Η Βενεζουέλα μετρά τις πληγές της μετά τον καταστροφικό διπλό σεισμό της 24ης Ιουνίου, που άφησε πίσω του ερείπια και μια χώρα σε βαθιά απόγνωση. Με τον αριθμό των νεκρών να πλησιάζει τους 1.500 και περίπου 50.000 αγνοούμενους να καταγράφονται σε διαδικτυακές πλατφόρμες, η οργή των πολιτών ξεχειλίζει. Η διαχείριση της κρίσης αποτελεί το πρώτο μεγάλο στοίχημα για την Delcy Rodriguez, η οποία ανέλαβε την προεδρία μετά την απομάκρυνση του Nicolas Maduro.
Σε περιοχές όπως η La Guaira, οι κάτοικοι απελπισμένοι αναζητούν τους δικούς τους στα συντρίμμια με γυμνά χέρια, καταγγέλλοντας την πλήρη απουσία του κρατικού μηχανισμού. «Τι έχουν κάνει; Τίποτα!» δηλώνει χαρακτηριστικά η Mairet Perez, περιγράφοντας την έλλειψη βασικών εργαλείων και ενημέρωσης. Η δυσαρέσκεια διογκώνεται, καθώς οι πολίτες διαπιστώνουν ότι, ενώ η διεθνής βοήθεια από χώρες όπως το Ελ Σαλβαδόρ, η Ισπανία, το Κατάρ και οι ΗΠΑ φτάνει στη χώρα, η κυβέρνηση Rodriguez αδυνατεί να την αξιοποιήσει αποτελεσματικά.
Οι επικριτές της κυβέρνησης, όπως ο αναλυτής Phil Gunson από τη δεξαμενή σκέψης International Crisis Group, επισημαίνουν ότι η δεκαετής κρίση, η διαφθορά και οι κυρώσεις έχουν αποδυναμώσει πλήρως τις υποδομές πολιτικής προστασίας. Επιπλέον, οι περιορισμοί στην πρόσβαση των διασωστικών ομάδων και η καχύποπτη στάση της διοίκησης απέναντι σε μη κυβερνητικές οργανώσεις –που παρεμποδίζονται από νομοθεσία του 2024– επιδεινώνουν την κατάσταση.
Την ώρα που η Delcy Rodriguez προσπαθεί να επιβάλει μια εικόνα ελέγχου, οι εικόνες από τη γειτονιά Chacao στο Caracas, όπου αποδοκιμάστηκε από κατοίκους, μαρτυρούν το κλίμα στην κοινωνία. Παράλληλα, η απουσία του στρατού από τις επιχειρήσεις διάσωσης προκαλεί αίσθηση, σε πλήρη αντίθεση με την έντονη παρουσία του κατά την καταστολή διαδηλώσεων μετά τις εκλογές του 2024. Ενώ η χώρα παλεύει με τις συνέπειες της φυσικής καταστροφής, το πολιτικό μέλλον παραμένει αβέβαιο, με την Rodriguez να προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στην ανάγκη διεθνούς συνεργασίας και τη διατήρηση της εξουσίας της εν μέσω μιας εθνικής τραγωδίας.
