Η εφαρμογή της συμφωνίας-πλαισίου που μεσολάβησαν οι Ηνωμένες Πολιτείες μεταξύ του Λιβάνου και του Ισραήλ ξεκίνησε επίσημα την Τρίτη, με τον στρατό του Λιβάνου να αναπτύσσεται στη Zawtar al-Gharbiya. Η κίνηση αυτή αποτελεί το πρώτο βήμα για τη σταδιακή αποχώρηση των ισραηλινών δυνάμεων και την αποτροπή επανεμφάνισης της Hezbollah στην περιοχή.
Ωστόσο, για τους κατοίκους της Zawtar al-Gharbiya, η πραγματικότητα παραμένει σκληρή. Οικογένειες που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους περιμένουν εδώ και ώρες –ορισμένοι και ολόκληρα εικοσιτετράωρα– την άδεια για να επιστρέψουν. «Αυτοί οι μήνες εκτοπισμού δεν είναι ζωή», δήλωσε δακρυσμένη η Um Mohammed, εκφράζοντας τον φόβο για την κατάσταση της οικίας της. Η πρόσβαση παραμένει απαγορευμένη, καθώς οι μονάδες μηχανικού επιχειρούν να καθαρίσουν την περιοχή από εκρηκτικά. Ο κίνδυνος επιβεβαιώθηκε τραγικά όταν δύο διασώστες του Ερυθρού Σταυρού τραυματίστηκαν από έκρηξη νάρκης κατά την αναζήτηση σορών.
Την Τετάρτη, ο πρωθυπουργός Nawaf Salam επισκέφθηκε την περιοχή και ύψωσε τη λιβανέζικη σημαία μπροστά από ένα κατεστραμμένο κτίριο, στέλνοντας ένα μήνυμα πολιτικής αποφασιστικότητας. «Αυτό είναι μόνο η αρχή», τόνισε, υποσχόμενος προσπάθειες για την πλήρη αποχώρηση των ισραηλινών δυνάμεων από το λιβανέζικο έδαφος. Παρά τα λόγια του πρωθυπουργού, η δυσπιστία στους κατοίκους είναι έκδηλη. Πολλοί αμφιβάλλουν για την αποτελεσματικότητα της συμφωνίας, σημειώνοντας πως το Ισραήλ εξακολουθεί να κατέχει δεκάδες χωριά και διατηρεί το δικαίωμα ελέγχου για την παρουσία της Hezbollah.
Το κλίμα στη χώρα παραμένει πολωμένο. Ο πρόεδρος Joseph Aoun αναγνώρισε ότι η συμφωνία δεν είναι ιδανική, αλλά αποτελεί τη βέλτιστη διαθέσιμη λύση, ενώ οι υποστηρικτές της Hezbollah θεωρούν τις απευθείας συνομιλίες με το Ισραήλ ως μια μορφή παράδοσης. Καθώς ο στρατηγός Rodolphe Haykal αποφάσισε να μην συνοδεύσει τον πρωθυπουργό στην επίσκεψη, τα βλέμματα όλων στρέφονται πλέον στον στρατό, ο οποίος καλείται να παίξει έναν εξαιρετικά λεπτό και επικίνδυνο ρόλο σε μια περιοχή όπου η εμπιστοσύνη προς το κράτος έχει διαβρωθεί μετά από δεκαετίες απουσίας του.
