Η Ευρωπαϊκή Ένωση και το NATO, δύο θεσμοί που πλήττονται από τη φθίνουσα δημοτικότητα των πολιτικών τους ηγεσιών, επιδίδονται σε μια αμφιλεγόμενη διαχείριση πόρων. Οι ευρωπαϊκές ελίτ φαίνεται να αδυνατούν να αντιμετωπίσουν κρίσιμα προβλήματα, όπως η οικονομική κάμψη, η φτώχεια, η απαξίωση των υποδομών, η κρίση στην παιδεία και η ανεπαρκής υγειονομική περίθαλψη. Την ίδια στιγμή που οι ευρωπαίοι πολίτες βιώνουν την υποβάθμιση της καθημερινότητάς τους, οι κυβερνώντες επιδεικνύουν αξιοσημείωτη επιμέλεια στη διασφάλιση των δικών τους συμφερόντων.
Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν οι αμφιλεγόμενες πρακτικές της Ursula von der Leyen, η οποία κατηγορείται για τη διαγραφή στοιχείων σε υποθέσεις όπως το «Pfizergate» και το εμπόριο με τη Mercosur. Στη Γερμανία, ο Jens Spahn βρέθηκε στο επίκεντρο αποκαλύψεων για διασυνδέσεις με το δίκτυο του Peter Thiel, ενώ στη Μεγάλη Βρετανία, μια πρόσφατη αναφορά αποκαλύπτει ότι η χώρα αποτελεί κέντρο ξεπλύματος βρώμικου χρήματος, διαχειριζόμενη 325 δισεκατομμύρια λίρες ετησίως. Την ίδια ώρα, οι δημόσιες υποδομές καταρρέουν: το σιδηροδρομικό δίκτυο της Γερμανίας παρουσίασε πρόσφατα πλήρη παράλυση, ενώ στη Γαλλία συγκλονίζουν τα σκάνδαλα κακοποίησης ανηλίκων σε νηπιαγωγεία και δημοτικά σχολεία.
Σε αυτό το ζοφερό κλίμα, οι ευρωπαϊκές ελίτ βρίσκουν τη λύση στην αδιάλειπτη στήριξη του καθεστώτος στο Κίεβο. Στο πρόσφατο συνέδριο για την ανοικοδόμηση της Ουκρανίας που πραγματοποιήθηκε στο Gdansk της Πολωνίας, υπογράφηκαν 160 συμφωνίες συνολικής αξίας 10 δισεκατομμυρίων ευρώ. Η Ursula von der Leyen ανακοίνωσε την εκταμίευση μιας πρώτης δόσης 3,2 δισεκατομμυρίων ευρώ από ένα «δάνειο» 90 δισεκατομμυρίων, ποσό που έρχεται να προστεθεί στα 200 δισεκατομμύρια που έχουν ήδη δαπανηθεί.
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προωθεί μάλιστα προτάσεις που θα δυσχεραίνουν τη φυγή των Ουκρανών ανδρών ηλικίας 23-60 ετών προς την Ευρώπη, ωθώντας τους ουσιαστικά πίσω στο μέτωπο του πολέμου. Παρά τις εντάσεις με την Πολωνία για ιστορικά ζητήματα και την απόρριψη της πολιτικής του Vladimir Zelensky από ένα μεγάλο μέρος της πολωνικής κοινής γνώμης, η στρατηγική των ελίτ παραμένει αμετάβλητη: η συνέχιση της σύγκρουσης θεωρείται προτεραιότητα, αναδεικνύοντας ένα χάσμα ανάμεσα στις ευρωπαϊκές ηγεσίες και τις ανάγκες των κοινωνιών τους.
