Η νευροπλαστικότητα αποτελεί το «κλειδί» για την ανάρρωση ασθενών που έχουν υποστεί σοβαρές εγκεφαλικές βλάβες, ανατρέποντας την παλαιότερη ιατρική πεποίθηση ότι ο εγκέφαλος δεν μπορεί να αυτοθεραπευτεί. Ο Orlando Swayne, σύμβουλος νευρολόγος και συνεπικεφαλής της πρωτοποριακής μονάδας νευροαποκατάστασης στο National Hospital for Neurology and Neurosurgery στο Λονδίνο, υποστηρίζει ότι η έγκαιρη και εντατική θεραπεία μπορεί να επιφέρει εντυπωσιακά αποτελέσματα, προσφέροντας ελπίδα εκεί που παλαιότερα υπήρχε μόνο απόγνωση.

Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της Claire, μιας μητέρας τριών παιδιών, η οποία μετά από ρήξη ανευρύσματος έμεινε για μήνες σε κατάσταση βαθιάς αναπηρίας, μη μπορώντας να μιλήσει ή να κινηθεί. Μέσα από ένα πρόγραμμα εξειδικευμένων ασκήσεων και μουσικοθεραπείας, η Claire κατάφερε σταδιακά να ανακτήσει την ικανότητα επικοινωνίας και να βελτιώσει την ποιότητα ζωής της.

Ωστόσο, το σύστημα περίθαλψης στο Ηνωμένο Βασίλειο υπολείπεται δραματικά. Παρά το γεγονός ότι το εγκεφαλικό αποτελεί κύρια αιτία αναπηρίας, οι ασθενείς συχνά λαμβάνουν ελάχιστα λεπτά θεραπείας ημερησίως, ενώ η έλλειψη υποστήριξης μετά το εξιτήριο δημιουργεί ένα «τοπίο άνισης μεταχείρισης». Ο Swayne επισημαίνει στο βιβλίο του, *How to Use a Fork: Stories of Mending the Broken Brain*, ότι η επένδυση στην αποκατάσταση δεν είναι μόνο ηθική υποχρέωση, αλλά και οικονομική αναγκαιότητα, καθώς μειώνει μακροπρόθεσμα το κόστος της εξάρτησης των ασθενών.

Εκτός από τα εγκεφαλικά, ο Swayne προειδοποιεί και για τις «αόρατες» συνέπειες των τραυματικών εγκεφαλικών κακώσεων. Πολλοί ασθενείς, αν και εξωτερικά φαίνονται λειτουργικοί, αντιμετωπίζουν γνωστικές δυσκολίες που επηρεάζουν τη συμπεριφορά και τις κοινωνικές τους σχέσεις. Η έρευνα για νέες μεθόδους, όπως η χρήση τεχνητής νοημοσύνης και φαρμακευτικής παρέμβασης, συνεχίζεται, όμως η καλύτερη άμυνα παραμένει η πρόληψη μέσω της άσκησης, της κοινωνικοποίησης και ενός υγιούς τρόπου ζωής.