Η επαφή των παιδιών με την τέχνη δεν χρειάζεται απαραίτητα περίπλοκο σχεδιασμό ή εξαντλητικές μετακινήσεις. Όπως η ηρωίδα του Dick Bruna, η Miffy, που δημιουργεί τη δική της γκαλερί μέσα στο σπίτι, έτσι και οι γονείς μπορούν να εντάξουν την αισθητική στην καθημερινότητα. Όταν οι συνθήκες—όπως ο καιρός ή η διάθεση του παιδιού—δεν επιτρέπουν την έξοδο, το σπίτι μετατρέπεται σε ένα ιδανικό περιβάλλον για καλλιτεχνική αναζήτηση.

Στο σπίτι, η τέχνη είναι παντού. Από τα έργα των Moira Frith και William Nicholson στους τοίχους, μέχρι τα κινητά διακοσμητικά και τα βιβλία για την ιστορία της τέχνης, ο χώρος προσφέρει ερεθίσματα που αφομοιώνονται φυσικά. Για ένα παιδί, δεν υπάρχει ιεραρχία: ένα σπίτι για τα πλαστικά ζώα της φάρμας φτιαγμένο από μαγνητικά πλακίδια ή μια στοίβα από ξύλινα τουβλάκια έχουν την ίδια καλλιτεχνική βαρύτητα με έναν πίνακα ζωγραφικής.

Φυσικά, η ανάγκη για έξοδο παραμένει υπαρκτή. Μια κοντινή επίσκεψη, όπως στο William Morris Gallery στο Walthamstow του Λονδίνου, προσφέρει την απαραίτητη διέξοδο. Εκεί, η τέχνη συνδέεται με τη ρουτίνα: το παιχνίδι στο πάρκο, οι πάπιες, ένα τοστ στο καφέ και η γνωριμία με το προσωπικό, όπως τον Keith, δημιουργούν μια οικεία εμπειρία. Η δυνατότητα να εντάξουμε τέτοιους δημόσιους χώρους στην καθημερινή μας ζωή είναι ένα πολύτιμο εφόδιο. Είτε πρόκειται για ζωγραφική με κιμωλίες στο πεζοδρόμιο, είτε για ένα ταξίδι στην Utrecht για τα γενέθλια του παιδιού, η ουσία παραμένει η ίδια: η τέχνη είναι μια περιπέτεια που ξεκινά από το σαλόνι μας.