Όταν ήμουν περίπου 10 ετών, η μητέρα μου ανέφερε κάτι σχετικά με το πλεονέκτημα της ικανότητας να σηκώνεις το ένα φρύδι. Δεν θυμάμαι ακριβώς πώς το διατύπωσε – νομίζω ότι το περιέγραψε ως ένα κόλπο ηθοποιού, μια χρήσιμη δεξιότητα για την έκφραση εσωτερικών σκέψεων.

Προσπαθήσαμε και οι δύο για λίγα λεπτά να σηκώσουμε το ένα φρύδι χωρίς να ακολουθεί το άλλο. Καμία από τις δύο δεν το κατάφερε. Ήταν δυσκολότερο από ό,τι έδειχνε ο κ. Spock, και πιθανώς όχι τόσο δεξιότητα ηθοποιίας όσο μια γενετική προδιάθεση, όπως η ικανότητα να γυρίζεις τη γλώσσα σου.

Δεν νομίζω ότι η μητέρα μου το εννοούσε ως συμβουλή – δεν είπε ρητά, “Αν θέλεις να πετύχεις κάτι στη ζωή, πρέπει να μπορείς να σηκώνεις το ένα φρύδι.” Αλλά για κάποιο λόγο, σε εκείνη την περίσταση, πήρα την παρατήρησή της στα σοβαρά.

Πέρασα ώρες κάνοντας εξάσκηση στο να σηκώνω το ένα φρύδι στον καθρέφτη. Είναι μια εξαιρετικά απογοητευτική διαδικασία, η προσπάθεια να απομονώσεις τους μύες που ελέγχουν την ανύψωση μιας φρύδs από όλους τους άλλους που ελέγχουν το μέτωπό σου. Αν ήμουν πιο εξωστρεφές, διασκεδαστικό παιδί, ίσως θα είχα βρει κάτι άλλο να κάνω με τον χρόνο μου. Αλλά δεν ήμουν, και δεν το έκανα.

Τελικά, τα κατάφερα: διαπίστωσα ότι μπορούσα να σηκώνω οποιοδήποτε φρύδι κατά βούληση. Αλλά μέχρι τότε είχα ντραπεί από όλη την προσπάθεια που είχα καταβάλει. Δεν μπορούσα να επιδείξω το νέο μου ταλέντο χωρίς να αποκαλύψω ότι κρυφά προπονούμουν για ένα χρόνο, οπότε κράτησα τον θρίαμβό μου για τον εαυτό μου.

Κάποια χρόνια αργότερα, στον πρώτο μου χρόνο στο κολέγιο, πιέστηκα να εμφανιστώ σε ένα θεατρικό σκετς κάποιου, μέρος μιας επιθεώρησης. Έπαιζα έναν κατάσκοπο – φορούσα σακάκι και γυαλιά ηλίου, και καθόμουν στο κέντρο της σκηνής σε ένα μικρό τραπέζι με ένα ποτήρι μαρτίνι. Δεν είχα ατάκες. Δεν έπρεπε καν να κινηθώ. Δεν απαιτούνταν υποκριτική, πράγμα καλό γιατί δεν μπορούσα να παίξω.

Όλοι οι άλλοι είχαν ατάκες – η δράση συνέβαινε γύρω μου. Η έλλειψη αντίδρασής μου ήταν μέρος του αστείου, αλλά ποτέ δεν φάνηκε πολύ αστείο. Οι πρόβες ήταν βαρετές. Σκεφτόμουν: θα μπορούσαν να βάλουν τα γυαλιά ηλίου σε ένα πεπόνι και να με στείλουν σπίτι.

Ωστόσο, στην πρεμιέρα ήμουν τρομοκρατημένος. Καθόμουν εκεί παγωμένος στα φώτα, κοιτάζοντας ευθεία μπροστά, χωρίς έκφραση – κάτι που ευτυχώς ήταν ακριβώς αυτό που απαιτούνταν. Αλλά καθώς το σκετς προχωρούσε, χαλάρωσα λίγο. Άρχισα να ενσαρκώνω τον ρόλο του σιωπηλού κατασκόπου.

Περίπου στη μέση, όταν ένας από τους άλλους χαρακτήρες έκανε μια αναφορά στον χαρακτήρα μου, άφησα το δεξί μου φρύδι να υψωθεί πάνω από το πάνω μέρος των γυαλιών ηλίου.

Σας διαβεβαιώνω: το κοινό ξετρελάθηκε. Γέλασαν και ξαναγέλασαν. Ξαφνικά φάνηκε σαν όλο το σκετς – που μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν τεταμένο και άμορφο – να είχε κατασκευαστεί γύρω από αυτήν την κορυφαία στιγμή της φρύδs. Στη συνέχεια, οι άνθρωποι μου έσφιξαν το χέρι και επαίνεσαν την υποκριτική μου. “Στο διάολο”, σκέφτηκα. Η μητέρα μου είχε δίκιο.

Μερικές φορές, τώρα, όταν με φωτογραφίζουν για τη δουλειά, ο φωτογράφος μου ζητά να περάσω από το φάσμα των εκφράσεων του προσώπου μου. Έχω δύο – αμηχανία και απόγνωση – και είναι δύσκολο να τις ξεχωρίσεις. Αλλά η φωτογραφία με το φρύδι υψωμένο – αυτή είναι πάντα η μία που χρησιμοποιείται.

Η μητέρα μου μου έδωσε πολλές συμβουλές, κακές και καλές, από τις οποίες ελάχιστες υπάκουσα. Πέθανε πριν από σχεδόν 30 χρόνια, αλλά μερικές φορές την Ημέρα της Μητέρας θυμάμαι το ένα πράγμα που άκουσα, και σηκώνω ένα φρύδι προς τιμήν της.