Η ταινία τρόμου χαμηλού προϋπολογισμού του Carlos Goitia, “Play Dead”, ξεκινά με την πρωταγωνίστρια, την Paula Brasca, να ξυπνά σε ένα τυπικό “κελάρι φόνων”. Περιτριγυρισμένη από πτώματα γυναικών, με εμφανή τραύματα, συνειδητοποιεί αμέσως την τρομακτική της κατάσταση. Σύντομα, εμφανίζεται ο κατά συρροή δολοφόνος (Damian Castillo), ένας επιβλητικός άνδρας με στολή που θυμίζει το “Texas Chain Saw Massacre”. Η ηρωίδα, με ευφυή αντίδραση, προσποιείται νεκρή, θέτοντας το ερώτημα για το πόσο θα κρατήσει αυτή η προσπάθεια και τι θα συμβεί μόλις αποκαλυφθεί το ψέμα.

Δυστυχώς, ο Goitia δεν καταφέρνει να αναπτύξει επαρκώς αυτή την ενδιαφέρουσα ιδέα για ολόκληρη την ταινία. Καθώς το σενάριο εξελίσσεται, η ένταση αρχίζει να μειώνεται, παρά το γεγονός ότι απομένει σημαντικό κομμάτι της ταινίας. Το “Play Dead” αναγκάζεται τελικά να εγκαταλείψει το μοναδικό σκηνικό του κελαριού, γεγονός που, ενώ ανακουφίζει τον θεατή από την αρχική κλειστοφοβία, διαλύει την ατμόσφαιρα τρόμου. Η πλοκή γίνεται πιο παράδοξη, και παρά το ότι η ταινία δεν επιχειρεί κάτι πρωτότυπο στον χώρο του τρόμου, η συνεχής συσσώρευση κλισέ – από παλιομοδίτικη μουσική της δεκαετίας του 1950 και τρομακτικούς ηλικιωμένους συγγενείς, μέχρι στοιχεία δολοφονικής δυσλειτουργίας που εκτείνονται δεκαετίες – δεν καταφέρνει να εντείνει τον φόβο. Αντίθετα, η επικάλυψη ενός τρομακτικού στοιχείου πάνω σε ένα άλλο δημιουργεί μια αίσθηση γελοιότητας παρά τρόμου, υπογραμμίζοντας την ανάγκη για λιτότητα, όπως άλλωστε η Coco Chanel συμβούλευε για την μόδα: “Πριν φύγεις από το σπίτι, κοίταξου στον καθρέφτη και αφαίρεσε ένα πράγμα”.

Το “Play Dead” είναι διαθέσιμο σε ψηφιακές πλατφόρμες από τις 9 Μαρτίου.