Η Danielle de Niese δεν υπήρξε ποτέ από τις καλλιτέχνιδες που ονειρεύονταν να βρεθούν πίσω από την κάμερα ή το σκηνικό. Όταν όμως προέκυψε ένα αναπάντεχο κενό έξι εβδομάδων στο πρόγραμμά της, η πρόταση του παραγωγού Max Parfitt της Wild Arts να σκηνοθετήσει τους «Γάμους του Φίγκαρο» του Mozart φάνηκε σαν μια πρόκληση που δεν μπορούσε να αρνηθεί.
Η σχέση της με το συγκεκριμένο έργο είναι βαθιά και προσωπική. Από τα 12 της χρόνια, όταν ερμήνευσε την άρια της Σουζάνας στο Los Angeles, μέχρι το ντεμπούτο της στη Metropolitan Opera σε ηλικία 19 ετών, η de Niese έχει υπηρετήσει το έργο από κάθε πλευρά. «Μπορώ να το τραγουδήσω και στον ύπνο μου», αστειεύτηκε στον Parfitt.
Η πρόκληση της σκηνοθεσίας της δίνει τη δυνατότητα να μεταφέρει στους νεότερους τραγουδιστές την εμπειρία της, διδάσκοντάς τους πώς να αφήνουν το συναίσθημα να καθοδηγεί τη μουσική, αντί να είναι απλοί επιβάτες πάνω στην παρτιτούρα. «Ως ερμηνεύτρια, δεν μπορώ να κάνω τίποτα αν δεν καταλάβω ποιος είναι ο χαρακτήρας μου και γιατί παίρνει τις αποφάσεις που παίρνει», εξηγεί η ίδια.
Στόχος της για αυτή τη νέα παραγωγή, που θα περιοδεύσει σε 20 διαφορετικούς χώρους στην Αγγλία και την Ουαλία έως τις 27 Σεπτεμβρίου, είναι να αποφύγει τις κλασικές μανιέρες και τα στερεότυπα που συχνά μετατρέπουν την όπερα σε παντομίμα. Η παράσταση, με πρεμιέρα στις 5 Ιουνίου στον πύργο Layer Marney Tower στο Essex, διατηρεί την ατμόσφαιρα του 18ου αιώνα, δίνοντας όμως έμφαση στην ψυχολογική αλήθεια των ηρώων.
Με τη βοήθεια του μαέστρου Orlando Jopling, ο οποίος ετοίμασε μια εκδοχή για ορχήστρα δωματίου 10 ατόμων, η de Niese μετατρέπει τους περιορισμούς του λιτού σκηνικού σε δημιουργική ευκαιρία. «Η πραγματική χαρά είναι να ξεπεράσεις τα κλισέ και να διηγηθείς μια ιστορία που δεν είναι μόνο κωμική και συγκινητική, αλλά και ανθρώπινα αληθινή», καταλήγει η σπουδαία καλλιτέχνιδα.
