Η κυκλοφορία του τέταρτου σόλο άλμπουμ του Χάρι Στάιλς, “Kiss All the Time. Disco, Occasionally”, υπογραμμίζει την τεράστια επιρροή του ως καλλιτέχνη. Δισκοπωλεία στο Ηνωμένο Βασίλειο άνοιξαν τα μεσάνυχτα, ενώ ο ίδιος έχει αναλάβει τη διοργάνωση του φετινού Meltdown festival στο Southbank Centre του Λονδίνου, μια τιμή που στο παρελθόν είχαν λάβει θρύλοι όπως ο Scott Walker, η Patti Smith, η Yoko Ono, ο Ornette Coleman και ο David Bowie. Στα φετινά Brit Awards, πέρα από μια εντυπωσιακή χορογραφημένη ερμηνεία του πρώτου σινγκλ, “Aperture”, παρουσιάστηκε ένα κωμικό σκετς που λειτούργησε ουσιαστικά ως δίλεπτο και μισό διαφημιστικό για το νέο του άλμπουμ, αναδεικνύοντας τον ως το απόλυτο αστέρι της βραδιάς. Αξιοσημείωτο είναι επίσης ότι η συνοδευτική περιοδεία του, αντί για κλασικές μετακινήσεις, επικεντρώνεται σε μεγάλες παραμονές σε έναν χώρο ανά χώρα ή ακόμη και ήπειρο: η Βόρεια Αμερική θα απολαύσει 30 εκρηκτικές παραστάσεις στο Madison Square Garden της Νέας Υόρκης. Η προσδοκία είναι ότι οι θαυμαστές του Στάιλς θα ταξιδέψουν για να τον δουν, αντί εκείνος να ταξιδεύει σε αυτούς.
Αυτή η αίσθηση, ότι ο κόσμος θα ταξιδέψει όπου θέλει ο Χάρι Στάιλς, διαπερνά και το ίδιο το άλμπουμ. Απουσιάζουν τα αναμφισβήτητα pop “bangers” όπως τα “As It Was” ή “Watermelon Sugar”. Η ατμόσφαιρα του “Aperture”, μια θαμπή, post-club διάθεση, δεν προδίδει μια “μαλακή” έναρξη. Είτε πρόκειται για mid-tempo house ρυθμούς με πλούσιες πιανιστικές συγχορδίες στο “American Girls”, είτε για τις ακουστικές singer-songwriter μελωδίες του “Paint By Numbers”, πολλά από τα κομμάτια του άλμπουμ ακούγονται σαν μουσική δημιουργημένη στις μικρές ώρες, με τα παραθυρόφυλλα κλειστά απέναντι στην αυγή. Το άλμπουμ καταφέρνει να ακούγεται διακριτικό ακόμα και στο “Are You Listening Yet;”, ένα κομμάτι που συνδυάζει έναν εκρηκτικό χορευτικό ρυθμό, μια γραμμή μπάσου που θυμίζει το “I Like to Move It” των Reel 2 Real και ένα spoken word φωνητικό που θυμίζει έντονα το “Rock DJ” του Robbie Williams. Αυτό οφείλεται εν μέρει στην απουσία ενός ξεκάθαρου ρεφρέν, ή μάλλον, στο γεγονός ότι το σημείο που περιμένεις να οδηγήσει στο ρεφρέν, αποδεικνύεται ότι είναι το ίδιο το ρεφρέν.
Η επιλογή να ζωγραφίζει τα πάντα με μουντές αποχρώσεις είναι ένα ρίσκο που αποδίδει διακεκομμένα. Από τη θετική πλευρά, προσδίδει μια ενιαία ατμόσφαιρα στο άλμπουμ, κάνοντάς το να μοιάζει με ενιαίο έργο και όχι με συλλογή κομματιών. Υπάρχουν στιγμές που τα τραγούδια μαγνητίζουν τον ακροατή με τις λεπτεπίλεπτες λεπτομέρειές τους: το ηχηρό breakbeat, τα φαντασμαγορικά backing vocals και οι εκλάμψεις αναλογικών synthesizers στο “Season 2 Weight Loss”, το “Carla’s Song” που κλείνει το άλμπουμ, όπου η φωνή του Στάιλς και τα αέρινα ηλεκτρονικά αιωρούνται πάνω από έναν techno-ρυθμό, καθώς και τα pizzicato έγχορδα και τα οικεία φωνητικά του “Coming Up Roses”. Ωστόσο, υπάρχουν σημεία όπου μοιάζει να υπάρχει μόνο ατμόσφαιρα και καθόλου ουσία, όπου τα διακριτικά φωτισμένα τραγούδια περνούν ευχάριστα, αλλά δεν μένουν στη μνήμη: “The Waiting Game”, “Taste Back”, “Pop”.
Η αίσθηση μουσικής αοριστότητας επιτείνεται από τα θέματα που θίγει ο Χάρι Στάιλς. Όπως υποδηλώνει ο τίτλος “Kiss All the Time. Disco, Occasionally” – που θα μπορούσε να είναι κάτι που βλέπεις σε μια αφίσα στην κουζίνα κάποιου συγκεκριμένου τύπου ανθρώπου, δίπλα σε μια πινακίδα που αναφέρει ότι είναι “prosecco o’clock” – το άλμπουμ έχει ένα πρόβλημα με τις λέξεις. Ο ίδιος έχει περιγράψει τους στίχους ως “μια μακρά καταχώρηση ημερολογίου” για τη ζωή του μεταξύ του προηγούμενου και του τωρινού άλμπουμ, μεγάλο μέρος της οποίας φέρεται να πέρασε στην Ιταλία. Αν όμως ισχύει κάτι τέτοιο, μοιάζει να είναι ένα ημερολόγιο γραμμένο σε κώδικα, για να μην καταλάβει κανείς τι ακριβώς εννοεί. “But you call Leon / You call it only in my head / Cause you’ve got enough / While we do too much / But you call Leon / You did call it only in my head,” τραγουδά στο “Ready, Steady, Go!”.
“Chiedo scusa;” όπως λένε στη Ρώμη.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, προσπαθείς να ανακαλύψεις νόημα, όπως στο “Pop” – μήπως οι στίχοι για μια “squeaky clean fantasy” αναφέρονται στους περιορισμούς της εποχής του στους One Direction; – και μετά τα παρατάς, μπερδεμένος, μπροστά στον επόμενο στίχο: “Katie’s waiting to be your game-day saviour / First time tasting it / It’s nice to mix two flavours together / Mmmm.” Πράγματι, αρχίζεις να αναρωτιέσαι αν ο Στάιλς γράφει έχοντας πλήρη επίγνωση της κουραστικής τρέχουσας εμμονής με την ανάλυση τραγουδιών για κουτσομπολίστικες λεπτομέρειες για την ιδιωτική ζωή ποπ καλλιτεχνών: μην κοπιάζετε προσπαθώντας.
Και σε μια εποχή που ορισμένοι ποπ σταρ φαίνονται απελπισμένοι να κρατηθούν στην κορυφή με κάθε μέσο – από το να υποβαθμίζουν αντιπάλους σε τραγούδια μέχρι την ενίσχυση των θέσεων στα charts με συνεχή διάθεση αμέτρητων περιορισμένων εκδόσεων – υπάρχει κάτι παράδοξα αξιέπαινο σε ένα άλμπουμ που δεν φαίνεται απελπισμένο να αγαπηθεί, ακόμα κι αν τα αποτελέσματα είναι μερικές φορές υπερβολικά ασαφή για το καλό του. Και, φυσικά, τα ελαττώματά του είναι δευτερεύοντα, τουλάχιστον εμπορικά. Η προσδοκία ότι οι θαυμαστές του Στάιλς θα ταξίδευαν για να τον δουν αποδείχθηκε απόλυτα σωστή: 11,5 εκατομμύρια άνθρωποι υπέβαλαν αίτηση για εισιτήρια για τις 30 συναυλίες του στη Νέα Υόρκη. Αν γνωρίζεις ότι ό,τι κάνεις στη συνέχεια είναι σχεδόν εγγυημένο ότι θα είναι τεράστιο – αν είσαι, αναμφίβολα, ένας πολύ μεγάλος σταρ – γιατί να μην ευχαριστήσεις τον εαυτό σου;
Το “Kiss All the Time. Disco, Occasionally” κυκλοφόρησε στις 6 Μαρτίου.
