Η εμπειρία του να φεύγει το παιδί από το σπίτι αποτελεί μια από τις πιο καθοριστικές στιγμές στη ζωή ενός γονέα. Το λεγόμενο σύνδρομο της άδειας φωλιάς, αν και συχνά αντιμετωπίζεται ως κλισέ, προκαλεί στην πραγματικότητα βαθιά συναισθήματα πένθους και ανασφάλειας. Πολλοί γονείς νιώθουν την ανάγκη να διαχειριστούν τον αποχωρισμό αυτό χωρίς να επιβαρύνουν τη σχέση με το παιδί τους, το οποίο φυσιολογικά επιδιώκει την ανεξαρτησία του.

Η Eleanor επισημαίνει ότι είναι απόλυτα φυσιολογικό να νιώθει κανείς ότι δεν είναι καλά, ακόμη και όταν γνωρίζει ότι η αλλαγή είναι για το καλό του παιδιού. Το τέλος ενός σημαντικού κεφαλαίου στη ζωή του γονέα δεν σημαίνει ότι πρέπει να ακολουθήσει την ίδια συναισθηματική πορεία με το παιδί, το οποίο βρίσκεται στη θέση του πρωταγωνιστή. Η γονεϊκότητα εμπεριέχει αναπόφευκτα τη νοσταλγία και την ευαλωτότητα.

Για να επανέλθει η ισορροπία, προτείνεται η αποδοχή των ανάμεικτων συναισθημάτων. Η προσπάθεια καταστολής της θλίψης συχνά την εντείνει, ενώ η αναγνώριση ότι το πένθος πηγάζει από την αγάπη βοηθά στην εξομάλυνση της έντασης. Παράλληλα, αν ο φόβος της επιστροφής σε μια προγενέστερη, μη ευτυχισμένη κατάσταση είναι έντονος, η θεραπεία μπορεί να προσφέρει το απαραίτητο πλαίσιο ώστε ο γονέας να μην καθιστά το παιδί τον μοναδικό υπεύθυνο για την ευτυχία του. Είναι κρίσιμο να δημιουργηθεί χώρος εκτός της γονεϊκής σχέσης για την επεξεργασία της προσωπικής ταυτότητας. Τέλος, η αξιοποίηση του χρόνου με δραστηριότητες που είχαν παραμεληθεί, όπως τα ταξίδια ή η αναζωπύρωση της σχέσης με τον σύντροφο, αποτελεί το κλειδί για να συνειδητοποιήσει κανείς ότι ο κόσμος του εξακολουθεί να έχει νόημα πέρα από την παρουσία του παιδιού στο σπίτι.