Η λογική της κλιματικής ουδετερότητας είναι απλή και αναμφισβήτητη. Κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα, από την κατασκευή υποδομών μέχρι τη μετακίνηση ανθρώπων, έχει ένα περιβαλλοντικό τίμημα. Σήμερα, αυτό το κόστος πρέπει να υπολογίζεται και να ελαχιστοποιείται. Η αρχή αυτή, που διέπει πλέον τις επιχειρήσεις και τις κυβερνητικές πολιτικές, οφείλει να εφαρμόζεται και στα μεγάλα αθλητικά γεγονότα, όπως το Παγκόσμιο Κύπελλο 2026.

Το τουρνουά, που ξεκίνησε στις 11 Ιουνίου και ολοκληρώνεται στις 19 Ιουλίου, εκτείνεται σε μια τεράστια γεωγραφική περιοχή. Με 48 ομάδες, 104 αγώνες και 16 πόλεις φιλοξενίας σε ΗΠΑ, Καναδά και Μεξικό, οι μετακινήσεις χιλιάδων ανθρώπων μέσω αεροπλάνων δημιουργούν τεράστια επιβάρυνση. Σύμφωνα με εκτιμήσεις της πλατφόρμας Greenly, το συνολικό αποτύπωμα του τουρνουά ανέρχεται σε περίπου 7,8 εκατομμύρια τόνους CO2e, με τις μετακινήσεις των θεατών να ευθύνονται για το 88% των εκπομπών.

Η FIFA, έχοντας προϋπολογίσει έσοδα άνω των 11 δισεκατομμυρίων δολαρίων για τον κύκλο 2023-2026, δεν μπορεί να αντιμετωπίζει τη βιωσιμότητα ως δευτερεύον ζήτημα. Προτείνεται, λοιπόν, η ίδρυση ενός Ταμείου Κλιματικής Υπευθυνότητας για τον Αθλητισμό, το οποίο θα χρηματοδοτείται από ποσοστό των εσόδων και συνεισφορές χορηγών. Όπως το Euro 2024 της UEFA επένδυσε σχεδόν 8 εκατομμύρια ευρώ σε πράσινες πρωτοβουλίες, έτσι και το Παγκόσμιο Κύπελλο πρέπει να θέσει τις βάσεις για κλιματική ουδετερότητα.

Το να καθαρίζουν οι φίλαθλοι τα καθίσματα στο στάδιο Estadio Monterrey στο Μεξικό είναι μια κίνηση υψηλού συμβολισμού, όμως η ουσιαστική ευθύνη βαραίνει τους διοργανωτές. Η επένδυση σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, τη βιώσιμη κινητικότητα και την ανεξάρτητη καταγραφή των εκπομπών είναι ο μόνος δρόμος ώστε το ποδόσφαιρο να παραμείνει πηγή χαράς χωρίς να αφήνει πίσω του μια οικολογική καταστροφή.