Μια γυναίκα, μετά από 26 χρόνια σχέσης και 17 χρόνια γάμου, βρέθηκε αντιμέτωπη με την προδοσία του συζύγου της. Η απιστία, κρυφή και μακροχρόνια, αποκαλύφθηκε μετά από άρνηση, οδηγώντας στον χωρισμό, ο οποίος, όμως, καθυστέρησε, αναγκάζοντάς την να ζει μαζί του για άλλα δύο χρόνια. Ακολούθησε ένας χρόνος μοναξιάς στο νέο της σπίτι με τους ενήλικες γιους της. Τώρα, λίγο παραπάνω από έναν χρόνο μετά την έναρξη μιας νέας σχέσης, βιώνει έντονο πανικό, φοβούμενη να προχωρήσει.
Η αβεβαιότητα για τη δυνατότητα μακροχρόνιας δέσμευσης είναι εμφανής, ενώ η παραμικρή παρατήρηση του συντρόφου της να κοιτάζει άλλες γυναίκες – ιδιαίτερα καθώς εργάζονται μαζί σε ένα εργασιακό περιβάλλον με κυρίως γυναίκες – πυροδοτεί κρίσεις πανικού. Με τη διαφορά ηλικίας των εννέα ετών να προσθέτει στην ανασφάλειά της, αισθάνεται την επιθυμία να τερματίσει τη σχέση για να αποφύγει τον πόνο, αναρωτώμενη, όμως, αν αυτή η στάση συνιστά δειλία. Το ερώτημα παραμένει: πώς μπορεί να σταματήσει αυτή η ψυχολογική «κατάβαση» στο μυαλό της;
Η Eleanor, απαντώντας, αναγνωρίζει τη σοβαρότητα της προδοσίας και την επίδρασή της, τονίζοντας πώς ο πόνος διδάσκει δυσπιστία και αμφιβολία για τον εαυτό. Εξηγεί ότι είναι απολύτως λογικό να προτεραιοποιείται η αποφυγή του πόνου, αλλά η απομόνωση, αν και μοιάζει ασφαλής, δεν είναι. Η συνεχής επαγρύπνηση και η άρνηση πιθανών συνδέσεων, αν και προστατεύουν από την προδοσία, στερούν τη ζωή από ουσιαστικές συνδέσεις και ευκολία.
Η απομάκρυνση, ενώ αποτρέπει την οξεία οδύνη, συνεπάγεται ένα κόστος: τη σταδιακή συρρίκνωση του κόσμου. Η Eleanor προτείνει ότι η κατάσταση δεν αφορά την ανάληψη ρίσκων όταν προσφέρεται ασφάλεια, αλλά την επιλογή μεταξύ δύο ειδών ρίσκων: αξίζει να χάσει κανείς μια καλή σχέση για να εγγυηθεί την αποφυγή πόνου από μια κακή; Η απάντηση στον πανικό, που μπορεί να επικαλείται την ασφάλεια, βασίζεται στη γνώση ότι η προηγούμενη εμπειρία δεν την κατέστρεψε. Η γυναίκα έχει αποδείξει ότι μπορεί να επιβιώσει από απώλειες και διαψεύσεις, έχοντας συναντήσει και «ζήσει» με το κομμάτι του εαυτού της που αντέχει.
Τέλος, επισημαίνεται ότι ο πανικός μπορεί να γίνει αυτοεκπληρούμενος. Η αμφιβολία και η επιτήρηση των άλλων μπορεί να δημιουργήσουν την απόσταση και την αλλαγή που φοβάται. Η Eleanor υπενθυμίζει ότι ο φόβος, στην προσπάθειά του να προστατεύσει από την απώλεια, μπορεί να την προκαλέσει. Η επιλογή δεν είναι μεταξύ ασφάλειας και απειλής, αλλά μεταξύ διαφορετικών μορφών απώλειας που είναι διατεθειμένη να ρισκάρει.
