Ο Joshua Chuquimia Crampton, μουσικός από την Καλιφόρνια με καταγωγή από τους Αϊμάρα, παρουσιάζει το νέο του άλμπουμ, “Anata“, εμπνευσμένο από την ομώνυμη τελετή των Άνδεων που εκφράζει ευγνωμοσύνη για τη συγκομιδή πριν την εποχή των βροχών. Το άλμπουμ αποτελείται από επτά πυκνά και παραμορφωμένα ορχηστρικά κομμάτια, με στόχο να αποτυπώσει την ενέργεια της τελετουργικής μουσικής, όχι με μια επεξεργασμένη, εξιδανικευμένη εκδοχή, αλλά όπως θα ακουγόταν αν είχε ηχογραφηθεί πρόχειρα με κινητό τηλέφωνο, συμπεριλαμβανομένων τυχόν παραμορφώσεων.

Αυτή η πρωτοποριακή προσέγγιση είναι κάτι που οι θαυμαστές του JCC αναμένουν, καθώς η μουσική του, συχνά αυτο-εκδοθείσα και ηθελημένα αμαξάριστη, χαρακτηρίζεται από σκοτεινές υφές και εκκωφαντική ένταση. Την προηγούμενη χρονιά, υλοποίησε αυτή την ωμή αισθητική στο μέγιστο βαθμό με το συνεργατικό έργο “Los Thuthanaka”, μαζί με τον/την αδερφό/ή του Chuquimamani-Condori, ένα έργο εμπλουτισμένο με καρτουνίστικα φωνητικά δείγματα, σφυρίγματα και συγκοπτόμενους ρυθμούς. Εδώ, επιστρέφει στη σόλο φόρμουλά του, χρησιμοποιώντας μόνο κιθάρα, μπάσο και ορισμένα παραδοσιακά μουσικά όργανα των Άνδεων. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως “μινιμαλιστικό”, αν δεν ήταν τόσο θορυβώδες.

Το εναρκτήριο κομμάτι “Chakana Head-Bang!” βυθίζει αμέσως τον ακροατή σε ένα ηχητικό τοπίο, όπου ένας αχνός ρυθμός τυμπάνων συγκρούεται με μια θύελλα από feedback και στη συνέχεια με ένα κοφτό ροκ ριφ. Ο θόρυβος κυριαρχεί σε όλο το άλμπουμ, εδραιωμένος σε επαναλαμβανόμενες, υπνωτικές μελωδίες. Περιστασιακά, ο ακροατής μπορεί να “πιάσει” ένα ρυθμό, όπως στο “Ch’uwanchaña ~El Golpe Final~”, όπου ο κοφτός ρυθμός αντηχεί την πειθώ της μουσικής φολκ των Άνδεων, ή στο “Mallku Diablón”, ενισχυμένο από το τύμπανο bombo italaque.

Εν μέσω του θορύβου, υπάρχουν στιγμές ζεστασιάς. Κάποιες φορές, η ρυθμική κιθάρα του JCC είναι τόσο πλούσια και εκφραστική, που ακούγεται ουράνια. Το αποτέλεσμα είναι ιδιαίτερα συγκινητικό στο “Convocación “Banger/Diffusion””, όπου η παραμόρφωση ξαφνικά δίνει τη θέση της σε έναν ιλιακό επαναλαμβανόμενο βρόχο κιθάρας. Ακόμη και στις πιο δυνατές και ακατέργαστες στιγμές τους, τα κομμάτια δημιουργούν μια μελαγχολική αίσθηση, η οποία εντείνεται με κάθε επαναλαμβανόμενη ακρόαση. Αυτό επιβεβαιώνει τη θεωρία του JCC σχετικά με τις διαλογιστικές δυνατότητες της έντασης, την οποία εξέφρασε σε μια πρόσφατη συνέντευξη: “Δεν υποτίθεται ότι είναι επώδυνο, αλλά υποτίθεται ότι σε αλλάζει, υποτίθεται ότι σε κάνει να νιώθεις θεραπευμένος με κάποιον τρόπο.”