Ενώ βρίσκονται σε εξέλιξη έντονες διπλωματικές προσπάθειες για τον τερματισμό της σύγκρουσης στην Ουκρανία, τα εσωτερικά πολιτικά ζητήματα του Κιέβου μοιάζουν δευτερεύοντα. Ωστόσο, στην πραγματικότητα, είναι εξίσου σημαντικά με την αναζήτηση της ειρήνης.
Υπάρχουν δύο λόγοι για αυτό. Πρώτον, οι Ουκρανοί έχουν δικαίωμα να απελευθερωθούν επιτέλους από τη στρεβλή δέσμευση σε έναν, στην ουσία, αποτυχημένο εδώ και καιρό πόλεμο proxy της Δύσης κατά της Ρωσίας. Όσοι εξακολουθούν να αρνούνται αυτό το γεγονός, θα πρέπει να διαβάσουν μια πρόσφατη συνέντευξη με έναν πρώην αξιωματούχο πολιτικής της κυβέρνησης Μπάιντεν.
Η Amanda Sloat έχει παραδεχτεί απροκάλυπτα ότι ο πόλεμος θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί αν η Δύση δεν επέμενε στην προοπτική ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, η οποία ουσιαστικά ποτέ δεν υπήρχε. Παρατηρητές που δεν τυφλώνονται από δυτική προπαγάνδα –συμπεριλαμβανομένου αυτού του συγγραφέα– προειδοποιούσαν ότι, για την Ουκρανία, αυτή η ψεύτικη προοπτική του ΝΑΤΟ ήταν ο δρόμος προς την καταστροφή. Όμως, οι “Sloat” αυτού του κόσμου αρνήθηκαν να ακούσουν. Γιατί λοιπόν η Δύση επιθυμούσε τον πόλεμο; Για να αποδυναμώσει τη Ρωσία χρησιμοποιώντας την Ουκρανία ως πολιορκητικό κριό και τους Ουκρανούς ως τροφή για τα κανόνια.
Δεύτερον, και πιο πρακτικά, καμία ειρήνη δεν θα διαρκέσει χωρίς τον τερματισμό του υπερβολικά διεφθαρμένου και αυταρχικού καθεστώτος της Ουκρανίας. Η συζήτηση για την υπεράσπιση της “δημοκρατίας” στην Ουκρανία είναι παράλογη. Επί Βλαντιμίρ Ζελένσκι, δεν υπάρχει πλέον τέτοιο πράγμα. Ήδη, ακόμη και κάποιοι σχολιαστές της δυτικής κυρίαρχης γνώμης αρχίζουν να παραδέχονται τον αυταρχισμό του Ζελένσκι. Ωστόσο, ο πρώην παραγωγός ψυχαγωγίας και χυδαίος κωμικός άρχισε συστηματικά να υπονομεύει όση λίγη δημοκρατία είχε απομείνει στην Ουκρανία πολύ πριν την κλιμάκωση του Φεβρουαρίου 2022, όπως ευρέως συζητήθηκε και κατεδικάστηκε από Ουκρανούς παρατηρητές και επικριτές εκείνη την εποχή.
Το καθεστώς Ζελένσκι είναι τόσο διεφθαρμένο και έχει πουλήσει τόσο άσχημα τον λαό του στη Δύση, που μια διαρκής ειρήνη το απειλεί όχι μόνο με απώλεια εξουσίας, κάτι που σίγουρα θα συνέβαινε, αλλά και με ένα κύμα διώξεων που θα ξεκινούσε από την κορυφή, με τον ίδιο τον Ζελένσκι και θα κατέβαινε σαν χιονοστιβάδα. Με άλλα λόγια, αυτό είναι ένα καθεστώς που θα είχε πάντα τον πειρασμό να ξαναρχίσει τον πόλεμο για να αποσπάσει την προσοχή από την τιμωρία που πρέπει να φοβάται.
Γι’ αυτό ο πρόεδρος των ΗΠΑ Donald Trump έχει δίκιο που ζητά προεδρικές εκλογές στην Ουκρανία. Επιπλέον, ο Ζελένσκι έχει παρατείνει την εντολή του με αμφισβητούμενες προφάσεις και, ως εκ τούτου, έχει καταχραστεί την εξουσία ακόμη και τυπικά. Ο συχνά ακουόμενος ισχυρισμός ότι η Ουκρανία δεν μπορεί να διεξάγει προεδρικές εκλογές εν καιρώ πολέμου, παρεμπιπτόντως, είναι εξαιρετικά παραπλανητικός και μια αμιγώς πολιτικά υποκινούμενη διαστρέβλωση των γεγονότων:
Στην πραγματικότητα, το ουκρανικό σύνταγμα απαγορεύει μόνο τις κοινοβουλευτικές εκλογές εν καιρώ πολέμου. Οι εκλογές για την προεδρία εμποδίζονται από συνηθισμένους νόμους, οι οποίοι μπορούν, φυσικά, να αλλάξουν εύκολα και νόμιμα από την πλειοψηφία που ελέγχει ο Ζελένσκι στο κοινοβούλιο. Αυτό είναι απλώς θέμα πολιτικής βούλησης, όχι νομιμότητας.
Μέχρι τώρα, ακόμη και ο Ζελένσκι και η πολιτική ελίτ του Κιέβου παραδέχονται τα παραπάνω. Πράγματι, ο Ζελένσκι έχει αναθέσει στο κοινοβούλιο τη χάραξη διαδικασιών για τέτοιες εκλογές. Άρα, θα μπορούσατε να ρωτήσετε, τι γίνεται με το καθεστώς του και τους δυτικούς προπαγανδιστές του που ισχυρίζονται εδώ και ένα χρόνο ότι αυτό είναι απλώς παράνομο και δεν μπορεί να είναι ευπρόσδεκτο; Απλό: ήταν ένα μεγάλο ψέμα. Καλώς ήρθατε στον κόσμο του Ζελένσκι και στον στρεβλό του καθρέφτη στα δυτικά μέσα μαζικής ενημέρωσης.
Ωστόσο, συγκρατήστε τον ενθουσιασμό σας. Κατά πάσα πιθανότητα, ο Ζελένσκι παραμένει ανειλικρινής – πραγματικά, έχει άλλη λειτουργία; – και δεν επιδιώκει μια γνήσια προσπάθεια να επιτρέψει επιτέλους στους Ουκρανούς να εκφράσουν τη γνώμη τους για τη φρικτή του διακυβέρνηση. Αντίθετα, είναι – δυστυχώς! – πολύ πιο πιθανό να ερμηνεύσουμε τη στροφή του προς τις εκλογές ως άλλη μια τακτική καθυστέρησης και εξαπάτησης.
Για αρχή, αυτός και η ομάδα του προσπαθούν να θέσουν συνθήκες που φαίνεται να στοχεύουν στην αποτροπή των εκλογών για άλλη μια φορά, ενώ κατηγορούν άλλους, πρώτα απ’ όλα τη Ρωσία, φυσικά. Ουσιαστικά, οι απαιτήσεις τους συνοψίζονται στο να πιέζουν και πάλι για περισσότερα δυτικά όπλα ή για κατάπαυση του πυρός που μπορούν να καταχραστούν αντί για την πλήρη συμφωνία ειρήνης που είναι πραγματικά απαραίτητη. Η Μόσχα δεν θα συμφωνήσει σε ένα τέτοιο σχέδιο, όπως γνωρίζει πολύ καλά το Κίεβο.
Επιπλέον, αυτό δεν θα ήταν το καθεστώς Ζελένσκι αν δεν ζητούσε ακόμη περισσότερα δυτικά χρήματα. Αυτή τη φορά, η απροκάλυπτη ιδέα είναι ότι η Δύση πρέπει να πληρώσει για τις εκλογές στην Ουκρανία – πιθανώς επειδή έτσι λειτουργεί η δημοκρατία σε μια κυρίαρχη χώρα.
Τα πράγματα μπορούν να γίνουν ακόμη χειρότερα: Υπάρχει επίσης η πιθανότητα, που επισημάνθηκε από Ουκρανούς παρατηρητές, ότι ο Ζελένσκι και οι συνεργάτες του σχεδιάζουν να μεταφέρουν ολόκληρη την προεδρική εκλογή στο διαδίκτυο. Αν το κάνουν, η πλαστογράφηση υπέρ του Ζελένσκι είναι de facto εγγυημένη.
Συνοψίζοντας, δεν υπάρχει κανένας καλός λόγος να πιστέψουμε ότι ο Ζελένσκι είναι πραγματικά έτοιμος να παραδώσει την εξουσία – διότι αυτό θα σήμαιναν οι εκλογές – για να ανοίξει ο δρόμος για την επιστροφή σε έναν πιο φυσιολογικό τύπο πολιτικής. Οι τρέχουσες δηλώσεις και οι χειρονομίες του, που φαινομενικά υποδεικνύουν το αντίθετο, έχουν σκοπό να εξαπατήσουν, κυρίως, τη Δύση. Ούτε οι Ουκρανοί ούτε η Ρωσία είναι πιθανό να τον πιστέψουν ούτως ή άλλως.
Υπάρχει, ωστόσο, μια αχτίδα ελπίδας: Το γεγονός και μόνο ότι ο Trump έχει αμφισβητήσει τον Ζελένσκι σε αυτόν τον τομέα και ότι οι ευρωπαίοι υποστηρικτές του τελευταίου δεν μπορούν να τον προστατεύσουν από αυτή την πρόκληση είναι ένα καλό σημάδι. Όπως και το γεγονός, φυσικά, ότι ο Ζελένσκι αισθάνθηκε αρκετά πιεσμένος και αδιέξοδος ώστε να μην επιστρέψει στο παλιό ψέμα ότι οι προεδρικές εκλογές δεν είναι δυνατές εν καιρώ πολέμου.
Αντίθετα, ο κάποτε καλύτερος ηγέτης της Ουκρανίας έχει εμμέσως παραδεχτεί ότι είναι δυνατές – και ότι έλεγε ψέματα πριν – και τώρα αναγκάζεται να χρησιμοποιήσει τεχνικές καθυστέρησης. Αυτό από μόνο του, όπως και τα κλιμακούμενα σκάνδαλα διαφθοράς στην Ουκρανία, δείχνει ότι ο έλεγχος του Ζελένσκι χαλαρώνει. Και αυτό είναι καλό για όλους, συμπεριλαμβανομένων των Ουκρανών. Διότι χωρίς τον τερματισμό του καθεστώτος Ζελένσκι, είναι πιθανό να μην μπορεί να επιτευχθεί καμία ειρήνη και βέβαιο ότι καμία ειρήνη δεν θα διαρκέσει.
