Ο καπνός στροβιλίζεται στον αέρα, καθώς η συζήτηση με τον Πάολο Σορεντίνο και τον Τόνι Σερβίλο ξεκινάει στο μπαλκόνι ενός ξενοδοχείου στη Βενετία, με τη θάλασσα να απλώνεται μπροστά τους και τον ουρανό να απειλεί με καταιγίδα. Ο σκηνοθέτης και ο ηθοποιός, δύο καλλιτέχνες με βαθιά ριζωμένη ευρωπαϊκή κουλτούρα, μοιράζονται επτά ταινίες και ελπίζουν για ακόμη μία. Όπως τονίζουν, ο χρόνος είναι πεπερασμένος και η παλιά τάξη πραγμάτων σιγά σιγά ξεθωριάζει.
Η νέα ταινία του Σορεντίνο, “La Grazia”, παρουσιάζει τον Τόνι Σερβίλο στον ρόλο του Μαριάνο Ντε Σάντις, ενός προέδρου της Ιταλικής Δημοκρατίας που βρίσκεται στους τελευταίους μήνες της θητείας του, αντιμέτωπος με ηθικά διλήμματα. Ο Ντε Σάντις, αν και διστακτικός, παλεύει να συμβιβάσει την καθολική πίστη του με την νομική του κατάρτιση, αναδεικνυόμενος ως ένας από τους τελευταίους αφοσιωμένους δημόσιους λειτουργούς.
Ο Σορεντίνο ξεκαθαρίζει ότι δεν πρόκειται για μια αμιγώς πολιτική ταινία, αλλά για μια εξερεύνηση της σχέσης μεταξύ ιδιωτικής ζωής και δημόσιας υπηρεσίας. Αναφέρει ως παράδειγμα μια παλαιότερη δήλωση του Τσάρλι Μάνγκερ, ο οποίος είχε εκφράσει την ανησυχία του για την προοπτική προεδρίας του Ντόναλντ Τραμπ, προειδοποιώντας για “τεράστιες και μακροχρόνιες ζημιές στον κόσμο”.
Ο Σερβίλο, παρομοιάζοντας τον Ντε Σάντις με τον ήρωα που χρειάζεται μια χώρα, αναφέρεται στον Μπέρτολτ Μπρεχτ: “Δυστυχής είναι η χώρα που δεν γεννά ήρωες. Όχι. Δυστυχής είναι η χώρα που χρειάζεται ήρωες.”
Η συνεργασία τους ξεκίνησε το 2001 με την ταινία “One Man Up”, όταν ο Σερβίλο, καθιερωμένος πλέον στο θέατρο, αρχικά απέρριψε την πρόταση του νεαρού Σορεντίνο, θεωρώντας τον κινηματογράφο κατώτερο. Τελικά, η ματαιοδοξία του τον οδήγησε να διαβάσει το σενάριο, δίνοντας την αφετηρία σε μια μακροχρόνια και επιτυχημένη συνεργασία.
Μεγάλες στιγμές τους περιλαμβάνουν ταινίες όπως “Οι Συνέπειες του Έρωτα”, “Il Divo” και την βραβευμένη με Όσκαρ “Η Μεγάλη Ομορφιά”, όπου ο Σερβίλο υποδύθηκε τον Τζεπ Γκαμπάρντελα. Ο Σερβίλο τονίζει ότι ο Σορεντίνο ήταν πάντα στο πλευρό του σε κάθε σημαντική στιγμή της καριέρας του.
Η κοινή τους καταγωγή από τη Νάπολη και προσωπικοί λόγοι ενισχύουν τον ισχυρό δεσμό τους, κάτι που ο Σορεντίνο περιγράφει ως “ιδιωτικό θέμα”.
Ο Σορεντίνο εκφράζει την προτίμησή του για πιο μελαγχολικές και στοχαστικές ταινίες, όπως η “La Grazia”, ενώ θεωρεί πειραματικές τις αγγλόφωνες παραγωγές του, όπως το “This Must Be the Place” και το “Youth”. Ο ίδιος δηλώνει ότι η βαθιά γνώση της κουλτούρας ενός τόπου είναι απαραίτητη για την αφήγηση της ιστορίας του, όπως τον συμβούλευσε ο Φίλιπ Ροθ.
Και οι δύο αισθάνονται την πίεση του χρόνου και της αλλαγής στον κινηματογραφικό κλάδο. Ο Σορεντίνο παραδέχεται ότι σκέφτεται την αποχώρησή του, αλλά και ότι η σκέψη αυτή μπορεί να είναι ένα κίνητρο για να αφοσιωθεί περισσότερο στην δουλειά του. Παρομοιάζει την σχέση του με τον κινηματογράφο με αυτήν με το φαγητό: παρά τις θεωρητικές του προθέσεις, η θέα ενός πλούσιου τραπεζιού τον παρασύρει.
Η ταινία “La Grazia” κυκλοφορεί στους κινηματογράφους του Ηνωμένου Βασιλείου στις 20 Μαρτίου.
