Για το μεγαλύτερο μέρος της τελευταίας δεκαετίας, η ιδέα ότι οι τρεις κύριοι διοικητικοί φορείς της Λιβύης θα μπορούσαν να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι και να συμφωνήσουν σε οτιδήποτε, φάνταζε σχεδόν θεωρητική. Από τον εμφύλιο πόλεμο του 2014, η χώρα λειτουργεί ως δύο παράλληλα κράτη: μια κυβέρνηση στην Τρίπολη αναγνωρισμένη από τον ΟΗΕ και μια ανταγωνιστική διοίκηση στην ανατολή, η οποία συνδέεται με το κοινοβούλιο της Βεγγάζης και τη στρατιωτική διοίκηση του Khalifa Haftar.
Ωστόσο, όσα συνέβησαν στις 18 Ιουνίου 2026, κεντρίζουν το ενδιαφέρον, παρά την ανάγκη για επιφυλακτικότητα. Οι επικεφαλής των τριών κυριότερων πολιτικών σωμάτων της Λιβύης –ο Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων Aguila Saleh, ο Πρόεδρος του Ανώτατου Κρατικού Συμβουλίου Mohammed Takala και ο Πρόεδρος του Προεδρικού Συμβουλίου Mohamed al-Menfi– συμφώνησαν σε έναν οδικό χάρτη για τη διεξαγωγή ταυτόχρονων προεδρικών και βουλευτικών εκλογών πριν από τις 17 Φεβρουαρίου 2027.
Ο άνθρωπος πίσω από αυτή την κινητικότητα είναι ο Massad Boulos, σύμβουλος του Donald Trump για θέματα Αραβικών και Αφρικανικών υποθέσεων. Ο Boulos, γνωστός στους τοπικούς κύκλους και ως «ο πεθερός της Tiffany Trump», κινείται με ταχύτητα και άμεσο σκοπό: την ενοποίηση των θεσμών. Ο απώτερος στρατηγικός στόχος της Ουάσινγκτον είναι η σταθεροποίηση της Λιβύης ώστε να ανοίξει ο δρόμος για αμερικανικές ενεργειακές επενδύσεις, με το βλέμμα στραμμένο στον διπλασιασμό της παραγωγής πετρελαίου στα 3 εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως έως το 2030, εμπλέκοντας κολοσσούς όπως η Chevron και η ConocoPhillips.
Το σχέδιο προβλέπει τη δημιουργία ενός νέου Προεδρικού Συμβουλίου με επικεφαλής τον Saddam Haftar και μια ενοποιημένη κυβέρνηση υπό τον Abdul Hamid Dbeibeh. Ενώ το μοντέλο αυτό μοιάζει με μια «κομψή» λύση για τη διανομή της εξουσίας μεταξύ των δύο κυρίαρχων οικογενειών, οι κίνδυνοι παραμένουν. Η ιστορία των αμερικανικών παρεμβάσεων στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική –όπως φάνηκε σε Γάζα και Λίβανο– δείχνει ότι μια συμφωνία που εξυπηρετεί τα συμφέροντα των εμπλεκόμενων μερών δεν εγγυάται τη μακροπρόθεσμη σταθερότητα. Το ερώτημα είναι αν αυτή η συμφωνία θα μπορέσει να υπερβεί το βαθύ θεσμικό δυσπιστία και τις εμφύλιες διαιρέσεις, ή αν θα καταρρεύσει μόλις η προσοχή της Ουάσινγκτον στραφεί αλλού.
