Μια σοβαρή παράλειψη στο μοντάζ των βραβείων Bafta επισκίασε την τελετή την Κυριακή το βράδυ, καθώς ένας παρουσιαστής, ο John Davidson, ο οποίος πάσχει από σύνδρομο Tourette, φέρεται να φώναξε τη λέξη “N-word” τη στιγμή που δύο μαύροι ηθοποιοί, οι Michael B Jordan και Delroy Lindo, ανέβαιναν στη σκηνή. Παρόλο που υπήρχε δίωρη καθυστέρηση στην μετάδοση, η οποία επέτρεψε την αφαίρεση άλλων σχολίων, όπως η έκκληση “Free Palestine!” από τον Akinola Davies Jr και η σύγκριση των θεμάτων του “Zootropolis 2” από τον Alan Cumming με τη σύγχρονη Αμερική, η απόφαση να μην αφαιρεθεί αυτή η αδιανόητη βωμολοχία, η οποία ειπώθηκε ακούσια, φαντάζει εξαιρετικά αμφιλεγόμενη.
Το περιστατικό αυτό, αναπόφευκτα, επισκιάζει αυτό που θα έπρεπε να είναι η μεγάλη είδηση: η φράση #BaftasSoWhite, που κυριάρχησε το 2020, φαίνεται να ανήκει στο παρελθόν. Υπενθυμίζεται ότι τότε, η απουσία υποψηφίων έγχρωμης καταγωγής σε όλες τις κατηγορίες ηθοποιών οδήγησε σε μια ριζική αναθεώρηση των κανόνων και της σύνθεσης της Ακαδημίας. Λίγοι οργανισμοί έχουν επιδείξει παρόμοια ριζοσπαστική δράση – οι Oscars και οι Globes υστερούν σημαντικά – παρόλα αυτά, πολλοί συνεχίζουν να ασκούν σφοδρή κριτική στις επιλογές που, τελικά, προκύπτουν από τα μέλη.
Οι παρεμβάσεις της Bafta στα παρασκήνια συνήθως αποδίδουν καρπούς μόνο στο στάδιο της προεπιλογής, όταν είναι δυνατή η διασφάλιση της ισοτιμίας των φύλων στην κατηγορία σκηνοθεσίας. Ωστόσο, όταν φτάνει η ώρα των τελικών λιστών, η Ακαδημία μπορεί μόνο να παρακολουθεί τα μέλη της να επιλέγουν, για άλλη μια φορά, έναν κύκλο λευκών ανδρών. Αυτό, βέβαια, δεν είναι απαραίτητα δικό τους σφάλμα, καθώς οι ψηφοφόροι είναι απλώς οι τελικοί φύλακες των ταινιών που κυκλοφόρησαν κατά τη διάρκεια του έτους.
Παρόλα αυτά, οι νίκες της Wunmi Mosaku ως ηθοποιού δευτεραγωνιστού ρόλου και του Ryan Coogler για το πρωτότυπο σενάριο, και οι δύο για την ταινία “Sinners”, καθώς και η βράβευση του “My Father’s Shadow” ως εξαιρετικού βρετανικού ντεμπούτου, υποδηλώνουν μια αλλαγή στην ατμόσφαιρα. Ακόμη πιο εντυπωσιακή είναι η νίκη του σχετικά άγνωστου και ελάχιστα προβληθέντος καρτούν “Boong” στην κατηγορία καλύτερης παιδικής και οικογενειακής ταινίας, αφήνοντας πίσω του ταινίες όπως οι “Arco”, “Lilo & Stitch” και “Zootropolis 2”. Αυτή η επιτυχία αποτελεί μια σημαντική νίκη για τον κανόνα που απαγορεύει στους ψηφοφόρους να ψηφίζουν σε μια κατηγορία, εκτός εάν έχουν δει όλο το περιεχόμενο των υποψήφιων έργων.
Αναμφίβολα, η πιο θριαμβευτική δικαίωση αυτού του μέτρου είναι η εκπληκτική κατάκτηση του βραβείου πρώτου ανδρικού ρόλου από τον Robert Aramayo, ο οποίος επικράτησε έναντι του επτά φορές υποψηφίου Leonardo DiCaprio και του φαβορί Timothée Chalamet. Η υποχρέωση των ψηφοφόρων να δουν μια ταινία που διαφορετικά δεν θα επέλεγαν, δεν ακούγεται ιδιαίτερα ελκυστική, αλλά εμφανώς απέδωσε καρπούς για το “I Swear” (η ταινία κέρδισε επίσης το βραβείο καλύτερου casting). Το γεγονός ότι και τα μέλη του κοινού που παρακολούθησαν την ταινία συγκινήθηκαν αρκετά για να αναδείξουν τον Aramayo ως ανερχόμενο αστέρα, αποτελεί την καλύτερη εγγενή επιβράβευση που μπορεί να ελπίζει μια ταινία.
Ενώ η Bafta ενδέχεται να χάνει σε επιρροή στο Χόλιγουντ, κερδίζει σε ισχυρή υποστήριξη και γνήσια αξιοπιστία. Ίσως, μάλιστα, να καταφέρει να ανακάμψει από το αυτο-τραυματισμό της, αφήνοντας τον ομοφοβικό χαρακτηρισμό του Davidson στην τηλεοπτική μετάδοση. Ο Aramayo, στην ομιλία του, ζήτησε κατανόηση και συμπόνια απέναντι στην κατάστασή του, ανεξάρτητα από τις δυσάρεστες συνέπειες. Οι Jordan και Lindo, άλλωστε, αντέδρασαν με ευγένεια και χάρη στο περιστατικό. Ίσως αυτή να είναι η τελευταία φορά που θα αναφερθεί ποτέ ότι ο Denzel Washington δεν έχει λάβει ποτέ υποψηφιότητα για Bafta.
