Η Rebecca Lucy Taylor, γνωστή στους φίλους της μουσικής ως Self Esteem, βρήκε το έργο “Teeth ’n’ Smiles” του David Hare, γραμμένο το 1975, ικανό να της “ανατινάξει το μυαλό”. “Δεν μπορούσα να το πιστέψω”, δηλώνει η καλλιτέχνιδα, “Ο τρόπος που νιώθω για την πραγματική μου ζωή αντικατοπτρίζεται τόσο έντονα σε αυτό το έργο. Απλά αντικατοπτρίζει πώς είναι η σημερινή μουσική βιομηχανία.”
Αρχικά, το “Teeth ’n’ Smiles” μπορεί να εκληφθεί ως ένα έργο εποχής. Τοποθετημένο το 1969, αφηγείται την ιστορία ενός συγκροτήματος που διαλύεται μέσα σε ναρκωτικά, αλκοόλ και βία στα παρασκήνια μιας εκδήλωσης του Cambridge. Το έργο, εμπνευσμένο από την εμπειρία του Hare να βλέπει ένα “γκρινιάρικο, θυμωμένο, δυστυχισμένο” συγκρότημα, εξερευνά την αντίληψη της ροκ μουσικής ως επαναστατικής δύναμης. Ωστόσο, φαίνεται να αντικατοπτρίζει περισσότερο την εποχή συγγραφής του, τη δεκαετία του ’70, με την απογοήτευση και τη δυσφορία που τη χαρακτήριζαν, καθώς το όνειρο της αντικουλτούρας είχε πλέον σβήσει.
Το έργο γνώρισε μεγάλη επιτυχία το 1975, με την αρχική παραγωγή στο Royal Court Theatre και την Helen Mirren στον ρόλο της τραγουδίστριας. Ο David Hare περιέγραψε την παράσταση ως ικανή να “ταρακουνήσει τα θεμέλια” του θεάτρου. Παρόλα αυτά, ο ίδιος ο συγγραφέας πίστευε ότι το έργο ήταν τόσο “ποτισμένο με τη διάθεση μιας συγκεκριμένης εποχής” που δύσκολα θα αναβίωνε.
Η Taylor, η οποία υποδύεται την Maggie Frisby σε μια νέα παραγωγή στο West End και έχει προσθέσει επιπλέον μουσική και στίχους, θεωρεί ότι το έργο αγγίζει διαχρονικές αλήθειες. Δεν αναφέρεται μόνο στις “συνηθισμένες και περίεργες” πτυχές της ζωής σε περιοδεία και την έλλειψη προστασίας των καλλιτεχνών, αλλά και στην “απογοήτευση” που νιώθει η ίδια, νιώθοντας ότι “κάτι πεθαίνει από αυτά που πίστευε”. Η Taylor αισθάνεται ότι παρά τις προσπάθειες και την προσήλωση στην καλή μουσική, η σύγχρονη βιομηχανία, με την επιρροή του TikTok και της τεχνητής νοημοσύνης, καθιστά δύσκολη την επιτυχία, σε αντίθεση με την εποχή του άλμπουμ.
Ο Hare αναφέρθηκε επίσης στις πολλαπλές πηγές έμπνευσης του έργου, όπως η εμπειρία του με ένα περιοδεύον θέατρο και η αμφίθυμη στάση του απέναντι στην αντικουλτούρα των ’60s. Ενώ θαύμαζε την καταστροφή της αστικής ακαμψίας, δεν συμμεριζόταν στην πεποίθηση για επανάσταση μέσω των ναρκωτικών.
Εκ του περισσεύματος, το “Teeth ’n’ Smiles” φαίνεται να προέβλεψε με “σεμνή προφητικότητα” την έλευση του πανκ. Το τραγούδι “Bastards” και ο τίτλος “Last Orders on the Titanic” προμηνύουν την εποχή. Ακόμη, ο χαρακτήρας του μάνατζερ Saraffian, που υποδύεται ο Phil Daniels, θυμίζει έντονα τον Malcolm McLaren, μάνατζερ των Sex Pistols, με την εμμονή του στον κόσμο της ποπ και την εικόνα του ως απατεώνα με ανώτερο σκοπό.
Ο McLaren και η Vivienne Westwood, ιδιοκτήτες του καταστήματος Sex, ήταν ενήμεροι για το έργο. Ο McLaren, όπως δήλωσε ο Hare, “το λάτρεψε” και συζήτησε εκτενώς μαζί του, αναγνωρίζοντας την κατεύθυνση του έργου προς το πανκ.
Η Taylor, παρά την αίσθηση ότι η εποχή μας μοιάζει με το 1975, δεν είναι βέβαιη για την έλευση μιας νέας ανατρεπτικής δύναμης. Ωστόσο, βρίσκει έμπνευση στη χαρακτήρα της Maggie, η οποία, παρά τις αδυναμίες της, είναι η πιο διορατική και τολμηρή του έργου. “Μου δίνει ελπίδα”, λέει η Taylor, “Η Maggie βλέπει ότι δεν λειτουργεί, ότι είναι όλα ψέματα. Αλλά η δίψα της για εμπειρία είναι κάτι που θυμάμαι να νιώθω και πρέπει να το λατρεύω για να το κρατάω ζωντανό.”
Ο Hare εκφράζει αβεβαιότητα για το πώς θα υποδεχθεί το έργο, που κάποτε περιέγραψε ως “ένα πρόχειρο, βρώμικο, αστείο έργο για χίπις που συμπεριφέρονται άσχημα”, μετά από 50 χρόνια. “Είμαι τρομοκρατημένη. Η ενέργειά του είναι τρομακτική, ανησυχητική.”
Η Taylor συμφωνεί, δηλώνοντας: “Μου αρέσει, όμως. Θέλω οι άνθρωποι να νιώθουν άβολα.” Το “Teeth ’n’ Smiles” παίζεται στο Duke of York’s Theatre, Λονδίνο, έως τις 6 Ιουνίου.
