Η παγκόσμια οικονομία περνάει μια ιδιαίτερα κρίσιμη φάση, με τις ισορροπίες να ανατρέπονται και την αγωνία για το μέλλον να κορυφώνεται. Πολλοί αναρωτιούνται πότε ο κόσμος θα βρει ξανά τον βηματισμό του και ποιος θα είναι ο ρόλος των μεγάλων δυνάμεων στη νέα πραγματικότητα. Η απάντηση κρύβεται πίσω από τους συστημικούς συγκρούσεις, οι οποίες δεν περιορίζονται μόνο σε στρατιωτικά μέτωπα, αλλά εκτείνονται σε εμπορικούς πολέμους, ανταγωνισμό για πρώτες ύλες και αναδιαμόρφωση των παγκόσμιων εμπορικών δρόμων.
Στην πραγματικότητα, δεν βλέπουμε μεμονωμένα επεισόδια, όπως οι εντάσεις στη Μέση Ανατολή, η σύγκρουση στη Ρωσία και την Ουκρανία ή ο δασμολογικός πόλεμος ΗΠΑ και Κίνας, αλλά μια ευρύτερη αναδόμηση του παγκόσμιου συστήματος. Αν εξετάσουμε την ιστορία, παρατηρούμε ότι ανά 70 με 100 χρόνια συμβαίνει μια κρίση που αλλάζει την ηγεσία του κόσμου. Από το 1815 έως το 1914 είχαμε τη βρετανική κυριαρχία, ενώ από το 1945 έως το 1991 τη διπολική τάξη των ΗΠΑ και της Σοβιετικής Ένωσης. Μετά το 2008, μπήκαμε σε μια παρατεταμένη περίοδο αστάθειας που αναμένεται να διαρκέσει μέχρι τη δεκαετία του 2030, περίπου ανάμεσα στο 2033 και το 2038.
Το νέο τοπίο δεν θα έχει ένα μόνο κέντρο, αλλά αρκετές μακρο-περιφέρειες: την αμερικανική, την κινεζική, την ινδική, την ευρωπαϊκή, καθώς και τις ζώνες ενέργειας και πόρων στη Μέση Ανατολή και την Αφρική. Ποιο είναι όμως το επικρατέστερο σενάριο; Η επιστροφή στην αμερικανική κυριαρχία του 1990 φαντάζει απίθανη, ενώ η καθολική επικράτηση της Κίνας απαιτεί χρόνο. Το πιο ρεαλιστικό σενάριο είναι ένας κόσμος οργανωμένος γύρω από δύο πόλους, τις ΗΠΑ και την Κίνα, όπου τα υπόλοιπα κράτη θα κινούνται σταδιακά στην τροχιά τους.
Η Κίνα προσφέρει τεχνολογία και βιομηχανική ισχύ, ενώ η Ρωσία παρέχει στρατηγικό βάθος, ενέργεια και πρώτες ύλες. Οι συναντήσεις κορυφής που πραγματοποιήθηκαν τον Μάιο δείχνουν ότι η Κίνα επιχειρεί να οριοθετήσει τις σχέσεις της με τις ΗΠΑ και ταυτόχρονα να ενισχύσει τη συμμαχία της με τη Ρωσία, διαμορφώνοντας ένα νέο γεωπολιτικό περιβάλλον που θα καθορίσει την επόμενη μέρα.
