησε απέκτησαν πιο σκοτεινό νόημα με τον καιρό, όπως «μια νεαρή γυναίκα με ανατολικοευρωπαϊκή προφορά που άνοιγε την πόρτα. Κάποια στιγμή, έκανε την αποσυναρμολόγηση ενός τραπεζιού μασάζ που βρισκόταν σε ένα από τα δωμάτια».
Το άρθρο στο περιοδικό δεν υλοποιήθηκε. Σύμφωνα με τον Anderson, ο Έπσταϊν άρχισε στη συνέχεια να απαιτεί τις φωτογραφίες, και οι ανταλλαγές email μεταξύ του Anderson και της Lesley Groff, της μακροχρόνιας προσωπικής γραμματέως του Έπσταϊν, περιλαμβάνονται στις 3,5 εκατομμύρια σελίδες που δημοσιεύθηκαν από το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ. Η αλληλογραφία τους κορυφώθηκε με τον Έπσταϊν να στέλνει έναν άνδρα ονόματι Merwin – «πολύ ψηλός με τεράστια χέρια φορώντας μαύρα δερμάτινα γάντια», όπως τον θυμάται ο Anderson – στο στούντιο του φωτογράφου. «Ήταν πολύ mafia-esque. Τον έστειλε να με εκφοβίσει και να βεβαιωθεί ότι θα έπαιρνε τον σκληρό δίσκο».
Πρόσφατα, ο Anderson ανακάλυψε ξανά αντίγραφα που είχε αποθηκεύσει σε έναν άλλο σκληρό δίσκο. Μια εικόνα, ληφθείσα μέσα στην έπαυλη του Έπσταϊν, δείχνει ένα εκτυπωμένο email σε ένα γραφείο που φαίνεται να αποκαλύπτει μια απαίτηση 60.000 δολαρίων για απλήρωτους μισθούς προσωπικού, που αφορούσε τον Andrew Mountbatten-Windsor και την Sarah Ferguson. Φαίνεται, από τα αρχεία του Έπσταϊν, ότι ο πρώην πρίγκιπας και η τότε σύζυγός του ζητούσαν τη βοήθεια του Έπσταϊν, πιθανώς ζητώντας του να πληρώσει τον λογαριασμό εκ μέρους τους. «Τράβηξα μερικές φωτογραφίες στο σπίτι του», λέει ο Anderson. «Μακάρι να είχα τραβήξει πολύ περισσότερες τώρα».
Ο Anderson, γεννημένος το 1970 στο Kelowna της British Columbia, στον Καναδά, μεγάλωσε στο Abilene του Τέξας. Το 1999, μαζί με τον δημοσιογράφο Michael Finkel, ταξίδεψαν με ένα μικρό, αυτοσχέδιο ξύλινο σκάφος μαζί με Αϊτινούς πρόσφυγες, προσπαθώντας να φτάσουν στις ΗΠΑ. Το σκάφος άρχισε να βυθίζεται στα ανοιχτά νερά. Ευτυχώς, η Ακτοφυλακή των ΗΠΑ έφτασε εγκαίρως. Οι φωτογραφίες του Anderson από το σκάφος του χάρισαν το βραβείο Robert Capa Gold Medal το 2000 και τον οδήγησαν σε εργασία σε ζώνες συγκρούσεων, συμπεριλαμβανομένου του Αφγανιστάν μετά την 11η Σεπτεμβρίου, της Γάζας, του Λιβάνου και του Ιράκ. «Είμαι φωτογράφος. Θέλω να φωτογραφίζω τα πιο συναρπαστικά πράγματα της στιγμής μου σε αυτόν τον πλανήτη», δηλώνει.
Τώρα με έδρα το Παρίσι, ο Anderson εργάζεται κυρίως σε πορτρέτα διασημοτήτων (George Clooney, Jeremy Allen White, Rosalía) για περιοδικά, παράλληλα με προσωπικά έργα, συμπεριλαμβανομένης της κινηματογράφησης. Όταν το Vanity Fair του ζήτησε να φωτογραφίσει την ομάδα του Trump στον Λευκό Οίκο, υπέθεσε ότι ήθελαν να του δώσουν μια «celebrity» μεταχείριση, γι’ αυτό αρχικά αρνήθηκε, αποδεχόμενος την ανάθεση μόνο όταν του είπαν ότι ήθελαν να «ξεσκονίσει» το «δημοσιογραφικό του καπέλο». Ωστόσο, πολλοί φωτογράφοι θα είχαν αρνηθεί την ανάθεση. «Ένιωσα ότι ήταν ρόλος μου ως φωτογράφος να πάω και, όσο πιο ακριβώς και ειλικρινά μπορούσα, να απεικονίσω αυτό που βίωσα και είδα», λέει. «Αυτή είναι η δουλειά».
Επεκτείνεται αυτή η δημοσιογραφική ευθύνη και σε γνωστούς παιδόφιλους; Πολλοί φωτογράφοι δεν θα ήθελαν καμία σχέση με κάποιον σαν τον Έπσταϊν. Γνωρίζοντας αυτά που γνωρίζουμε τώρα, συμπεριλαμβανομένης της δεκαετούς εμπορίας ανήλικων κοριτσιών για σεξουαλική εκμετάλλευση από τον Έπσταϊν, θα δεχόταν ο Anderson ξανά μια ανάθεση να τον φωτογραφίσει αν ζούσε σήμερα; «Ναι, θα δεχόμουν αυτή την ανάθεση γιατί νιώθω ότι η ευθύνη μου είναι να πάω και να κάνω μια φωτογραφία που αποκαλύπτει κάτι για αυτό το άτομο», λέει. «Αν υπάρχει κάτι στο οποίο είμαι εξοπλισμένος, είναι αυτό».
Οι φωτογραφίες του Έπσταϊν περιλαμβάνονται στο νέο βιβλίο του Anderson, “Index”, μια εκτεταμένη εργασία που εκτείνεται πάνω από τα τελευταία 30 χρόνια, συμπεριλαμβανομένων σκληρών εικόνων από την Αϊτή και το Αφγανιστάν, φωτογραφίας δρόμου από την Κίνα, αυτοκίνητα, οικογενειακές διακοπές, Donald Trump και ένα πρόσφατο χαρτοφυλάκιο του εσωτερικού κύκλου του προέδρου.
