Η ταινία επιστημονικής φαντασίας Voidance μοιάζει να έχει βλέψεις και φιλοδοξίες πολύ μεγαλύτερες από τον προϋπολογισμό της, θέτοντας ένα παράδοξο ερώτημα: πώς θα έμοιαζε μια επανεκτέλεση της ταινίας Source Code του 2011, αν εκτυλισσόταν σε μια υποβαθμισμένη βρετανική παμπ;
Εν μέσω αναφορών για ταραχές ανάμεσα στους γειτονικούς πλανήτες Atopia και Cho-Hacha, η πράκτορας Alana Toro, την οποία υποδύεται η Zoe Cunningham, δέχεται εντολές από έναν ολόγραμμα, τον James Cosmo, για να εντοπίσει μια ομάδα ανταρτών. Η αποστολή της ανακόπτεται όταν εισέρχεται σε ένα μπαρ διαστρικών οδηγών φορτηγών. Εκεί, εξαιτίας μιας συσκευής που δημιουργεί χρονική λούπα (time-loop), η ηρωίδα αναγκάζεται να ανακρίνει επανειλημμένα τους ίδιους θαμώνες, προσπαθώντας να επιλύσει ένα μπερδεμένο και αδιάφορο μυστήριο δολοφονίας.
Παρά τις εμφανείς ελλείψεις, η ταινία διαθέτει ορισμένα στοιχεία ευρηματικότητας. Ο σχεδιασμός παραγωγής του Jamie Foote, με τη βρώμικη και λιπαρή αισθητική του, καταφέρνει να καλύψει μέρος των περιορισμένων οικονομικών πόρων, δημιουργώντας έναν χειροπιαστό, φυσικό χώρο. Τα κοστούμια της Ciéranne Kennedy Bell συνδυάζουν το στυλ του Red Dwarf με αξεσουάρ τύπου Claire’s Accessories, ενώ η μουσική επένδυση των Christoph Allerstorfer και James Griffiths παραπέμπει σε μια πολύ πιο ακριβή παραγωγή. Η Alana Toro παρουσιάζεται ως μια δερματόφορη, μωβ-περούκα “Miss Marple” του διαστήματος, αν και η Cunningham μοιάζει ακατάλληλη για τον ρόλο, θυμίζοντας περισσότερο γραμματέα σχολείου που ξεσκεπάζει μια μικρή απάτη.
Τα προβλήματα που βυθίζουν το φιλμ είναι εμφανή, και δεν περιορίζονται μόνο στον τίτλο. Το σενάριο επιβαρύνεται από αδέξιο διάλογο και η ιδέα της χρονικής λούπας δεν λειτουργεί, καθώς βασίζεται σε επαναλαμβανόμενες ανακοινώσεις από μεγάφωνα και ένα ρολόι χειρός που προσπαθεί συνεχώς να εξηγήσει την πλοκή. Το αποτέλεσμα είναι ένα όραμα για το μέλλον πολύ βρετανικό: περιορισμένο, φτωχικό και κουραστικό.
Η ταινία Voidance είναι διαθέσιμη σε ψηφιακές πλατφόρμες από τις 25 Μαΐου.
