Ο Malcolm Kempt πέρασε σχεδόν 20 χρόνια ως δικηγόρος υπεράσπισης στον Καναδικό Αρκτικό, μια απομακρυσμένη περιοχή περίπου στο μέγεθος της δυτικής Ευρώπης, με λιγότερους από 40.000 κατοίκους, κυρίως Ινουίτ. Παρά την έλλειψη αστικών κέντρων και τον μικρό πληθυσμό, το Nunavut καταγράφει ένα από τα υψηλότερα ποσοστά βίαιου εγκλήματος ανά κάτοικο παγκοσμίως. Η πρόσβαση στις 26 κοινότητες είναι δυνατή μόνο αεροπορικώς, εκτός από μια σύντομη περίοδο το καλοκαίρι που οι προμήθειες φτάνουν με πλοίο. Το δικαστικό σύστημα λειτουργεί μέσω περιοδεύοντος δικαστηρίου, που στήνει προσωρινά ακροατήρια σε τοπικά γυμναστήρια ή κοινοτικά κέντρα για λίγες ημέρες.
Ο Kempt χειρίστηκε πολλές τραγικές και παράξενες υποθέσεις, αλλά μία ξεχωρίζει. Σε μια περίπτωση, εκπροσώπησε έναν νεαρό Ινουίτ που κατηγορούνταν για πυροβολισμό εναντίον σταθμευμένου αυτοκινήτου. Μάρτυρες δήλωσαν ότι είδαν τον κατηγορούμενο να βγαίνει από το σπίτι του με τουφέκι και να ανοίγει πυρ, σπάζοντας παράθυρα και τρομοκρατώντας τους επιβαίνοντες. Ευτυχώς, κανείς δεν τραυματίστηκε σοβαρά.
Ο πελάτης του Kempt, ωστόσο, αρνούνταν κατηγορηματικά ότι πυροβόλησε, παρά τα στοιχεία. Οι αστυνομικές αναφορές έδειχναν ζημιές συμβατές με σφαίρες στα παράθυρα, ενώ μάρτυρες ανέφεραν δυνατούς πυροβολισμούς και την οσμή πυρίτιδας. Η υπόθεση φαινόταν ξεκάθαρη.
Ωστόσο, η έκθεση της πραγματογνωμοσύνης, που έφτασε αργά, αποκάλυψε κάτι εκπληκτικό: το όπλο δεν είχε πυροβοληθεί πρόσφατα, ούτε ποτέ. Ήταν εντελώς αχρησιμοποίητο. Ο κατηγορούμενος, τελικά, είχε σπάσει τα παράθυρα χρησιμοποιώντας ένα παλιό, σπασμένο τουφέκι από το πορτοπαράθυρό του σαν ρόπαλο. Οι βαρύτερες κατηγορίες για χρήση πυροβόλου όπλου και κίνδυνο ζωής αποσύρθηκαν.
Αυτή η υπόθεση οδήγησε τον Kempt στη συνειδητοποίηση του πόσο ευπλάστo μπορεί να είναι η πραγματικότητά μας. Βασιζόμαστε στις αισθήσεις και τη μνήμη μας, αλλά ο εγκέφαλος δεν είναι ένα τέλειο όργανο. Η αυτοπεποίθηση δεν ισοδυναμεί πάντα με την ακρίβεια. Οι μάρτυρες δεν είχαν επινοήσει τις καταθέσεις τους, πίστευαν ειλικρινά ότι είχαν δει τον κατηγορούμενο να τους πυροβολεί. Ο φόβος τους ήταν πραγματικός, αλλά επέδρασε στις αισθήσεις τους και, με τον χρόνο, οι αναμνήσεις τους αναδιαμορφώθηκαν από την επιθυμία να κατανοήσουν το τραύμα τους και τις διακριτικές επιρροές των άλλων.
Με τα χρόνια, ο Kempt παρατηρούσε ξανά και ξανά αυτή τη σύγκρουση αληθινής πεποίθησης και πραγματικότητας. Η εμπειρία αυτή τον έκανε να αμφισβητήσει όχι μόνο την αξιοπιστία των μαρτυριών, αλλά και την κατανόηση της δικής του ζωής.
Σε νεαρή ηλικία, είχε επιβιώσει από μια σχεδόν θανατηφόρα εμπειρία πνιγμού. Δύο κακοπροαίρετα μεγαλύτερα αγόρια τον εμπόδισαν να βγει από ένα βαθύ σημείο λίμνης, αναγκάζοντάς τον να μείνει στο νερό για πολλή ώρα. Παρά την έλλειψη άμεσης ανάγκης για σοκ, ο Kempt έζησε με αυτό το τραύμα, αντιμετωπίζοντας τον φόβο του με ακραίες δραστηριότητες που σχετίζονταν με το νερό, όπως καταδύσεις και surfing.
Μόλις λίγο πριν την πανδημία, αναζήτησε βοήθεια. Μέσα από πολυάριθμες συνεδρίες με έναν ψυχίατρο, επανεξέτασε το επεισόδιο του πνιγμού από διάφορες οπτικές γωνίες. Άρχισε να αντιλαμβάνεται τις ίδιες αδυναμίες στην ανθρώπινη μνήμη να δρουν μέσα του. Οι λεπτομέρειες του ατυχήματος ήταν ένας θολός συνδυασμός έντονων συναισθημάτων, σωματικών αισθήσεων και οπτικών αστραπών, παρόλο που επέτρεψε σε αυτές να επηρεάσουν αρνητικά τη ζωή του.
Σε μία από τις συνεδρίες, συνειδητοποίησε, με τη βοήθεια του ψυχιάτρου, ότι μπορούμε να ξαναγράψουμε τις τραυματικές μας αναμνήσεις. Κατάλαβε ότι μπορούμε να μάθουμε να αντιδρούμε διαφορετικά στα ερεθίσματα, να υπερβούμε τους αυτοεπιβεβλημένους περιορισμούς μας και να γίνουμε οι συγγραφείς της δικής μας ζωής. Μετά από μήνες ασκήσεων αναπνοής και συνειδητής επεξεργασίας της τραυματικής εμπειρίας, οι νυχτερινοί εφιάλτες σταμάτησαν και η συνολική του ψυχική υγεία βελτιώθηκε δραματικά.
