Μια γυναίκα, σε ηλικία 36 ετών, έχοντας δώσει «μια σοβαρή προσπάθεια» στο ραντεβού για δέκα χρόνια, αποφάσισε να γίνει μητέρα μόνη της. Παρόλο που νιώθει ευγνωμοσύνη για τη ζωή της, τις φιλίες και τις ευκαιρίες που της δίνονται, η απουσία μιας ρομαντικής σχέσης και η αδυναμία δημιουργίας οικογένειας όπως την ονειρευόταν, της προκαλεί θλίψη και έντονο προβληματισμό.
Κατά τη διάρκεια ψυχολογικής συμβουλευτικής, η ειδικός αναφέρθηκε στο πένθος που βιώνουν πολλές γυναίκες στην ίδια θέση. Η αναγνώριση αυτής της πραγματικότητας, παρά τις προηγούμενες εργασίες αυτογνωσίας, οδήγησε σε βαθιά θλίψη και μεταμέλεια για την αδυναμία της να βρει σύντροφο που να επιθυμεί να κάνει παιδιά μαζί της.
Η γυναίκα νιώθει πως τη διαφοροποιεί από τις περισσότερες συνομήλικές της, οι οποίες απολαμβάνουν την παρέα και την υποστήριξη των συντρόφων τους. Μια πρόσφατη είδηση εγκυμοσύνης συναδέλφου, ενώ χάρηκε για εκείνη, την οδήγησε σε βαθιά θλίψη και αίσθημα μοναξιάς. Παρότι έχει καταφέρει να ξεπεράσει το αίσθημα της «μη αγαπησιμότητας», αυτό το νέο συναίσθημα φαίνεται πιο δύσκολο να διαχειριστεί.
Επιθυμεί να προχωρήσει στο πλάνο της, αλλά αναζητά καθοδήγηση για το πώς να ζήσει με αυτά τα συναισθήματα, διασφαλίζοντας παράλληλα την ψυχολογική υγεία του παιδιού της. Ειδικοί αναφέρουν πως τέτοιου είδους σκέψεις είναι συχνές σε γυναίκες που προετοιμάζονται για τη μητρότητα, ειδικά όταν η “αναπαραγωγική ιστορία” τους – το όνειρο δηλαδή για δημιουργία οικογένειας – έχει ανατραπεί.
Τονίζεται η σημασία της επικοινωνίας και της σύνδεσης ως αντίδοτο στο αίσθημα μοναξιάς που μπορεί να προκαλέσει ένα τραύμα. Η ψυχοθεραπεύτρια Julia Bueno προτείνει τη συγγραφή ενός γράμματος προς τον «θρηνούντα εαυτό», αναγνωρίζοντας τις απώλειες αλλά και υπενθυμίζοντας τις δυνάμεις και τις δυνατότητες για μια ευτυχισμένη, έστω και διαφορετική, οικογενειακή μορφή.
Επίσης, η εύρεση υποστήριξης από ομάδες μονογονεϊκών οικογενειών μπορεί να προσφέρει δύναμη και κατανόηση. Προτείνονται οργανισμοί όπως το gingerbread.org.uk και το Donor Conception Network, καθώς και το βιβλίο “We Are Family” της Susan Golombok. Η γυναίκα ενθαρρύνεται να αποδεχτεί ότι είναι φυσιολογικό να βιώνει παράλληλα θετικά και λιγότερο ευχάριστα συναισθήματα, καθώς η προσπάθεια να “κινηθεί μπροστά και να είναι θετική” δεν πρέπει να οδηγεί στην απόρριψη της θλίψης.
