Η αναζήτηση της αλήθειας για τις ρίζες τους εξελίσσεται σε έναν μαραθώνιο οδύνης για χιλιάδες ανθρώπους που υιοθετήθηκαν από τη Νότια Κορέα. Μετά από δεκαετίες, αποκαλύπτεται ένα συστηματικό κύκλωμα πλαστογραφίας εγγράφων, όπου παιδιά που είχαν οικογένειες παρουσιάζονταν ως ορφανά, συχνά με τη σφραγίδα κρατικών υπηρεσιών και οργανισμών.
Η Marie Wang, 33 ετών, ανακάλυψε σοκαριστικά στοιχεία στον φάκελό της, όταν αποφάσισε να ερευνήσει το παρελθόν της: «Τα έγγραφα έλεγαν ότι η βιολογική μου μητέρα πίστευε πως είμαι νεκρή», αποκαλύπτει η ίδια. Παρόμοια μοίρα είχε και η Mia Lee Hansen, η οποία κατάφερε να επανενωθεί με την οικογένειά της το 2022, αφού έμαθε ότι οι γιατροί στο Gwangju είχαν πει ψέματα στους γονείς της, δηλώνοντας ότι το πρόωρο βρέφος δεν είχε επιβιώσει.
Παρά τη δημόσια συγγνώμη του Προέδρου της Νότιας Κορέας, Lee Jae Myung, και τις διαπιστώσεις της Επιτροπής Αλήθειας και Συμφιλίωσης (TRC), οι θιγόμενοι παραμένουν εγκλωβισμένοι. Η Επιτροπή παραδέχθηκε ότι το κράτος διευκόλυνε παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε τουλάχιστον 367 υποθέσεις, ενώ έρευνα των The Associated Press και PBS Frontline εκτιμά ότι περίπου 200.000 παιδιά στάλθηκαν στο εξωτερικό υπό αμφίβολες συνθήκες.
Ωστόσο, η δικαιοσύνη καθυστερεί. Ο Peter Møller, ο οποίος υποστηρίζει υιοθετημένους μέσω της οργάνωσης KoRoot, καταγγέλλει ότι η αστυνομία απορρίπτει υποθέσεις επικαλούμενη την παραγραφή, παρά το γεγονός ότι πρόκειται για εγκλήματα απαγωγής. «Αν σε απήγαγαν το 1974, παραμένεις θύμα απαγωγής και σήμερα», τονίζει. Ενώ η κυβέρνηση δεσμεύτηκε να τερματίσει τις διεθνείς υιοθεσίες έως το 2029, οι επιζώντες αυτής της «εξαγωγής βρεφών» ζητούν κάτι βαθύτερο από τα πολυτελή ξενοδοχεία και τα συνέδρια της Overseas Koreans Agency: ζητούν την αλήθεια και την πραγματική ανάληψη ευθυνών από ένα κράτος που τους αποξένωσε από τη γλώσσα, την οικογένεια και την κουλτούρα τους.
