Η δυσφορία και η αποπροσανατολιστική αίσθηση του χώρου που συνοδεύουν την ανάρρωση μετά από υπερβολική κατανάλωση την ημέρα των Χριστουγέννων είναι κάτι γνώριμο σε πολλούς. Δύο χρόνια πριν, ο αφηγητής βρέθηκε αντιμέτωπος με μια παρόμοια κατάσταση στο πατρικό του σπίτι στο Δουβλίνο, η οποία όμως εξελίχθηκε σε κάτι πολύ πιο ανησυχητικό. Μετά από ώρες όπου ο ίλιγγος και η ναυτία επιδεινώνονταν, καθιστώντας δύσκολη την ορθοστασία, η κατάσταση τον οδήγησε στον γιατρό. Η διάγνωση ήταν ίλιγγος, μια κατάσταση που συνήθως οφείλεται σε προβλήματα του εσωτερικού αυτιού, και του χορηγήθηκε αγωγή.
Το παράδοξο της υπόθεσης έγινε εμφανές όταν ο αφηγητής αποκάλυψε ότι εκείνη την περίοδο εργαζόταν ως παραγωγός σε ένα podcast ντοκιμαντέρ για το BBC Sounds, με τίτλο “Havana Helmet Club”. Το podcast ερευνούσε το Havana syndrome, μια μυστηριώδη σειρά τραυματισμών που επηρέασε αξιωματούχους της CIA και της αμερικανικής πρεσβείας στην Κούβα και αλλού από το 2016. Για έναν ολόκληρο χρόνο, ο αφηγητής είχε εμβαθύνει σε όλες τις πτυχές αυτής της παράξενης ιστορίας, από τα αρχικά συμπτώματα που βίωναν τα θύματα – ακρόαση διαπεραστικών ήχων, έντονους πονοκεφάλους, ιλίγγους, ναυτία και, τελικά, μόνιμη εγκεφαλική βλάβη – μέχρι τις θεωρίες για ρωσικά μικροκυματικά όπλα και τα αστεία για “άμωμη διάσειση”. Πολιτικοί, επιστήμονες και ειδικοί ασφάλειας διαφωνούσαν έντονα, με κάποιους να υποστηρίζουν ότι τα θύματα τα είχαν φανταστεί ή υπερβάλει, ενώ άλλοι εξετάζαν άλλες πιθανές αιτίες.
Λίγο πριν από το δικό του επεισόδιο, ο αφηγητής είχε ακούσει μια συνέντευξη με έναν νευρολόγο, ο οποίος εξηγούσε πώς η υπερβολική εστίαση σε ένα μέρος του σώματος μπορεί να οδηγήσει σε έντονη αντίληψή του. Αυτή η ιδέα, σε συνδυασμό με περιστασιακές, ήπιες ζαλάδες που είχε νιώσει, τον οδήγησε να αναρωτηθεί αν είχε “φανταστεί τον εαυτό του άρρωστο”. Στον γιατρό του, προσπάθησε να εξηγήσει αυτή την ψυχολογική πτυχή, τονίζοντας ότι δεν υπονοούσε κάποιο σκοτεινό σχέδιο, αλλά τη δυνατότητα να επηρεαστεί το σώμα από κάτι που είχε διαβάσει. Η απάντηση της γιατρού, αν και καθησυχαστική, υπογράμμισε την επικράτηση του ιλίγγου ως κοινής πάθησης.
Η ανάρρωση ήρθε, αλλά η εμπειρία άφησε στον αφηγητή σκέψεις για όσους εμπλέκονταν στην υπόθεση του Havana syndrome. Η δική του ασθένεια ήταν ήσσονος σημασίας, αλλά συνειδητοποίησε πόσο εύκολα η ανάγκη να κατανοήσει κανείς τι του συνέβη μπορεί να γίνει καταναγκαστική, ειδικά όταν η πάθηση χτυπά απρόοπτα. Η αναγνώριση ότι ο ίλιγγος, μεταξύ άλλων, “γίνεται προοδευτικά συχνότερος με την ηλικία” πρόσθεσε μια περαιτέρω διάσταση στην αναπόφευκτη πραγματικότητα. Αντί να εμβαθύνει σε θεωρίες, ο αφηγητής επέλεξε να είναι ευγνώμων που η περιπέτεια της υγείας του συνέβη μετά το Χριστουγεννιάτικο δείπνο, αν και η φαρμακευτική αγωγή του στέρησε τη δυνατότητα να απολαύσει την Πρωτοχρονιά με σαμπάνια, μια “μοίρα χειρότερη κι από τον ίδιο τον ίλιγγο”.
