Για μήνες, η μουσική του “Crank” από την Slayyyter, ένα χαοτικό ηλεκτρο-ποπ κομμάτι, στάθηκε δίπλα μου αυτόν τον σκληρό χειμώνα στη Νέα Υόρκη. Το τραγούδι είναι υπερβολικά διεγερτικό, με την τραγουδίστρια να εναλλάσσεται με ηχητικά εφέ και να καταλήγει σε ένα ρεφρέν που θυμίζει – και αυτό είναι ειλικρινές κομπλιμέντο – αεροπορική καταστροφή. Σε αυτούς τους καιρούς παγκόσμιας καταστροφής, το βρήκα παρηγορητικό.
Το νέο άλμπουμ της Slayyyter, “Worst Girl in America“, ικανοποιεί μια παρόμοια αναρχική ανάγκη. Άμεσο, ιλιγγιώδες και διαβολικά πνευματώδες, το άλμπουμ την παρουσιάζει να διοχετεύει μια αγριότητα που σπάνια συναντάται στην παρακμιακή pop κουλτούρα (όπως στο ροκ-επηρεασμένο “Cannibalism”), κερδίζοντας ενθουσιώδη προσοχή από τους μυημένους. Και τα πέντε singles που έχουν κυκλοφορήσει μέχρι στιγμής από το άλμπουμ έχουν την αεροδυναμική ενός ατόμου που τροφοδοτείται από χρόνια μελέτης του pop star συστήματος και απογοήτευσης, όπως δηλώνει ευθέως, «στην ένατη χρονιά μου στη λίστα των ανερχόμενων».
Στο διάστημα αυτό, η 29χρονη καλλιτέχνιδα, γεννημένη Catherine Grace Garner, κινήθηκε στα club-άδικα περίχωρα της pop, δημιουργώντας τολμηρά σεξουαλική, αιχμηρή μουσική για ένα διαδικτυακά συνδεδεμένο, κυρίως queer κοινό. Από την εμφάνισή της με glitchy, Y2K-coded κομμάτια στα τέλη της δεκαετίας του 2010, ακολούθησε κύκλους επιδίωξης επιτυχιών, σκεπτόμενη «ίσως αυτή τη φορά θα συμβεί, και δεν συμβαίνει», όπως μου λέει στα τέλη Μαρτίου. Στο χείλος της αποχώρησης από τον κλάδο, δοκίμασε μια τελευταία απεγνωσμένη κίνηση – να δημιουργήσει επιτέλους την παλιομοδίτικη, προωθητική μουσική της εποχής του iPod, την οποία δηλώνει ότι πάντα αγαπούσε, ανεξάρτητα από το αν θα λειτουργούσε για έναν αλγόριθμο ή για viral αποσπάσματα. Ο στόχος της ήταν απλός αλλά ριψοκίνδυνος: «να φτιάξω κάτι ωραίο – ας πάνε στο διάολο όλα όσα ακούγονται εμπορικά, ας πάνε στο διάολο το TikTok».
Singles όπως το “Beat Up Chanel$” και το “Dance… Old Technology” εισήγαγαν έναν ήχο πιο αιχμηρό, πιο γυαλιστερό, πιο βρωμικο, με μια ατμόσφαιρα συντονισμένη σε μια ακριβή «καρδιά» που είναι ταυτόχρονα νοσταλγική και οραματική. Εάν το 2024 η Chappell Roan διέδωσε την ιδέα της αστραφτερής, glam πριγκίπισσας της Midwest, η Slayyyter, συντοπίτισσα από το Μιζούρι, προσφέρει την πιο βρώμικη, σκληρότερη (αν και όχι λιγότερο camp) αντίθεσή της: Midwest trash, ένα ηδονιστικό καλειδοσκόπιο από πάρτι σε μοτέλ, ημιτελή υπόγεια, καπέλα φορτηγατζήδων και ταξιθερμία. Το νέο τραγούδι “$t Loser”, μια παραλλαγή του ονόματος της πατρίδας της, την βρίσκει σε μια ηχητική καταδίωξη αυτοκινήτου, χλευάζοντας έναν άντρα «τόσο ψωνισμένο, που κοιτάζει με περιφρόνηση τη δυστυχία μου στο St Loser». Οι θαυμαστές το λατρεύουν. Από την αρχή της εποχής του “Worst Girl In America”, οι μηνιαίες της ακροάσεις στο Spotify έχουν εκτοξευθεί σε πάνω από 2,3 εκατομμύρια. «Ήταν σοκαριστικό να βλέπω τόσους πολλούς ανθρώπους να ανταποκρίνονται σε αυτήν τη μουσική, απλώς επειδή δεν πίστευα ότι κάποιος θα την ενέκρινε πραγματικά», λέει. Ωστόσο, το “Worst Girl in America” εισβάλλει στο κέντρο της pop, προσπαθώντας να ξεφύγει από την περιορισμένη έκταση.
Εκτός της Midwest trash περσόνας της, η Slayyyter είναι επίσης Midwest nice – φιλική, πολυλογού, πρόθυμη να συζητήσει οποιαδήποτε από τις πολλές “naff noughties” πολιτισμικές αναφορές που διαμορφώνουν το haute-trash στυλ του “Worst Girl in America”, από φωτογραφίες παπαράτσι της Lindsay και της Paris μέχρι τις βρεγμένες μπότες της Kate Moss στο Glastonbury (ως φόρος τιμής, το βινύλιο του άλμπουμ εμφανίζεται λερωμένο), και από τον Perez Hilton μέχρι το “The Hills”. Συνομιλούμε χαλαρά μέσω FaceTime από αυτό που μοιάζει με το κρεβάτι της στο Λος Άντζελες, ανακαλώντας κοινές εφηβικές εμμονές από μια εποχή που οι διασημότητες «έμοιαζαν ταυτόχρονα λαμπερές και εντελώς εκτός ελέγχου», κάνοντας πάρτι και παλεύοντας με το TMZ με τρόπο «που φαινόταν ένας εντελώς ξένος κόσμος σε σχέση με την προαστιακή μου ανατροφή στο Midwest». Όπως και μεγάλο μέρος της fanbase της, η Slayyyter είναι βαθιά καταρτισμένη στην pop κουλτούρα, διαμορφωμένη από χρόνια στο Twitter (ειρωνεία) και στο Tumblr (εκφραστική παρωδία). Μεγαλώνοντας στο προάστιο του St Louis, ήταν «ένα μοναχικό παιδί» που βρήκε την παρέα της στο διαδίκτυο, και της οποίας τα ενδιαφέροντα για την κουλτούρα των διασημοτήτων και τη μουσική ήταν «ένα και το αυτό».
Η πρώιμη μουσική της, που ανέβαζε στο Soundcloud ανάμεσα στις βάρδιες ως ρεσεψιονίστ σε κομμωτήριο – «δεν τους άφηναν να αγγίξω τα μαλλιά, μόνο το τηλέφωνο» – μετέτρεψε εμμονές του τύπου “popculturediedin2009” σε ζωηρά, κραυγαλέα, βαθιά τηγανισμένα pop. «Ήταν πολύ μια παρωδία αυτού του τύπου των παπαράτσι, McBling, ταμπλόιντ, trashy κοριτσιού», θυμάται – φωτογραφίες webcam με το πορτρέτο της Paris στο φόντο, εσκεμμένα γελοία αλλά πιασάρικα τραγούδια για Juicy Couture και τζιν με στρας. Μετά τον πρώτο της μεγάλο χωρισμό με τον φίλο της στο Μιζούρι, η τότε γνωστή ως Slater καλλιτέχνιδα ανέκαμψε προσπαθώντας να τακτοποιήσει όλους τους λογαριασμούς της στα social media – εξ ου και τα τρία Υ, κάτω από τα οποία κυκλοφόρησε το πρώτο της κομμάτι με beat αγορασμένο από τον underground ηλεκτρονικό παραγωγό και επίσης πολύ online έφηβο Ayesha Erotica. Το “Bacardi-soaked BFF” έγινε μέτρια viral στους σωστούς κύκλους για το 2017 – κυρίως στο stan Twitter – ενώ η Slayyyter βρισκόταν στη βάρδια στο κομμωτήριο. «Θυμάμαι να κάθομαι στο γραφείο μου στην δουλειά μου και ένα περιοδικό να το βάζει στις λίστες του με τα καλύτερα τραγούδια της στιγμής, και εγώ έλεγα: τι συμβαίνει; Ήταν τόσο γρήγορο».
Εκείνη την εποχή, το “hyperpop” δεν ήταν υπερβολικά χρησιμοποιούμενος όρος για οποιαδήποτε αυτο-αναφορική, οριακά προκλητική ηλεκτρονική μουσική εκτός mainstream, και το Y2K δεν ήταν ακόμη μια πανταχού παρούσα αισθητική. «Νιώθω ενοχλητικό να το λέω, αλλά εκείνη την εποχή που η Ayesha κι εγώ κάναμε μουσική, κανείς δεν το έκανε ακόμα, δεν ήταν ακόμα τάση», λέει. «Τώρα πληκτρολογείς Y2K στο πεδίο αναζήτησης και είναι σαν κάθε fast-fashion μάρκα να έχει μια ενότητα στην ιστοσελίδα της». Το McBling είχε διάρκεια, και η διαδρομή από το stan internet στην πειραματική pop ελίτ λειτούργησε. Ζώντας ακόμα με τη μητέρα της στο St Louis, η Slayyyter συνέθεσε κομμάτια που τραβούσαν την προσοχή σε ένα mixtape και μια συμφωνία με ανεξάρτητη δισκογραφική, και έπειτα μια θέση στην περιοδεία της Charli xcx το 2019. Ακολούθησε μια μετακόμιση στο LA για να φτιάξει πλήρη άλμπουμ: το γκλινισμένο ντεμπούτο της “Troubled Paradise” του 2021 και η “cocaine chic” αισθητική του “Starfucker” του 2023, μια μεθυστική και βαθιά υποτιμημένη εξερεύνηση των καταστροφικών και αδιαμφισβήτητα πλαστικών γοητεύσεων του Hollywood. Ακολούθησαν περιοδείες με την Tove Lo και, πιο πρόσφατα, την Kesha. Υπήρξαν απρόσμενες επιτυχίες: το “Daddy AF”, ένα τρελά πορνογραφικό και πιασάρικο riff στην περσόνα της “slut”, το οποίο το 2024 έγινε ένα από τα λιγότερο πιθανά τραγούδια που θα συμπεριλαμβάνονταν σε μια ταινία βραβευμένη με Όσκαρ, όταν ντύνε το ηχητικά σκηνές στριπ κλαμπ στην ταινία “Anora” του Sean Baker.
Όμως, πλησιάζοντας τα 30, η πλοήγηση στην «κούφια μεσαία τάξη» της pop άρχισε να μοιάζει ζοφερή. Είχε μεγάλες εγκρίσεις, αλλά φαινόταν να έχει φτάσει στο ταβάνι του να είναι «διάσημη αλλά όχι αρκετά», όπως είπε η Charli xcx στο επαναπροσδιορισμένο για την καριέρα της άλμπουμ “Brat” του 2024.
«Είναι τόσο θλιβερό να το λέω, αλλά σκεφτόμουν, ‘Ω, υποθέτω ότι τελείωσε για μένα’», λέει ειλικρινά η Slayyyter. «[Ξεκίνησα] από την επιθυμία μου να το κάνω για διασκέδαση, με την ελπίδα ότι ίσως θα γίνω αστέρι. Και μετά, όταν συμβαίνει, αλλά όχι πλήρως, οι στόχοι μετατοπίζονται. Σκέφτεσαι, ‘Λοιπόν, οι αριθμοί μου δεν είναι αρκετά καλοί. Όλοι παίρνουν επιτυχίες στο TikTok, κι εγώ δεν έχω αυτό’.»
«Αρχίζεις να θέλεις να παίρνεις αποφάσεις βασισμένες σε αυτό που πιστεύεις ότι θα είναι δημοφιλές, που είναι ένα πολύ κακό σημείο για να πάρεις οποιαδήποτε καλλιτεχνική ή δημιουργική απόφαση.» Με το “Starfucker”, «Νόμιζα ότι είχε τραγούδια που ακούγονταν σαν επιτυχία. Και οι άνθρωποι μου έλεγαν, αυτά τα τραγούδια ακούγονται σαν επιτυχία. Αλλά κανείς δεν ξέρει πραγματικά τι είναι αυτό». Βρέθηκε χαμένη στις αλλαζές της γεύσης: στο αλγοριθμικά κυριαρχούμενο και υπερβολικά εξειδικευμένο μουσικό τοπίο, τι είναι ακόμα μια pop επιτυχία;
Ήταν εξουθενωμένη και, όπως το περιγράφει, κατάθλιψη. Το “Worst Girl in America” δημιουργήθηκε ως μια πιθανή επιτάφιος. «Είπα στον εαυτό μου, ξέρεις κάτι, θα φτιάξω μουσική για διασκέδαση μετά από αυτό, αλλά θα κάνω ένα τελευταίο άλμπουμ και θα δώσω πραγματικά τον καλύτερό μου εαυτό, θα κάνω το rollout του άλμπουμ, ίσως κάνω μια περιοδεία αν μπορώ να το αντέξω οικονομικά», λέει. «Έχω βαρεθεί να χάνω τόσα πολλά χρήματα σε τόσα πολλά πράγματα, έχω βαρεθεί όλα αυτά. Απλά θα πάω στο στούντιο, θα φτιάξω κάτι για το οποίο, αν πέθαινα μετά την κυκλοφορία του, θα ήμουν περήφανη.» Το αποτέλεσμα προσέλκυσε την Columbia, για την πρώτη της μεγάλη κυκλοφορία σε δισκογραφική εταιρεία.
Το άλμπουμ κυκλοφορεί σε ένα τοπίο μετά το “Brat”, όπου τα όρια μεταξύ της pop μουσικής και του club, του δημοφιλούς και του underground, φαίνονται να έχουν εξαφανιστεί. Η περιγραφή της Slayyyter για τη δημιουργία του άλμπουμ – μια απόφαση ζωής ή θανάτου για καλλιτεχνική ελευθερία μετά από μια δεκαετία στην μεσαία τάξη της pop, αγαπημένη σε queer κύκλους αλλά σε μεγάλο βαθμό άγνωστη εκτός αυτών – μου θυμίζει τις περιγραφές της Charli για τη δημιουργία του “Brat”. Ωστόσο, η Slayyyter διστάζει να προβεί σε συγκρίσεις. «Δεν την γνωρίζω πραγματικά, ή δεν νομίζω ότι η μουσική μου ευθυγραμμίζεται με οτιδήποτε σε αυτόν τον κόσμο», λέει. «Παλιά, όταν οι άνθρωποι αποκαλούσαν αυτό που έκανα hyperpop, πάντα ένιωθα κάπως μπερδεμένη».
Η επείγουσα ανάγκη του “Worst Girl In America” μπορεί να ανιχνευθεί στην 80s gutterpunk και την noughties electro sleaze, καθώς και στον γρήγορο ρυθμό του διαδικτυακά εθισμένου μυαλού της. «Έχω ADHD με έναν τρόπο που είναι τόσο σοβαρός», γελάει στις πολλές ατελείωτες αποκλίσεις. Όταν σημειώνω ότι το “Crank” πράγματι χτυπάει σαν Adderall, γελάει – «Πώς νομίζεις ότι γράφτηκε;» Και, φυσικά, υπάρχει η Kesha, η πρωτοπόρος της party-girl την οποία η Slayyyter υποστήριξε πρόσφατα στην περιοδεία της Tits Out Tour. (Όπως η Kesha πριν από αυτήν, το “Worst Girl in America” είναι στυλιζαρισμένο με ένα $.) Η σύντροφός της στην περιοδεία υπήρξε απαραίτητη φωνή κριτικής για τις πιο αρπακτικές πρακτικές της μουσικής βιομηχανίας – η Slayyyter ευτυχώς απέφυγε τα χειρότερα – «δεν μπορώ καν να φανταστώ», λέει – και η Kesha την βοήθησε να μάθει μέσω της οσμώσεως. «Ήταν πάντα ο εαυτός της χωρίς απολογίες», λέει η Slayyyter. «Αυτό με εμπνέει να κάνω το ίδιο και να μην νιώθω την ανάγκη να είμαι τόσο συγκρατημένη όλη την ώρα».
Είναι αναμφισβήτητα δύσκολο να φανταστεί κανείς την αυτοαποκαλούμενη “Worst Girl in America” συγκρατημένη, ειδικά σε ένα άλμπουμ τόσο ξεσηκωτικό, που διατρέχει dive bars, μοτέλ και συναισθηματικά έρημα πρατήρια βενζίνης με σουρεαλιστικά βαριά beats και ακάλυπτα δόντια. Είναι σίγουρα μαγνητικό, και αυτό το σπάνιο πράγμα για τους πολύ online αυτών των ημερών: φρέσκο. Φαίνεται σαν μια στιγμή-ορόσημο, αλλά η Slayyyter έχει δει αρκετά από τη φευγαλέα μουσική βιομηχανία για να μην πιστέψει ακόμα σε αυτό. «Το πιο σημαντικό μου πράγμα τώρα είναι να συνεχίσω να δουλεύω πάνω στη μουσική και να επεκτείνω τον ήχο», λέει. «Δεν ψάχνω για μια mainstream στιγμή. Αλλά αν συμβεί, θα είναι υπέροχο.»
