Ένα ζευγάρι στα τέλη της δεκαετίας των 60, μετά από είκοσι χρόνια αίσθησης ότι “κολυμπούν σε νερά” λόγω δυσκολίας πώλησης ακίνητης περιουσίας, αναζητά διέξοδο. Η αδυναμία πώλησης του σπιτιού, όπου είναι δεσμευμένα όλα τα κεφάλαια, δημιουργεί μια αίσθηση στασιμότητας. Και οι δύο σύντροφοι είναι δημιουργικοί, με τον έναν να έχει επιφέρει σημαντικές βελτιώσεις στην οικία, προκαλώντας θαυμασμό, αν και η αναγνώριση δεν αποτελεί πρωταρχικό κίνητρο, καθώς ο ίδιος χαρακτηρίζεται ως κάπως “ερημίτης” και ευχαριστημένος με μια μικρή παρέα φίλων.
Ο πρόσφατος θάνατος του πατέρα και η επακόλουθη περίοδος απελπισίας, κατά την οποία υπήρξαν σκέψεις αυτοκτονίας, οδήγησαν στην αναζήτηση επαγγελματικής βοήθειας, αρχικά από τους Samaritans και στη συνέχεια από ψυχοθεραπευτή. Επιπλέον, η αγάπη για το cross-dressing, η οποία προκαλούσε αναστολές στη σύζυγο, βρήκε νέα προσέγγιση μέσω της θεραπείας. Η δυνατότητα να εκφραστεί ο αναγνώστης “ντυμένος” στον ψυχοθεραπευτή και η μετέπειτα συζήτηση με τη σύζυγο, η οποία συμφώνησε να επιτρέψει το cross-dressing εντός της οικίας, αποτέλεσαν μια τεράστια ανακούφιση.
Το όνειρο είναι η πώληση του σπιτιού, η έναρξη ενός νέου κατασκευαστικού έργου και η δυνατότητα ταξιδιών. Η αίσθηση ότι ο χρόνος έχει χαθεί και η πιθανότητα ύπαρξης ήπιας κατάθλιψης τίθενται ως ερωτήματα.
Η ψυχοθεραπεύτρια Elena Mundici, εγγεγραμμένη στο British Psychoanalytic Council, υποστηρίζει ότι ο θάνατος του πατέρα λειτούργησε ως καταλύτης, φέρνοντας στην επιφάνεια συναισθήματα σχετικά με τη φθορά και τη θνητότητα, και θέτοντας ερωτήματα όπως “τι έχω κάνει με τη ζωή μου”. Επισημαίνει ότι η παγωμένη θλίψη μπορεί να οδηγήσει σε κατάθλιψη και ότι η εστίαση στο “επόμενο έργο” μπορεί να είναι μια προσπάθεια αποφυγής του πόνου των απωλειών.
Το σπίτι περιγράφεται ως “χρυσή φυλακή”, όπου η εξωτερική ομορφιά έρχεται σε αντίθεση με την εσωτερική “χρησιμότητα”, και οι αντιφάσεις είναι εμφανείς. Η αναφορά στο cross-dressing συνδέεται με την επιθυμία για μια εναλλακτική, απρόσιτη ζωή, μια “ενέργεια πίσω από μια οθόνη”. Η ειλικρίνεια με τη σύζυγο κρίνεται ως ζωτικής σημασίας, καθώς τα μυστικά μπορεί να είναι επώδυνα.
Οι αυτοκτονικές σκέψεις χρήζουν σοβαρής αντιμετώπισης, και η τρέχουσα ψυχοθεραπεία κρίνεται θετική. Ως προς το “τι ακολουθεί”, η Mundici παραθέτει το ρητό της George Eliot: “Ποτέ δεν είναι αργά για να γίνεις αυτό που θα μπορούσες να είσαι”. Τονίζει την ύπαρξη ομορφιάς, δημιουργικότητας και εφευρετικότητας, προτρέποντας στην εστίαση στο “εσωτερικό τοπίο” αντί για το επόμενο κατασκευαστικό έργο, προτείνοντας ότι ο ίδιος ο αναγνώστης μπορεί να γίνει το επόμενο “πρότζεκτ”.
Επιπλέον, διερευνάται η πιθανότητα η πώληση του σπιτιού να αναγκάσει σε σκέψεις για το “τι ακολουθεί”, κάτι που μπορεί να είναι τρομακτικό αντί για απελευθερωτικό. Η συμβουλή της Mundici για την προσοχή στο εσωτερικό τοπίο και την αναζήτηση του τι δίνει την αίσθηση του “πραγματικού εαυτού”, σε συνδυασμό με την πώληση του σπιτιού, κρίνεται ουσιαστική.
