Όλα ξεκίνησαν την πρώτη ημέρα της άνοιξης. Ξαπλωμένος μπρούμυτα σε ένα τραπέζι μασάζ, άκουσα τη μασέζ να μου λέει μια φράση που με έκανε να παγώσω: «Νομίζω ότι το χέρι σου είναι στοιχειωμένο».
Ο Jonathan Oldfield έχει μια ιδιαίτερη σχέση με το δεξί του χέρι, έχοντας υποστεί επτά κατάγματα σε ισάριθμα περιστατικά κατά τη διάρκεια των παιδικών του χρόνων. Από μια πτώση από ποδήλατο το 2002 μέχρι το τελευταίο κάταγμα στο Παρίσι το 2007, όταν σε ηλικία 13 ετών έπεσε προσπαθώντας να κεφαλιάρει μια μπάλα ποδοσφαίρου, το δεξί του χέρι αποτέλεσε το επίκεντρο του πόνου του. Μεγαλώνοντας σε Νότια Αμερική, Ασία και Ευρώπη λόγω των μετακινήσεων των γονέων του, ο Jonathan έζησε σε διαφορετικούς πολιτισμούς, γνωρίζοντας ωστόσο και μερικά από τα χειρότερα ορθοπεδικά τμήματα του κόσμου.
Πέρασαν σχεδόν 20 χρόνια από το τελευταίο κάταγμα, όμως ο πόνος παραμένει ζωντανός στη μνήμη του σώματός του. Όταν η μασέζ του πρότεινε την ιδέα ότι το χέρι του είναι «στοιχειωμένο» από προγόνους που προσπαθούν να του διδάξουν ένα μάθημα, ο Jonathan αρχικά γέλασε. Όταν όμως ρώτησε τους γονείς του, έμαθε πως ο προ-προπάππους του είχε χάσει το δεξί του χέρι στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Αν και ο ίδιος δεν πιστεύει στα φαντάσματα, η αναφορά αυτή τον ώθησε σε μια βαθιά ενδοσκόπηση. Συνειδητοποίησε ότι το σώμα του «θυμάται» τα επανειλημμένα τραύματα. Κάθε φορά που νιώθει στρες ή αδιαθεσία, ο πόνος εμφανίζεται πρώτα στο δεξί του χέρι, σαν μια υποσυνείδητη υπενθύμιση της ευπάθειάς του.
«Ίσως το να αγνοώ όσα έχει περάσει το σώμα μου, να μου προκάλεσε μεγαλύτερο πόνο μακροπρόθεσμα», παραδέχεται σήμερα. Αντί να προσπαθεί να «εξορκίσει» το χέρι του, ο Jonathan Oldfield επιλέγει πλέον να ακούει τα μηνύματα που του στέλνει ο οργανισμός του. Όταν ο πόνος επανέρχεται, το εκλαμβάνει ως μια χρήσιμη προειδοποίηση να επιβραδύνει τους ρυθμούς του.
Ο Jonathan Oldfield, του οποίου το έργο “Exquisite Corpse” παρουσιάζεται στο Edinburgh Festival Fringe από τις 5 έως τις 30 Αυγούστου, έμαθε τελικά να συμφιλιώνεται με το παρελθόν του, αναγνωρίζοντας ότι η φροντίδα του εαυτού μας ξεκινά από την αποδοχή των σημαδιών που φέρουμε.
