Πολλοί άνθρωποι βιώνουν μια παρόμοια απογοήτευση: οι φίλοι τους είναι χαρούμενοι όταν συναντιούνται, αποδέχονται τις προτάσεις για κοινές δραστηριότητες, αλλά σπάνια αναλαμβάνουν την πρωτοβουλία για επικοινωνία. Μήνες μπορεί να περάσουν χωρίς ένα απλό “Γεια, πώς είσαι;” ή “Πώς πάει η νέα δουλειά;”. Αυτή η απουσία πρωτοβουλίας από την πλευρά τους, εγείρει ερωτήματα για την ουσία αυτών των φιλικών σχέσεων και δημιουργεί αμφιβολίες για το αν κάποιος κάνει κάτι λάθος. Όταν τελικά συναντιούνται, οι συζητήσεις είναι γεμάτες νόημα, γέλια και κοινές δραστηριότητες, προσφέροντας μια αίσθηση σύνδεσης. Ωστόσο, μόλις αποχαιρετιστούν, η επικοινωνία σβήνει, αφήνοντας ένα αίσθημα σύγχυσης και αποθάρρυνσης.
Ο αναγνώστης, άνδρας 50 ετών, single εδώ και αρκετά χρόνια μετά από μια μακροχρόνια σχέση, αναρωτιέται αν η έλλειψη επικοινωνίας είναι ενδεικτική της ποιότητας των φίλων του. Ειδικά μετά την απομόνωση και την κατάθλιψη που βίωσε κατά τη διάρκεια της πανδημίας, έχει κάνει σημαντικά βήματα για τη βελτίωση της ζωής του, όπως η εγγραφή σε ένα τρέξιμο κλαμπ, η διακοπή του αλκοόλ, η αλλαγή εργασίας και η μετακόμιση. Η δημιουργία νέων φίλων και η εμβάθυνση υπαρχουσών σχέσεων θεωρούνταν μεγάλη βελτίωση, όμως τώρα τίθεται το ερώτημα της αξίας της προσπάθειας.
Σύμφωνα με την ψυχοθεραπεύτρια Gabrielle Rifkind, η κατάσταση αυτή δεν πρέπει να εκλαμβάνεται ως “είμαι πάντα εγώ, αν δεν ήμουν εγώ, ποιος θα έκανε τίποτα;” αλλά μπορεί να επαναπροσδιοριστεί ως θέμα “είμαι καλύτερα εξοπλισμένος/η”. Όπως εξηγεί, οι άνθρωποι που είναι καλοί στη φιλία είναι συνήθως αυτοπεποίθητοι. Ενώ μπορεί να αναρωτιέστε γιατί πάντα αναλαμβάνετε εσείς την οργάνωση, ίσως είστε απλώς καλοί στο να κάνετε πράγματα να συμβούν. Οι άνθρωποι γενικά απολαμβάνουν όταν κάποιος άλλος οργανώνει και αναλαμβάνει δράση. Ωστόσο, είναι κατανοητό να κουράζει όταν κάποιος είναι πάντα ο/η που κάνει τα πάντα.
Κάποιοι άνθρωποι δεν είναι ιδιαίτερα καλοί στο “μικρό λόγο” της φιλίας μεταξύ των συναντήσεων, στο να ρωτούν για το πώς είναι οι άλλοι, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι πολύτιμοι φίλοι. Μπορεί να νιώθει κανείς πιο σίγουρος για αυτή τη δυναμική από τους άλλους, ακόμα κι αν δεν το νιώθει, και ίσως να έχει μεγαλύτερη ανάγκη από αυτούς, με αποτέλεσμα να αναλαμβάνει περισσότερο δράση. Η Rifkind επισημαίνει ότι οι άνθρωποι μπορεί να έχουν ήδη το δικό τους κοινωνικό δίκτυο και να μην χρειάζεται να προσπαθούν τόσο πολύ. Σε αυτή την περίπτωση, είναι απαραίτητο να είναι κανείς πιο προορατικός.
Η Rifkind διερωτάται αν μπορούν να βρεθούν τρόποι για να συναντιούνται οι φίλοι τακτικά, ώστε να μην είναι πάντα απαραίτητο να οργανώνει ο ίδιος τα πάντα. Τα τρέξιμο κλαμπ, όπως ανέφερε ο αναγνώστης, είναι ένας εξαιρετικός τρόπος για να γνωρίσει κανείς ανθρώπους χωρίς να επιβαρύνεται με την οργάνωση.
Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι κάποιοι άνθρωποι δεν είναι καλοί στην “κουτσομπολιά” της φιλίας μεταξύ των συναντήσεων, στην παρακολούθηση της ζωής των άλλων, αλλά αυτό δεν τους καθιστά λιγότερο αξιόλογους φίλους. Όταν περνούν χρόνο μαζί, περνούν καλά. Με άλλα λόγια, όταν είναι σημαντικό, είναι καλοί φίλοι. Αυτό είναι προτιμότερο από κάποιον που στέλνει συνεχώς μηνύματα αλλά ποτέ δεν θέλει να συναντηθεί.
Ο επιστημονικός συγγραφέας David Robson, συγγραφέας του “The Laws of Connection”, αναφέρει το φαινόμενο του “liking gap” (χάσμα συμπάθειας), όπου οι άνθρωποι συχνά υποτιμούν πόσο αρέσουν σε κάποιον, επειδή επικεντρώνονται στα λάθη που πιστεύουν ότι έκαναν ή στους λόγους για τους οποίους δεν αρέσουν. Αυτό μπορεί να τους εμποδίσει να προσεγγίσουν και να κανονίσουν μελλοντικές συναντήσεις. Είναι πιθανό οι φίλοι του αναγνώστη να βιώνουν αυτό το φαινόμενο σε μεγαλύτερο βαθμό.
