Βαθιά μέσα στους σκοτεινούς διαδρόμους του Banshee Labyrinth, στο Cowgate του Edinburgh, μερικοί άνθρωποι ντυμένοι με ράσα μοναχού εμφανίζονται μυστηριωδώς στη σκηνή μετά τα μεσάνυχτα. Βρισκόμαστε στο 2024, στα μισά της διαδρομής του φεστιβάλ Edinburgh Fringe, και κανείς δεν μπορεί να περιγράψει με ακρίβεια τι ακριβώς συμβαίνει μπροστά στα μάτια του. Σε αυτό το υπόγειο, «πνιγηρό» δωμάτιο, το κοινό βιώνει ένα πείραμα που ισορροπεί ανάμεσα στο απόλυτα χαρμόσυνο και το παντελώς παρανοϊκό.
Το Underground Monk Show, το οποίο δημιουργήθηκε από τον John Norris και τον Sam Fishman, επέστρεψε για δεύτερη συνεχή χρονιά, παραμένοντας αδύνατο να κατηγοριοποιηθεί. «Είναι αστείο, γιατί αυτό ακριβώς αναρωτιόμαστε και εμείς συνέχεια», δηλώνει ο Norris, ο άνθρωπος πίσω από το κωμικό διαμάντι Mr Chonkers. Αν επιχειρούσε κανείς να περιγράψει τη δράση, θα έλεγε πως οι μοναχοί βιώνουν μια πνευματική αφύπνιση μέσω ενός μαγικού σώματος νερού που μετατρέπει τα οράματά τους σε πραγματικότητα, μέσα από flash-back, ονειρικές ακολουθίες και πύλες σε άλλους κόσμους.
Η παράσταση χαρακτηρίζεται από μια έντονη αίσθηση αυτοσχεδιασμού. Σε μία από τις βραδιές, οι μοναχοί θεώρησαν το καπέλο ενός θεατή στην πρώτη σειρά «ιερό αντικείμενο» για τον σκοπό τους, κρατώντας το για ολόκληρη τη διάρκεια της παράστασης, υπό τους ήχους γρηγοριανών μελών.
Η Corey Podell, συν-σκηνοθέτις του show, εξηγεί πως η ιδέα γεννήθηκε στο θέατρο Elysian στο Los Angeles. «Ξεκίνησε με μια βραδιά που λεγόταν “Μοναχοί και Καλόγριες”. Δεν είχε καμία σχέση με μοναχούς, απλώς ντυθήκαμε έτσι», αποκαλύπτει. Φέτος, με την υποστήριξη του Soho Theatre, το show μεταφέρεται στους πιο μεγάλους χώρους του Assembly George Square Gardens. Στην ομάδα συμμετέχουν ονόματα όπως η Claire Woolner, ο Max Baumgarten, ο D Marcucci, ενώ τον Ιανουάριο, στις παραστάσεις στο Λονδίνο, θα προστεθεί και ο Bill O’Neill.
Το κλειδί της επιτυχίας, σύμφωνα με τους δημιουργούς, είναι η βαθιά φιλία και η εμπιστοσύνη μεταξύ των περφόρμερ, που προέρχονται από διαφορετικούς χώρους, όπως το clowning, το θέατρο και ο χορός. Στόχος τους παραμένει η πρόκληση, η ένταση και το γέλιο. Όπως τονίζει η Woolner, κάθε βράδυ είναι μια μοναδική εμπειρία που δεν επαναλαμβάνεται, αφήνοντας τους θεατές να αποχωρούν με την ίδια απορία: «Δεν ξέρω τι στο καλό ήταν αυτό, αλλά πρέπει να το ξαναδώ!»
