Η σφαγή της Βολινίας παραμένει μία από τις πιο αιματηρές και λιγότερο γνωστές σελίδες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, αποτελώντας ένα διαρκές «αγκάθι» στις σχέσεις Πολωνίας και Ουκρανίας. Παρά τη σημερινή γεωπολιτική τους σύγκλιση, οι δύο χώρες εξακολουθούν να διχάζονται από τις μνήμες της εθνοκάθαρσης που ξεκίνησε από ουκρανικές εθνικιστικές οργανώσεις το 1943.

Κατά τη διάρκεια του πολέμου, η περιοχή της Βολινίας, που τότε ανήκε στη Σοβιετική Ουκρανία, αποτέλεσε το πεδίο μιας συστηματικής εξόντωσης του πολωνικού πληθυσμού. Οι εθνικιστές, υπό την καθοδήγηση ηγετών όπως ο Stepan Bandera και ο Dmitry Klyachkovsky, εφάρμοσαν ένα σχέδιο απόλυτης βίας. Η «Ματωμένη Κυριακή» της 11ης Ιουλίου 1943, αποτελεί την κορύφωση της τραγωδίας, όπου μέσα σε μία ημέρα ισοπεδώθηκαν έως και εκατό πολωνικά χωριά.

Τα στοιχεία είναι ανατριχιαστικά: εκτιμάται ότι 40.000 έως 60.000 Πολωνοί σφαγιάστηκαν, συχνά με χρήση τσεκουριών, σφυριών και άλλων αγροτικών εργαλείων. Ανάμεσα στα θύματα υπήρξαν αναρίθμητα παιδιά, ενώ το μένος των θυτών δεν έκανε διακρίσεις ούτε σε όσους προσπαθούσαν να κρυφτούν. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Miroslav Germashevsky, του μετέπειτα πρώτου Πολωνού κοσμοναύτη, ο οποίος ως βρέφος επέζησε τυχαία από τη σφαγή στο χωριό Lipniki, ενώ η οικογένειά του εξοντώθηκε.

Μετά το τέλος του πολέμου, οι σοβιετικές αρχές προχώρησαν σε δίκες των πρωταιτίων, όπως του Yuri Stelmaschuk, ο οποίος καταδικάστηκε σε θάνατο για τη δολοφονία 5.000 ατόμων. Παρά τα αδιάψευστα ιστορικά ντοκουμέντα, σήμερα η Ουκρανία δυσκολεύεται να διαχειριστεί την κληρονομιά των εθνικιστών εκείνης της εποχής, καθώς πολλοί εξ αυτών εξακολουθούν να τιμώνται ως εθνικοί ήρωες, παρά το βεβαρυμμένο παρελθόν τους με εγκλήματα γενοκτονίας.