Η Rebecca Lucy Taylor, 39 ετών, γεννημένη στο Rotherham του South Yorkshire, έγινε γνωστή αρχικά ως μέλος του ντουέτου Slow Club. Μετά από δέκα χρόνια, ακολούθησε σόλο καριέρα με το όνομα Self Esteem, κερδίζοντας υποψηφιότητες για τα Mercury Prize, NME και Brit Awards για το δεύτερο άλμπουμ της, “Prioritise Pleasure” (2021). Φέτος, βραβεύτηκε με το Ivor Novello Visionary award και κυκλοφόρησε ένα βιβλίο και ένα άλμπουμ, με κοινό τίτλο “A Complicated Woman”. Τον Μάρτιο, θα πρωταγωνιστήσει στο θεατρικό έργο “Teeth ‘n’ Smiles” του David Hare στο Duke of York’s theatre του Λονδίνου. Ζει στο Λονδίνο με τον σύντροφό της.
Η καλλιτέχνιδα θυμάται με νοσταλγία τα παιδικά της χρόνια, από πέντε έως δέκα ετών, όταν έπαιζε ανέμελα χωρίς να συνειδητοποιεί την ιδιαιτερότητα του φύλου της, πριν καν αρχίσει να αναπτύσσεται σωματικά. Ο μεγαλύτερος φόβος της είναι η απώλεια της οικονομικής ανεξαρτησίας, ενώ η νωρίτερη μνήμη της είναι μια στιγμή παιδικής θλίψης στα τρία ή τέσσερα της χρόνια, όταν συνειδητοποίησε ότι τα γενέθλια σηματοδοτούν την προσέγγιση του θανάτου, παρά την παρηγοριά της μητέρας της με ένα καινούργιο ζευγάρι κόκκινα τζιν.
Ανάμεσα στα πρόσωπα που θαυμάζει, ξεχωρίζει την Julie Hesmondhalgh, περιγράφοντάς την ως την πιο ευγενική, λαμπερή και αληθινή γυναίκα, με ταλέντο, εργατικότητα και σωστή κατεύθυνση της ενέργειάς της. Στον εαυτό της, η Taylor παραδέχεται την ύπαρξη εσωτερικευμένης μισαλλοδοξίας που ακόμη επηρεάζει τον τρόπο σκέψης της, ενώ αποστρέφεται τους ανθρώπους που “ανυπομονούν να διαφωνήσουν”.
Όσον αφορά τα περιουσιακά της στοιχεία, δυσκολεύεται να προσδιορίσει την ακριβή δαπάνη για μασάζ, ενώ ως πιο πολύτιμο αντικείμενο θεωρεί ένα μικρό “λασποφώτι” (glow-worm) που βρίσκεται δίπλα στο κρεβάτι της από βρέφος. Περιγράφει τον εαυτό της με τρεις λέξεις: “Μεγάλη, ντροπαλή, θυμωμένη”.
Την δυστυχία της προκαλεί η αδυναμία της να είναι αρκετά γενναία ώστε να εκφράζει τις πραγματικές της σκέψεις, ενώ όσον αφορά την εμφάνισή της, εκφράζει τη δυσαρέσκειά της για το “μεγάλο στήθος” της. Εάν μπορούσε να επαναφέρει κάτι από το παρελθόν, θα ήταν ο George Michael. Ως πιο “αντιπαθητική” συνήθεια, αναφέρει την τάση της να παραπονιέται συχνά.
Ανάμεσα στα βιβλία που ντρέπεται που δεν έχει διαβάσει, είναι το “Το Δεύτερο Φύλο” της Simone de Beauvoir. Την χειρότερη φράση που της έχει ειπωθεί, θεωρεί την αίσθηση ότι το πρόβλημα είναι η δική της ψυχική υγεία και όχι το σύστημα.
Στην οικογένειά της, χρωστάει στους γονείς της μια κρουαζιέρα ή ένα τροχόσπιτο, εκτιμώντας βαθύτατα την στήριξή τους παρά τους αρχικούς τους φόβους για την επαγγελματική της επιλογή. Μετανιώνει για τις σχέσεις που είχε μεταξύ 23 και 33 ετών, νιώθοντας ότι δεν ήταν έτοιμη να είναι σύντροφος κανενός πριν ξεκαθαρίσει μέσα της αυτά που τώρα κατανοεί.
Ως τον “μεγαλύτερο έρωτα” της ζωής της, αναφέρει μερικούς πρώην συντρόφους, φίλους, και τον νυν σύντροφό της. Η καλύτερη εμπειρία φιλιού ήταν το δεύτερο φιλί που έλαβε σε ένα ντίσκο, λίγο πριν τα 18 της, μετά από ένα δυσάρεστο πρώτο φιλί.
Την μεγαλύτερη απογοήτευσή της προκαλεί η μουσική βιομηχανία, νιώθοντας ότι έχει κάνει την προσπάθειά της και παρόλα αυτά ακούει ότι είναι “υποτιμημένη”. Αν μπορούσε να αλλάξει κάτι στο παρελθόν, θα ήταν να ακολουθήσει σόλο καριέρα νωρίτερα.
Η τελευταία φορά που έκλαψε ήταν επί σκηνής στο Brixton Academy, από ανακούφιση που η προσπάθειά της απέδωσε. Πρόσφατα, άρχισε να αλλάζει άποψη για τη μητρότητα, συνειδητοποιώντας, μετά την απόκτηση σκύλου, ότι θα ήθελε να γίνει μητέρα.
Στην ερώτηση για τη συχνότητα σεξουαλικών επαφών, απαντάει “συχνά”, τονίζοντας ότι σε αυτό δεν κάνει συμβιβασμούς. Ό,τι θα ήθελε να αφήσει στα παιδιά της είναι η υψηλή αυτοεκτίμηση.
Η πιο κοντινή εμπειρία με τον θάνατο ήρθε πριν από 18 μήνες, λόγω σοβαρών γυναικολογικών προβλημάτων, αν και τελικά δεν αποδείχθηκαν θανατηφόρα. Τέλος, επιθυμεί να θυμάται κανείς την προσπάθειά της.
