Μοναχικές ζωές, που ξεφεύγουν από το σύστημα, βρίσκονται στον πυρήνα αυτού του ψυχολογικού θρίλερ του 1935, βασισμένο στο μυθιστόρημα του Hugh Walpole. Πρόκειται για ένα ατμοσφαιρικό έργο εποχής, που όμως δεν είναι καθόλου δύσκολο να μας κάνει να σκεφτούμε τις δικές μας ανησυχίες σχετικά με τη μοναξιά σε έναν γηράσκοντα πληθυσμό.
Οι τρεις κυρίες σε μια αγγλική πόλη με καθεδρικό ναό είναι χωρίς συντρόφους, οικογένειες ή πολλά εισοδήματα. Ζουν με αξιοπρέπεια την φτώχειά τους σε μια ετοιμόρροπη πανσιόν. Δεν είχαν προετοιμαστεί για εργασία· η κυρία Beringer, που βρίσκεται σε απόγνωση για μια δουλειά, μπορεί μόνο να φανταστεί να γίνει επί πληρωμή σύντροφος ή, ενδεχομένως, να ασχοληθεί με τη διακόσμηση λουλουδιών.
Στη λεπτομερή παραγωγή της Brigid Larmour, ενοχλητικά πάθη ζυμώνονται κάτω από τις φθαρμένες πλεκτές μπλούζες και τα χάντρες. Οι χαρακτήρες είναι θύματα κακεντρέχειας και απληστίας, νευρικότητας και νυχτερινών τρόμων. Οι φωνές είναι τρεμάμενες· τα μάτια κοιτούν ένα φοβισμένο μέλλον.
Η Beringer είναι η νέα ενοικιάστρια: η Catherine Cusack, τσακισμένη από το άγχος, τσιμπάει διστακτικά ένα μπισκότο με κυματιστή άκρη. Την υποδέχεται η Mrs Amorest της Julia Watson, ταραγμένη αλλά που προσπαθεί να διατηρήσει τα προσχήματα. Με μόλις 10 λίρες ακόμα, γράφει στο κενό σε έναν γιο που έχει απομακρυνθεί εδώ και καιρό.
Η τρίτη κυρία είναι η Agatha. Στο μυθιστόρημα παρουσιάζεται πλούσια και υπερβολική, όπως την υποδύθηκε η Edith Evans το 1935 (“ένα τερατώδες και δηλητηριώδες φυτό, γκροτέσκο και διογκωμένο”, σύμφωνα με μια κριτική). Η Abigail Thaw την κάνει αποτρεπτικά εκκεντρική: επιβλητική με ολο μαύρα, χλευάζει και δαγκώνει την τρεμάμενη κυρία Beringer (“Ξέρεις πότε θα πεθάνεις; Θέλεις να μάθεις;”). Επιθυμεί το μοναδικό πολύτιμο απόκτημα της Beringer – ένα ημιδιαφανές κομμάτι κεχριμπάρι από μια αγαπημένη φίλη.
Είναι ένα έργο με διασταυρούμενες συζητήσεις και μελοδραματική πλοκή. Η ομάδα σχεδιασμού της Larmour βοηθά να αυξηθεί η ένταση: το υγρό σπίτι και τα ρούχα σε τόνους σκόρου και ιστού αράχνης, ένας πικρός άνεμος που φυσάει (σκηνικά, κοστούμια και ήχος από Juliette Demoulin, Carla Joy Evans και Max Pappenheim).
Τα έργα του Ackland για τις αχαλίνωτες ζωές αναβιώνουν όλο και περισσότερο. Εκείνος, ο Walpole και ο John Gielgud, ο αρχικός σκηνοθέτης του έργου, ήταν όλοι queer καλλιτέχνες, και είναι δελεαστικό να φανταστεί κανείς ότι έλκονταν από αυτές τις ζωές στα περιθώρια της βρετανικής κοινωνίας. Αν και αυτές οι κυρίες δεν ξεσηκώνονται τόσο ενάντια στο σβήσιμο του φωτός, όσο περιμένουν, φοβισμένες, να σβήσουν.
Στο θέατρο Finborough, Λονδίνο, έως τις 19 Απριλίου.
