Το αριστούργημα του Händel, “Ariodante”, παρουσιάστηκε ξανά στην σκηνή του Theatre Royal, Covent Garden, για πρώτη φορά μετά το 1735, με μία παραγωγή που έχει διχάσει κοινό και κριτικούς. Η περίοδος σύνθεσης του έργου, γύρω στο 1735, χαρακτηριζόταν από την απαίτηση για ευτυχείς καταλήξεις, ακόμα και σε τραγικές ιστορίες, προκειμένου να φεύγει το κοινό με αίσθημα αισιοδοξίας. Ο Händel, πάντα πιστός στο ύφος του, ανταποκρίθηκε σε αυτές τις προκλήσεις. Ωστόσο, η πρόσφατη παραγωγή του Royal Opera, υπό τη σκηνοθετική μπαγκέτα της Jetske Mijnssen, αφήνει τους θεατές με ανάμεικτα συναισθήματα.
Η Mijnssen, γνωστή για τις αντισυμβατικές προσεγγίσεις της, όπως φάνηκε και στην πρόσφατη σκηνοθεσία της στο “Parsifal” του Wagner στο Glyndebourne, δεν πείθεται από την αναγκαστική ευτυχισμένη κατάληξη του “Ariodante”. Η παράσταση τοποθετείται σε ένα σύγχρονο παλάτι, όπου ένας άρρωστος βασιλιάς, μαζί με τις πέντε κόρες του και τους τρεις γαμπρούς τους, δημιουργούν ένα δυσλειτουργικό βασιλικό περιβάλλον. Η πριγκίπισσα Ginevra, επιδεικνύοντας την αδιαφορία της, φαίνεται αρχικά να ταιριάζει με τον αλαζονικό Polinesso. Ωστόσο, όλοι οι χαρακτήρες καλούνται να ωριμάσουν. Στο τέλος, η σκηνή όπου ο Ariodante τραγουδάει την αρία του, παρηγορώντας τον τραυματισμένο αδελφό του, υποδηλώνει μια προσπάθεια της Mijnssen να δώσει δραματική βαρύτητα, ίσως εις βάρος της μουσικής.
Η σκηνοθεσία της Mijnssen χαρακτηρίζεται από την προσοχή στη λεπτομέρεια και την ένταση που διατηρείται από όλους τους συντελεστές, ακόμη και από το σιωπηλό προσωπικό. Η ερμηνεία του Christophe Dumaux ως Polinesso, του Ed Lyon ως Luciano, και της Elena Villalón ως Dalinda είναι αξιόλογες. Ο Peter Kellner, στον ρόλο του βασιλιά, προσδίδει βαρύτητα και ευαλωτότητα.
Η mezzo-soprano Emily D’Angelo ως Ariodante και η soprano Jacquelyn Stucker ως Ginevra, φέρουν το βάρος των κεντρικών σκηνών εσωτερικής αναζήτησης. Αν και διαθέτουν εκθαμβωτική φωνή και τεχνική, η απουσία προβολής του κειμένου δημιουργεί την αίσθηση ότι πρόκειται για ένα ορχηστρικό έργο.
Η αίσθηση της αποσύνδεσης ενισχύεται από την ορχήστρα του Royal Opera House, υπό τη διεύθυνση του Stefano Montanari. Η ευρηματική και δυναμική του προσέγγιση, με αυτοσχεδιασμούς, συχνά επισκιάζει τις φωνές, εμποδίζοντας τους τραγουδιστές να αναπνεύσουν.
Η παράσταση του “Ariodante” στο Royal Opera House διαρκεί έως τις 21 Δεκεμβρίου.
