Η Jane McDonald, η αγαπημένη μορφή της βρετανικής τηλεόρασης και του τραγουδιού, συνεχίζει να μαγεύει το κοινό της, αποδεικνύοντας ότι η αυθεντικότητα και το ταλέντο ξεπερνούν κάθε εμπόδιο. Με μια καριέρα που εκτείνεται από τα εργατικά σωματεία και τα κρουαζιερόπλοια μέχρι τις κατάμεστες αρένες, η McDonald παραμένει πιστή στον εαυτό της, κερδίζοντας τις γυναίκες θαυμάστριές της με την αμεσότητα και την ενέργειά της. «Ποτέ μην αναγνωρίζεις τους άντρες», συμβουλεύει χιουμοριστικά, αναφερόμενη στους συζύγους που συχνά εκδηλώνουν έναν κάποιο δισταγμό απέναντι στην παρουσία της.
Την εποχή που η Jane McDonald απελευθερώνει το 12ο άλμπουμ της, “Living the Dream”, στα 62 της χρόνια, υιοθετεί ένα country ηχόχρωμα, ηχογραφημένο στα κορυφαία Blackbird Studios του Nashville, εκεί όπου έχουν δημιουργήσει και καλλιτέχνες όπως οι Coldplay και η Taylor Swift. Το άλμπουμ χαρακτηρίζεται από έντονα country στοιχεία, θυμίζοντας περισσότερο τη Shania Twain παρά την Cilla Black.
Η McDonald, η οποία διαχειρίζεται μόνη της την καριέρα της για πάνω από δύο δεκαετίες, είναι ιδιαίτερα προστατευτική ως προς την εικόνα της, αντιμετωπίζοντας συχνά «ψευδείς ειδήσεις» και διαδικτυακές παρανοήσεις. Απορρίπτει περίπου το 96% των προτάσεων που λαμβάνει, εκτός αν πληρούν το αυστηρό της κριτήριο «Hell yeah!».
Πρόσφατα, κατά τη διάρκεια μιας συζήτησης με φίλη της που υπέφερε από τη συνεχή απιστία του συζύγου της, η McDonald εμπνεύστηκε το τραγούδι “Ain’t Gonna Beg”. Μια τηλεοπτική ομάδα του Channel 5 την ακολούθησε στο Nashville για ένα ντοκιμαντέρ, που θα προβληθεί τον επόμενο μήνα, υπενθυμίζοντας τις επιτυχίες της με προηγούμενα ταξιδιωτικά της προγράμματα, τα οποία χάρισαν στο κανάλι το πρώτο του Bafta το 2018.
Η πορεία προς αυτό το άλμπουμ και τις ηχογραφήσεις στο Nashville δεν ήταν αρχικά προγραμματισμένη. Η Jane McDonald σχεδίαζε να αποσυρθεί, απολαμβάνοντας τη ζωή στο πλευρό του συντρόφου της, Eddie Rothe, ο οποίος έφυγε από τη ζωή το 2021. Ο Rothe, πρώην ντράμερ των Liquid Gold και αργότερα των Searchers, έζησε μια επανένωση με τη McDonald το 2008, μετά από έναν χωρισμό τους από τη δεκαετία του ’80. Αν και αρχικά δίσταζε να δημιουργήσει ένα τραγούδι αφιερωμένο σε εκείνον, η σύνθεση του “How Do I Move On” γεννήθηκε όταν ένας συνθέτης τη ρώτησε για τον Rothe, κάνοντας το πρόσωπό της να φωτιστεί. Το τραγούδι, με τη συνοδεία πιάνου, gospel φωνητικών και τσέλου, εκφράζει την οικεία ερμηνεία της McDonald καθώς αναφέρεται στο πουλόβερ του Rothe και ακούει τα μηνύματά του. Το “Beautiful Soul” είναι μια ακόμη ωδή στην αγάπη της για εκείνον, τον οποίο αισθάνεται ακόμα παρόντα.
Η McDonald, που έχει διατηρήσει δεσμούς με την πατρίδα της, το Wakefield, συμμετέχει σε σπάνιες εμφανίσεις για τους θαυμαστές της, υπογράφοντας άλμπουμ και συνομιλώντας μαζί τους. Η ασφάλεια της έχει γίνει πρωταρχικής σημασίας, μετά από μια απειλή που δέχτηκε, κάτι που την κάνει να αναρωτιέται αν άνδρες καλλιτέχνες αντιμετωπίζουν παρόμοια περιστατικά. Η ίδια εστιάζει στην ουσιαστική επικοινωνία με το κοινό της, ρωτώντας για τις οικογένειές τους και τις ζωές τους, τονίζοντας πως γράφει για εκείνους.
Η πορεία της Jane McDonald ξεκίνησε από μια εργατική οικογένεια στο Yorkshire. Η αγάπη της για τη μουσική φάνηκε από νωρίς, με την πρώτη της λέξη να είναι «Downtown», τιμώντας την Petula Clark. Η χρυσή εποχή της τηλεοπτικής ψυχαγωγίας του Σαββάτου, με εκπομπές όπως του Cilla Black, της γαλούχησε την επιθυμία να προσφέρει χαρά και ανάταση στο κοινό. Η εμπειρία της στο circuit των κλαμπ του Yorkshire, σε ηλικία μόλις 12 ετών, τη στέρεψε στην απόφασή της να γίνει τραγουδίστρια.
Αν και η μουσική δεν ήταν ο παραδοσιακός επαγγελματικός δρόμος για τις γυναίκες της εποχής της, η McDonald αφοσιώθηκε σε αυτό, μαθαίνοντας τα πάντα, από χορό μέχρι stand-up comedy. Οι δύσκολες στιγμές της απεργίας των ανθρακωρύχων τη δεκαετία του ’80, όπου ο πατέρας και ο αδελφός της συμμετείχαν, την έκαναν να βιώσει την κατάρρευση ολόκληρων βιομηχανιών και κοινοτήτων, με τη μουσική να αποτελεί ένα φως μέσα στο σκοτάδι.
Η McDonald εκφράζει ανάμεικτα συναισθήματα για εκείνη την περίοδο, τονίζοντας πώς η απώλεια της κοινοτικής της συνοχής την επηρέασε βαθιά. Κατά την κηδεία της Margaret Thatcher, ανέφερε στην εκπομπή “Loose Women” ότι οι σκέψεις της ήταν με τους ανθρακωρύχους που πέθαναν, ένα σχόλιο που προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, αλλά και αμέτρητες επιστολές ευγνωμοσύνης από όσους ένιωθαν ότι είχε “σταθεί στο πλευρό του Βορρά”.
Η McDonald αντιμετώπισε την ανισότητα των αμοιβών στο χώρο των κλαμπ, όπου οι άντρες καλλιτέχνες πληρώνονταν σημαντικά περισσότερο, υποστηρίζοντας ότι «έπρεπε να φροντίσουν τις γυναίκες και τα παιδιά τους». Η δική της διεκδίκηση ισότιμης αμοιβής, με απειλή αποχώρησης, ήταν επιτυχής, επιβεβαιώνοντας την εμπειρία της ότι «ήταν ένας ανδροκρατούμενος κόσμος».
Η μεταστροφή της προς τη διεθνή σκηνή, με την εκτέλεση γνωστών επιτυχιών, της χάρισε viral αναγνώριση στα social media, χάρη στην camp προσέγγισή της σε σύγχρονα pop τραγούδια. Η απώλεια του πατέρα της το 1993 την οδήγησε σε μια περίοδο αποχής από τα κλαμπ, επιλέγοντας να “τρέξει στη θάλασσα” και να γίνει ένα από τα πρώτα αστέρια της reality TV με το “The Cruise” του BBC One το 1998, το οποίο παρακολούθησαν 13 εκατομμύρια τηλεθεατές.
Παρά την επιτυχία του αυτοτιτλοφορούμενου άλμπουμ της το 1998, η Jane McDonald αισθάνθηκε την πίεση να αλλάξει την εικόνα της, κάτι που ο πρώτος της σύζυγος, Henrik Brixen, ενίσχυσε, οδηγώντας σε απομόνωση και χλευασμό. Ωστόσο, η McDonald παρέμεινε πιστή στην αυθεντικότητά της, δηλώνοντας «ήμουν περήφανη για την καταγωγή μου. Το κοινό μ’ αγαπούσε επειδή ήμουν αληθινή».
Κατά τη διάρκεια της επαγγελματικής της πτώσης στις αρχές της δεκαετίας του 2000, μετά τον χωρισμό της από τον Brixen και την απώλεια της συνεργασίας της με το BBC και την εταιρεία της, η McDonald ανέλαβε τον έλεγχο, μαθαίνοντας να είναι «δικηγόρος, promoter, manager». Ακόμη και σήμερα, διαχειρίζεται τις δικές της οικονομικές υποθέσεις, επενδύοντας τα έσοδα σε νέα έργα, συχνά χρησιμοποιώντας το σπίτι της ως εγγύηση.
Μετά από τρία ασταμάτητα χρόνια γυρισμάτων για τα ταξιδιωτικά της προγράμματα στο Channel 5, η McDonald επέστρεψε στον προσωπικό της χώρο κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Μετά τον θάνατο της μητέρας της το 2018, και ενώ φρόντιζε τον σύντροφό της, Eddie Rothe, ο οποίος διαγνώστηκε με καρκίνο των πνευμόνων, η McDonald βίωσε PTSD. Η εμπειρία αυτή την οδήγησε να μετακομίσει από το σπίτι τους στο Wakefield.
«Αν μπορούσα να φέρω πίσω τον Ed, θα τα έδινα όλα για να τον έχω ξανά», δηλώνει, αλλά συμπληρώνει: «Η ζωή μου απλώς πήγε: boom! Αυτό είναι ένα δώρο από αυτόν. Οπότε γιατί να μην τον γιορτάσω; Και να μην είμαι λυπημένη. Δεν θέλω να είμαι λυπημένη για τον Ed. Ήταν μια υπέροχη, όμορφη ψυχή». Η McDonald νιώθει ευλογημένη για τα χρόνια που μοιράστηκε μαζί του και πιστεύει ότι η παρουσία του θα είναι αισθητή στα νέα της τραγούδια.
Η McDonald, όπως και οι country ντίβες με τις οποίες συνδέεται στο νέο της άλμπουμ, αποπνέει μια νοοτροπία επιβίωσης, ξεπερνώντας την απώλεια με την ατσάλινη θέληση του Yorkshire και την επιμονή να ζει το όνειρό της, κερδίζοντας έτσι το καθεστώς του ειδώλου. «Μου αρέσει να είμαι το αουτσάιντερ», λέει, «δεν με πειράζει». Κάθε φορά που την υποτιμούσαν ή την αγνοούσαν, σκεφτόταν: «Πάμε. Δες αυτό. Θα σε εντυπωσιάσω».
Το “Living the Dream” είναι διαθέσιμο τώρα. Η Jane McDonald πραγματοποιεί περιοδεία στο Ηνωμένο Βασίλειο από τις 28 Αυγούστου.
